History Of A Feeling. Madi Diaz

Madi Diaz koos op haar vorige album nog vol voor de pop, maar omarmt op het ontroerende breakup album History Of A Feeling vol overgave de Amerikaanse rootsmuziek met hier en daar een stevige uithaal.

Madi Diaz kende ik vooral van naam, maar echt veel indruk maakte ze nog niet met haar vooral met pop en rock gevulde albums, al was er incidenteel een fraai uitstapje richting Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek staat centraal op haar nieuwe album, waarop een gestrande liefdesrelatie centraal staat. Het melancholische History Of A Feeling klinkt vaak als een vergeten folkalbum van een aantal decennia geleden, maar producer Andrew Sarlo laat het album hier en daar ook prachtig ontsporen met rauwe gitaren. De mooie en emotievolle stem van Madi Diaz past zich prachtig aan en kan zowel ingetogen als gepassioneerd klinken. Het levert een prachtig album op.

De carrière van de Amerikaanse singer-songwriter Madi Diaz is een wonderlijke. Ze is opgeleid aan het prestigieuze Berklee College Of Music en koos in eerste instantie voor een logisch bestaan als singer-songwriter, maar toen ze eenmaal in Los Angeles was neergestreken ging ze vol voor de pop. Haar in 2012 verschenen debuutalbum Plastic Moon bevatte een wat wispelturige mix van van alles en nog wat, maar op het in 2014 verschenen Phantom was Madi Diaz getransformeerd in een popprinses, die zich bij voorkeur omgaf met pompeuze elektronica en beats. 

Phantom liet absoluut horen dat Mia Diaz een getalenteerd songwriter en een prima zangeres is, maar in muzikaal opzicht vond ik het album nauwelijks interessant. Het deze week verschenen History Of A Feeling verschilt van Phantom als de dag verschilt van de nacht. Weg zijn de beats, weg is de elektronica en weg zijn de eindeloze flirts met wat eendimensionale pop. 

Op haar nieuwe album keert de tegenwoordig vanuit Nashville opererende muzikante terug naar de Amerikaanse rootsmuziek en levert ze op het eerste gehoor een tijdloos folkalbum af, dat ook in de late jaren 60 in de heuvels rond Los Angeles gemaakt had kunnen worden. Bij iets nauwkeurigere beluistering hoor je iets anders, maar daarover later meer. 

History Of A Feeling is een breakup album en het is er een van het klassieke soort. Direct vanaf de eerste noten slaat de melancholie zich als een klamme deken om je heen en maakt de Amerikaanse muzikante je deelgenoot van haar verdriet en woede. Madi Diaz kiest hierbij vaak voor sobere klanken van akoestische gitaar en piano, waarbij ze klinkt als een folkzangeres uit het verleden, maar History Of A Feeling is ook voorzien van een eigentijds tintje. 

Hiervoor verantwoordelijk is producer Andrew Sarlo, die we kennen van Courtney Marie Andrews, Bon Iver en Maggie Rogers, maar natuurlijk ook van Big Thief. Andrew Sarlo houdt het geluid op History Of A Feeling vaak intiem en sober, maar hij kleurt het geluid op het album zo nu en dan ook voller in met atmosferische elektronica of met verrassend stevige gitaren. Het voorziet het album van veel dynamiek en intensiteit. 

Die dynamiek en intensiteit hoor je ook in de stem van Madi Diaz, die prachtig ingetogen en gevoelig kan zingen, maar het af en toe ook uit kan schreeuwen, waarbij de melancholie en woede met veel kracht uit de speakers komen. Ik had niet veel met de popprinses Madi Diaz, maar ze blijkt op History Of A Feeling een zeer getalenteerd singer-songwriter, die je makkelijk meesleept in de ellendige periode die ze de afgelopen jaren doormaakte. 

De ingetogen songs op het album zijn sterk vanwege de mooie en emotievolle stem van de muzikante uit Nashville, maar het zijn de uitbarstingen in de instrumentatie en de zang die van History Of A Feeling een bijzonder album maken. Wanneer de gitaren naar een uitbarsting toe werken, neemt de woede het over van het verdriet en schakelt Madi Diaz niet alleen met haar stem, maar ook in haar teksten een tandje bij. 

Woede en verdriet liggen dicht bij elkaar, waardoor de sfeer steeds kan omslaan in de songs op History Of A Feeling, wat het album voorziet van veel kracht. Ik hoop dat Madi Diaz op haar nieuwe album haar geluid eindelijk heeft gevonden, want van albums als History Of A Feeling wil ik er nog wel een paar. Indrukwekkend.

Erwin Zijleman

Beggar's Banquet. The Rolling Stones

It's over five years ago that I wrote on albums that were released later in 1968 and in 1969. In this series, I looked back on hitsingles that I liked as a little boy. Songs that came by on the radio, pirate radio station 'Veronica', while I was playing in the living room with music on in the background. Songs that made it into the Top 40 that I had discovered, was released every Thursday on a piece of oddly shaped paper. Most of those song came from albums, that I had never heard before and decided to give a listen and report on. Acts like Blue Cheer, Barry Ryan, Tee Set, Golden Earrings, etc., came by in this series. It was expanded to albums that I have for decades. Beggar's Banquet was the last on that list, but got stuck there, until today that is. This week I took the cd, not LP, out of its place against the wall and played the album for the first time in a long, long time. I fell in love with the album all over again, just like I did when I bought it around 1980.

Let's go back in time first. As a boy under 10 I lived in Rotterdam in an apartment building, what would now be called a maisonette. We had the third floor and half of the top, fourth floor. One evening late in 1968 or early 1969, there was a knocking on the balcony door. This was really odd, as who knocks on a door of a balcony on the fourth floor? It was our neighbour's son, Hans, then 12. He had a stack of 7" singles under his arm and asked if he could come in to play them. We went down, asked my mother and she said yes. Odds are, looking back, that Hans had been sent up to his room to make his homework, decided he wanted to do something else and went around the wall dividing our balconies. From that evening on, we listened to music very regularly and started to play other games as well.

Hans was not very possessive of his singles. He gave me one once, because I had to walk home from the city centre. He had forgotten that he had to visit his grandmother and off he went on his bike. This is how I got my first The Rolling Stones single (or 'Sunny Afternoon' by The Kinks, I'm not sure which one I received or the which one I bought for a few dimes/dubbeltjes). This was my true introduction to The Rolling Stones, 'Street Fighting Man'/'No Expectations'. Not that I truly liked the songs at the time. Especially 'No Expectations'. What kind of song was that? In fact it turned out to be my introduction to the blues, despite having no clue at the time.

Fast forward, circa 10 years. I can't remember when I bought Beggars Banquet. It must have been in 1978 - 1980. I am very certain that it must have been one of the first Stones albums I bought, when I started to have my own income.

Fast forward  some 40+ years. This week I played Beggars Banquet, twice in a row. Listening to the album intensely, it made me realise something that only comes with life's experiences. This album made me listen to musical styles that I had never truly listened to before. Country, blues, bluesrock, folkrock and what not. Beggars Banquet contains it all. And as an 18 year old, I really had no clue what I was listening to.

Of course, the album opens with the song that is still the staple song of every live show the band plays to this day, 'Sympathy For The Devil'. It had been released as a single in 1973, by popular demand. I had bought the single at a discount price, so had it and new it before I first heard that superior version on the 1970 live album, I bought in 1976 with birthday money. Listening once again with a relatively fresh ear, I noticed how special the song builds up. It is a piano and percussion based song and some great ooh-oohing. In 2021 it sounds as powerful as it did to me in the past. It is also the only song Charlie Watts sings on.

'No Expectations' has become one of my favourites for a long time. I just love the way The Stones can play the blues. Acoustic slide guitar playing was not something I was accustomed to in 1969. I had no idea what I was listening to. Nowadays it is a normal thing for me to hear. Not then. The country element? Totally unknown to me. Later in the 1970s country was Tammy Wynette and Dutch bands playing country, so definitely not for me. And now I realise The Rolling Stones were playing it in 1968! Almost confusing.

'Dear Doctor', another country influenced song, is as funny as it was when I heard it for the first time. Not having heard it for perhaps two decades, I had no clue how it ended anymore. So I laughed a little all over again. I loved the way Mick sings here and still do. The harmonies are just as much fun. I can only wonder how this song landed in 1968. In 2021 with me just great.

Then there's 'Parachute Woman' and 'Prodical Son', that can be lumped into the category folk/bluesrock as well. The first has such a great groove. A pre 'Live With Me' on Let It Bleed, which is louder. This is a band not afraid to take on anything and lay down that superb groove. Jagger's (or Jones' harp? They are both credited on Wikipedia) is giving it that extra rough edge.

There are two songs extra-ordinaire besides 'Sympathy For The Devil' on this album as well. 'Jigsaw Puzzle' and 'Salt Of The Earth' showcase what The Rolling Stones would become masters at in the future, right up to 1997's 'Saint Of Me'. Long, drawn out songs containing a storyline, that impress. 'Jigsaw Puzzle' impressed me tremendously in 1978. The drive of the acoustic guitar, the honky tonk piano, the slide guitar, the melody, that weird bass part and the second electric, high up played guitar and not to forget that weird lyric. This is a band that is making strides into its own. 'Salt Of The Earth' holds some gospel elements as well. (Not that I recognised that at the time.)

And then there is 'Stray Cat Blues', another song I knew in a better version first, yes, thanks to Mick Taylor's fabulous guitar playing. What a fantastic song! Right up to today it is one of the best bluesrock songs I know. The lyric could not be released in 2021, luckily we already have it for over 50 years. 'Stray Cat Blues' is so forceful, charged even, in a way that The Stones would only seldom reach in later years.

Finally there's the single. For The Rolling Stones' standards in the 1960s it can almost be called a flop. It did not get higher than the low top 10 and in its second week at that. I never really cared for it as well, compared to all the other ones. In comes 2021 and perhaps for the first time I truly heard how powerful it is. The interplay between the forcefully played acoustic guitar and Nicky Hopkins' piano is fabulous. There is no other word for it. The song has a truckload of power, even if it isn't among The Rolling Stones' best singles.

Overseeing the whole album I jump to a surprising conclusion. Beggars Banquet is lumped into the category of classic rock albums with ease. For a classic rock album it contains so much acoustic guitar at its heart and for a band not having a piano player among its original five members, the instrument is leading a lot of the songs. Nicky Hopkins plays a huge role, as he would in the coming years. His name must be written in gold on the side of Beggars Banquet.

In 1968 The Rolling Stones was a band in transition. Founder Brian Jones had all but stepped away from his band, leaving it all to the other four, who had some help here and there and a producer, Jimmy Miller, who gave the band a new focus. The band managed to move from the 60s hitmachine to an album band and the reputation it still leans on today. And rightly so. The greatest rock and roll band in the world? For my generation? Certainly.

Wout de Natris

Iris. Reb Fountain

With 'Reb Fountain' Reb Fountain entered my life circa half a year after the release of her album in 2020. She made a tremendous impression with her voice, her music and obvious presence. I still play the album regularly, where most others slowly fade away in my collective musical memory.

So I was very surprised that Flying Nun Records started to release new singles from early summer onwards, announcing a new album for the early fall. Iris is upon us and I can only state, totally in awe, that I'm enthralled by Reb Fountain's new album. It is an album Julius Caesar would have been proud of, as if ever there was an album that followed an extremely successful album and went up and over or 'veni, vidi, vici', to remain in Caesar's language and terminology, it is 'Iris'.

What remained, is the atmosphere that I dare to call the Reb Fountain vibe by now. But, I may hear some people say, doesn't the mood on Iris, at least partly, owe a lot to Lana del Rey? Yes, I'll grant a song like 'Foxbright' certainly. But, just listen what happens next in the song (and on the album). Reb Fountain lays so much more depth into her songs, so much more variation and can do so much more with her voice. It has so many different textures that no song is the same, at times even sections within her songs are not the same.

There is nothing not to love on Iris. Things are this simple to me. This singer is able to create giant effects with minimalist notes or nuances in her voice. Let a drum gain force, a few piano notes, a change in her voice, from mature crooner to girlish or just a little higher. It is enough to set a song on fire, while the overall mood will always be laidback. Whether a ballad, a subdued but definitely modern dance rhythm underneath a slow song or modern folk tinted, each and every of the ten songs on Iris is 100% convincing.

Reb Fountain is a singer from New Zealand's south island, from a remote spot on this earth. I only got across her because of a newsletter from a record store in Auckland, Flying Nun, where most likely I will never set a foot in, running a more or less obscure record label, for the rest of the world that is, Flying Nun Records. That newsletter contains a number of fantastic tips on New Zealand artists and bands. I am quite happy to write on their artists every once in a while.

With Iris a new records sees the light of day. Where the album will end later this year, I can't tell yet, but rest assured, it is slated as a potential number 1. It is not easy to surprise me with a follow up record. This is different than asking me do you like the new record (a lot)? I was surprised in several ways by Iris, just like 'Reb Fountain' surprised me. Now I have two Reb Fountain albums that I will keep playing for a while. My world has been enriched, once again, a little and I thank her for this.

Wout de Natris

Infinite Granite. Deafheaven

Deafheaven kiest op haar nieuwe album Infinite Granite voor een flink ander geluid, dat zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van dromerige 80s rock met hier en daar een 90s twist.

Deafheaven kende ik tot voor kort eigenlijk alleen van het in 2013 verschenen Sunbather, dat aan het einde van dat jaar verrassend de lijst van Metacritic.com aanvoerde. Dat album was behoorlijk stevig en bevatte nogal wat invloeden uit de metal, maar ook invloeden uit de 90s rock en post-rock. Op het deze week verschenen Infinite Granite gooit de Amerikaanse band het over een andere boeg. Deafheaven klinkt hier en daar als een 80s band met dromerige en melodieuze rock, al duiken invloeden uit de jaren 90 op wanneer even het gas er op gaat. Het is even wennen, maar de songs op het album zijn geweldig, waardoor het nieuwe geluid van de band me uiteindelijk zeer bevalt, bijna een uur lang.

In de eerste dagen van 2014 pikte ik via de jaarlijst van Metacritic.com het album Sunbather van de Amerikaanse band Deafheaven op, dat deze jaarlijst tot mijn verbazing aanvoerde. Sunbather bleek een album dat zich, mede dankzij de uiteenlopende metal hoekjes waarin het album werd geduwd, mijlenver buiten mijn comfort zone bevond, maar op een of andere manier ontwikkelde ik een zwak voor de muziek van Deafheaven, dat niet alleen verschillende soorten metal, maar ook invloeden uit de shoegaze, noiserock en post-rock verwerkte in haar muziek en dat een meester bleek in het afwisselen van torenhoge gitaarmuren met subtiele passages. 

Ondanks de liefde voor Sunbather is het in de jaren erna niets meer geworden tussen Deafheaven en mij, al bracht de band wel wat albums uit. Deze week verscheen er weer een, Infinite Granite. Bij oneindig graniet had ik direct associaties met de gitaarmuren van Sunbather, maar Deafheaven klinkt op haar nieuwe album flink anders dan op het album uit 2013. Infinite Granite klinkt zelfs zo anders, dat het in eerste instantie lastig te geloven is dat het om dezelfde band gaat. 

Het album opent met heldere gitaarlijnen, een aanstekelijke melodie en verzorgd klinkende en wat lome zang. Het is muziek die door meerdere bandjes uit de jaren 80 zou kunnen zijn gemaakt, tot hier en daar een gitaarmuurtje wordt opgebouwd en ook invloeden uit de dreampop, shoegaze en indierock uit de jaren 90 opduiken. 

Het zal even schrikken zijn voor de fans van het met zware metalen gevulde geluid van de band, maar het is na een paar keer horen toch meer mijn kopje thee dan het loodzware Sunbather, dat ik overigens nog altijd een fascinerend album vind. 

Ik hou wel van de rockmuziek die in de 80s werd gemaakt en ik weet inmiddels zeker dat Infinite Granite van Deafheaven destijds mijn favoriete album zou zijn geweest, al is het maar vanwege de scherpe randjes die in de jaren 80 meestal ontbraken. 

Zeker wanneer de gitaren voorzichtig mogen ontsporen, hoor ik nog wel wat van het fascinerende geluid van Sunbather, maar over het algemeen genomen beperkt Deafheaven zich op Infinite Granite tot wat dromerige rockliedjes vol mooie melodieën. 

Wanneer je de muziek op het album ontrafelt hoor je nog altijd fantastisch gitaarwerk en is het wat mij betreft niet zo erg dat al het gruis van Sunbather ontbreekt. Ook de zang op het album bevalt me wel, want het is vooral deze zang die de songs op het album een 80s feel geeft. 

Waar ik me bij de eerste luisterbeurten vooral concentreerde op de wereld van verschil met Sunbather, richt ik me inmiddels vooral op het nieuwe album. Het is een album dat de ruimte vult met een lekker dromerig geluid, maar Infinite Granite is ook een album dat vol staat met geweldige songs, die zich niet alleen makkelijk opdringen, maar die ook eindeloos doorgroeien. 

Het klinkt allemaal zo lekker dat je bijna vergeet te luisteren hoe knap het allemaal in elkaar zit. De zang is heerlijk, maar het zijn vooral de gitaren en de geweldig spelende ritmesectie die er voor zorgen dat Infinite Granite een steeds beter album wordt. 

Net overigens als je denkt in de jaren 80 te zijn beland doet de Amerikaanse band er zo nu en dan een schepje bovenop met wat extra gitaargeweld of met bezwerende keyboards. Het is aan de ene kant jammer, want de dromerige songs hebben absoluut wat, maar juist wanneer Deafheaven wat steviger aanzet en aan het eind nog even helemaal los gaat, hoor je ook weer de genialiteit van Sunbather. Bijzondere band, prachtig album.

Erwin Zijleman

 

Bowie for Dummies #28

Today we are happy to present the 28th iteration of Bowie for Dummies, WoNo Magazine's overview of all things Bowie, found on the Internet, including the links to all the videos and articles.

We cannot present you all this without mentioning Tineke, who carries out all the actual work.

The place we publish it, is in the original post that is regularly updated by Tineke. Here is the link, enjoy:

https://wonomagazine.blogspot.com/2017/01/bowie-for-dummies.html