.NoWordsNeedeD, 25-10-2019

https://www.youtube.com/watch?v=f1CNNf9iU9Y


.No

Cool To Who. Walrus

Cool To Who? Well, to me for example. Walrus, a rather uncool bandname for sure, mixes a delightful kind of indie and psychedelic 60s pop rock with the kind of melodies that make my spine tingle in all the right places. Walrus is the equivalent of the soft side of Bettie Serveert after having been ironed over. More sweet than biting and still doing everything right.

Walrus is from Canada, Truro (or Halifax), Nova Scotia to be more exact. Trying to find information on the internet on the band I run into three Walrusses. One progrock band from the late 60s and one from Belgium singing Dutch pop songs. Next to links to the The Beatles song of course.

That last link isn't so far beside the point for this Walrus. (Not knowing the other two bands I can't opine on that account.) The Beatles is a band that I am reminded of often, I notice and especially the 1967 version of the band. Walrus manages to infuse a lot of psychedelic pop and inventive interludes into its music. In my book it is bestowing honour when a band deserves to have the biggest pop band ever mentioned in a review. No, Walrus is not that good, but then which band in this idiom can ever be?

Walrus gives the world an album that mixes alternative pop and rock with deep psychedelic 60s sounds. It does so in the most surprising way when the band manages to mix the best of Bettie Serveert with The Beatles in 'Ballad Of Love (Or Something)'. The two worlds meet and intertwine in a fantastic way.

The album starts in a way though that had me thinking 'do I want to continue listening here?'. Sometimes I don't but then it is an album that is 100% not in my street, so rap, dance or something like that. The rest deserves at a minimum a second chance as it I may be in the wrong frame of mind. Here I just do not like 'Breathe' a lot as it just seems to drag itself along without ever coming to life. The rest that follows all scores on my right side though.

It is the third song, 'Half Smoke', that hybrid of solidness and meandering pop, really kicks off Cool To Who for me. With that soft lingering lick played through the intro and the restart of the song somewhere half way, Walrus starts to make a real impression on me, dragging me further into the album.

Promo photo

The softer side of Walrus comes forward in 'Marcel' where Justin Murphy's voice comes closer to Billy Corgan's, and 'Out For A While'. The soft cadence of the latter song truly mesmerises me as listener. The The Velvet Underground guitar sound of the next song 'Bored To Death' brings the 60s back albeit the harsher, New York City drug addled side of the decade that is. 'Waiting For My Man' kind of rock. "Throw me of a bridge before I start to sing about it" sings Justin Murphy. Too late, lucky for us. With songs like this I would not prefer the bridge to the music, apart for crossing it that is.

It is in 'Anymore', the final song of Cool To Who, that I can't help wondering how well Walrus is familiar with Bettie Serveert's best songs. That leaves me with one remark to make. I could have sworn to be listening to a female singer for almost all of the songs in Cool To Who. Like psych colleagues The Black Angels Walrus had me fooled there.

Wo.

You can listen to and buy Cool To Who here:

https://walrustheband.bandcamp.com/album/cool-to-who-2


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Inferno. Robert Foster

Voormalig voorman van The Go-Betweens eert meer dan ooit tevoren het geweldige werk van deze Australische band en stijgt boven zichzelf uit.

De Australische band The Go-Betweens maakte een bovengemiddeld aantal klassiekers, maar ontbreekt helaas in de meeste muziekcollecties. Robert Forster eerde vorig jaar zijn te vroeg overleden bandgenoot Grant McLennan in een prachtig boek en eert nu het werk van zijn band. Inferno is een lome en zwoele plaat die de sfeer van een snikhete zomer in Berlijn vangt. Het is ook een plaat die vol staat met de zonnige en perfecte, maar ook eigenzinnige popliedjes waarop The Go-Betweens sinds het begin van de jaren 80 het patent hebben. Volkomen terecht overladen met superlatieven in de recensies die tot dusver zijn verschenen.

Robert Forster schreef vorig jaar een werkelijk prachtig en bijzonder ontroerend boek (Grant & I: Inside And Outside The Go-Betweens), waarin hij terugkeek op de muziek die hij gedurende de jaren 80 en in het eerste decennium van de 21e eeuw maakte met de in 2006 overleden Grant McLennan.
 
Robert Forster en Grant McLennan vormden de spil van de Australische band en schreven samen de songs van de band (waardoor ze wel de Australische Lennon en McCartney werden genoemd). De band uit Brisbane maakte uiteindelijk zo’n tien platen, waarvan minstens de helft het predicaat meesterwerk verdient. Het zijn platen die helaas lang niet allemaal zijn te beluisteren via de streaming media diensten, maar het zijn ook platen die in geen enkele collectie mogen ontbreken.
 
Zowel Grant McLennan als Robert Forster maakten in de jaren 90 (een decennium waarin The Go-Betweens niet actief waren) soloplaten. Het zijn soloplaten die in kleine kring werden geprezen, maar die helaas nog minder aandacht trokken dan het werk van hun band. Na het trieste overlijden van Grant McLennan blies Robert Forster zijn solocarrière nieuw leven in, wat in 2008 het indrukwekkende The Evangelist opleverde. Pas in 2015 keerde de Australische muzikant terug met het al even indrukwekkende Songs To Play en een jaar na het zo indrukwekkende boek over zijn jongere jaren met Grant McLennan is Robert Forster terug met een nieuwe plaat, Inferno.
 
De titel van de plaat verwijst naar de verzengende hitte van de zomer in Brisbane, maar toen Robert Forster vorig jaar zomer in Berlijn neerstreek voor het opnemen van zijn nieuwe plaat, werden ook daar tropische temperaturen gemeten. Het is hoorbaar.

Inferno volgt zoals gezegd op een periode waarin Robert Forster terugkeek op de muziek die hij maakte met The Go-Betweens (hij schreef niet alleen een boek, maar stelde ook een fraaie compilatie samen) en ook dat is te horen op Inferno. De nieuwe plaat van Robert Forster bevat een aantal nagenoeg perfecte popliedjes, die niet zouden hebben misstaan op de beste platen van de Australische band, maar de band bevat ook de donkere accenten die we kennen van de vorige soloplaten van Robert Forster. Het is een inmiddels uit duizenden herkenbaar, maar ook nog altijd volkomen uniek geluid.

Inferno klinkt vaak zwoel, loom en broeierig, wat vast te maken zal hebben met de extreme temperaturen in Berlijn afgelopen zomer, maar wat klinken de songs van Robert Forster ook weer urgent. In zijn stem hoor je dat Robert Forster de zestig inmiddels gepasseerd is, maar zijn songs sprankelen nog net zoals die van The Go-Betweens in hun jonge jaren en persoonlijk vind ik zijn zang alleen maar beter geworden.
 
Inferno staat vol met volstrekt tijdloze popliedjes die nadrukkelijk citeren uit de catalogus van The Go-Betweens, maar ik hoor ook altijd wat van Lou Reed in de songs van de Australische muzikant, wat zeker ook te maken heeft met de manier van zingen en met de teksten die prachtige sfeerschetsen bevatten. Het zijn niet alleen tijdloze popliedjes, maar ook popliedjes van een niveau dat maar weinig songwriters halen.

Ik kreeg Inferno van Robert Forster al een paar weken geleden in handen en heb de plaat inmiddels heel vaak beluisterd. Ik was direct onder de indruk van de nieuwe plaat van Robert Forster, maar inmiddels zijn vrijwel alle songs op de plaat me zeer dierbaar. Op Inferno raakt Robert Forster meer dan eens aan het torenhoge niveau van The Go-Betweens en overtreft hij zijn vorige, ook al uitstekende soloplaten. De naam Robert Forster zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar deze plaat moet je echt horen.

Erwin Zijleman

Je kunt Inferno hier beluisteren en kopen:

https://robertforster.bandcamp.com/album/inferno



of luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Bowie for Dummies #19

Today we've updated the most extensive post on this blog. You can look it up right here:

https://wonomagazine.blogspot.com/2017/01/bowie-for-dummies.html

The Blissful Joy Of Living. The Sweet Release of Death

To call The Blissful Joy Of Living beautiful would be overdoing things by a long margin. The Sweet Release of Death unleashes a kind of primordial force killing off all sensitivities that I may have left in my slowly ageing ears. What the energy the band calls forward certainly does is making me realise the joy a bit more and that I’m not going to be in search of that sweet release for a while yet, given half the chance.

The Blissful Joy Of Living is an album where there’s no room for any subtleties. Guitars are shredded, shredded louder and then some more for good measure. Whole walls of guitars, like a house totally overgrown by vines, leaving only true space for the singer's voice, like the windows that are cut open in between the vine in order to look out. Somewhere in the background there is a drummer going about his business. In fact it could be a drum machine for all I care. Listening closer, I have a hard time identifying between the two options. In the last song it is even 100%, I'd say. What is a fact, is that drummer Sven Engelsman up to a certain point can do whatever he likes. The guitars played by Martijn Tevel shred away anyway. The bass is another issue as the instrument hovers somewhere in between. Sometimes part of the rhythm, sometimes just laying down some accents which the guitars and drums do not make or finally contributing to the noise some more.

Promo photo

In ‘Sway’ I have no doubts though. This song presents the listener with an extremely effortful piece of drumming. The song is an onslaught to all senses, even those senses having nothing to do with listening. Live this will be music at ear-splitting level. An experience like I had in Amsterdam two years ago with A Place To Bury Strangers. The difference is the singing of singer Alicia Breton Ferrer and the mix of her voice in the whole. Her lyrics can, well almost, always be followed. Melody is beside the point though. This is more performance than singing. Perhaps it is near impossible to find a true melody over the noise. I have a hard time calling the music on The Blissful Joy Of Living songs. Buildings would come closer had the term been appropriate for compositions.

So in short, anyone who “lives” through the first two songs will get to the end. In a minute or 20 all six songs have played themselves out in a blistering storm of music. But pay attention now. You’ll find a surprise in the form of ‘Sick Girl’, a song that almost plays out like a “regular” indierock song.

What keeps hanging in my mind, revolving there over and over, is the impression The Blissful Joy Of Living as an angry album. Yet I truly doubt if it is. There certainly is aggression in the playing in the way the songs/buildings are attacked. This is not the same as anger though. The Sweet Release of Death does not play music from a blind rage. In fact I have the impression the six songs on the album are well thought out. The little light that is allowed into the album in ‘Sick Girl’ and a part of ‘Hey’ show just that. What remains is the sweltering heat of an intense band. The Blissful Joy of Living proves to exactly be the right frame of mind to keep the release found in the band's name at bay for a while longer. Life's too much fun with surprising albums like this.

Wo.

You can listen to and buy The Blissful Joy Of Living here:

https://thesweetreleaseofdeath.bandcamp.com/album/the-blissful-joy-of-living


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g