Lucy Anna. The Yeah You Rights

Fasten your seatbelts as take off is upon you with this five song mini album by The Yeah You Rights. From the first note there's no holding back here. This is American style punky rock as it comes. A fiery guitar and solid drums fronted by a singer who tries and gives it his best to sing well. The choirmaster has turned him down every single time. Not The Yeah You Rights. He fits truly, really well here.

The first bands from the U.S. playing this loud were The Stooges and MC5, but where they mainly got stuck in, in the end, boring riffs or pure violence, the The Yeah You Rights take another route to the same effect. No search and destroy here. Gary Roadarmel manages to find enough melodies to fill a whole album and not just this 5 song EP. Even in the 12 minus minutes long 'Unvulgar' there's enough going on to simply to sit out the ride and cheer for another round. When finally the long night is over the birds of Ponchatoula, Lousiana are having a go at the day. Looking at the album cover there's not much left between the birds and the caravan someone calls home. There are not many stations downwards unfortunately.

The music is totally in sync with the cover. Low, dirty, raunchy and mean. Sounding like Roadarmel has nothing left to lose. It is also clear that giving up is not an option. In four short and one long song this duo gives it its all and will no doubt set many stage on fire. Riffs and licks are flying into my ears like there's no tomorrow. The guitar sound blown up nearly beyond amp performance, while the drums keep pounding filling up the rest of the spectrum, forever edging on the guitar and singing.

Promo photo

The Iggy/Stooges mention is not far flung it is shown as The Yeah You Rights burst into an ever more fiery version of 'I Got A Right'. There's hardly a need for this shortened version of Pop's classic. 'How 'Bout Now' has everything a punkrock song needs. Recent release on Rum Bar Records Nat Freedberg plays, in essence, music like this on his 'Better Late Than Never' album and then enters a truck full of moonshine and jalapeño's, all consumed at once with no reservations whatsoever. Enter Lucy Anna. Whether she left home or not, the inspiration was more than worth it.

The most amazing thing to realise is that this is only a duo at work. It sounds like a whole rock orchestra driving over me full force only to return for a second helping of whatever there's left of me. Anyone still in mourning for the demise of The White Stripes and/or the long lapse of The Black Keys, sorrow no more. This is it, The Yeah You Rights, perhaps more real than it has ever been. ROCK AND ROLLLLLLL!!!!!!

Wo.

You can buy Lucy Anna here:

https://rumbarrecords.bandcamp.com/album/lucy-anna


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

What Will We Do. Lula Wiles

Lula Wiles combineert stokoude Amerikaanse rootsmuziek met frisse songs en betoverend mooie zang op een plaat die maar groeit en groeit

Een paar jaar geleden vond ik de muziek van Lula Wiles nog weinig bijzonder, maar wat is het trio uit Boston gegroeid. Eleanor Buckland, Isa Burke en Mali Obomsawin slaan op hun tweede plaat op indrukwekkende een brug tussen Amerikaanse muzikale tradities van heel lang geleden en het heden. What Will We Do heeft oog voor traditie, maar klinkt ook verrassend fris en eigentijds. In muzikaal opzicht is het smullen, maar de vocalen en harmonieën zijn zo nu en dan van een bijna onwerkelijke schoonheid. Het levert een plaat op die onmiddellijk indruk maakt, maar dan nog moet beginnen aan een indrukwekkend groeiproces.

Het muziekjaar 2019 is inmiddels in alle hevigheid losgebarsten en met name binnen de Amerikaanse rootsmuziek verschijnt op het moment het ene na het andere album dat ertoe doet.

Tussen deze albums mag What Will We Do van Lula Wiles zeker niet ontbreken. Lula Wiles is een trio uit Boston, Massachusetts, dat bijna drie jaar geleden debuteerde met een album dat ik bij vlagen mooi, maar over het geheel genomen onvoldoende onderscheidend vond.

Op What Will We Do hebben Eleanor Buckland, Isa Burke en Mali Obomsawin echter een enorme stap gezet. De tweede plaat van Lula Wiles verschijnt op het bijzondere Smithsonian/Folkways label, dat vooral de traditionele Amerikaanse folk omarmt, maar Lula Wiles klinkt op haar tweede plaat juist frisser en eigentijdser dan op haar debuut.

Eleanor Buckland, Isa Burke en Mali Obomsawin studeerden alle drie aan het fameuze Berklee College of Music in Boston en kunnen uitstekend uit de voeten op meerdere snareninstrumenten. In muzikaal opzicht klinkt het fantastisch, waarbij vooral de viool en staande bas nadrukkelijk de aandacht opeisen, maar ook de gitaarlijnen zijn van een bijzondere schoonheid.

Net als op haar debuut laat Lula Wiles zich nog altijd stevig inspireren door stokoude folk, bluegrass en country, waardoor de plaat zeker in de smaak zal vallen bij de liefhebbers van traditionele Amerikaanse rootsmuziek. Lula Wiles is er echter ook in geslaagd om haar muziek fris te laten klinken, waardoor de Appalachen van honderd jaar geleden fraai samenvloeien met het Boston van nu.

Eleanor Buckland, Isa Burke en Mali Obomsawin kunnen uitstekend uit de voeten op de instrumenten die ze op What Will We Do bespelen, maar kiezen niet voor een aaneenschakeling van muzikale hoogstandjes. De instrumentatie staat in dienst van de songs en van de bijzonder fraaie zang op de plaat.

Lula Wiles tekent op haar tweede plaat voor fluisterzachte en glasheldere zang en voor hemeltergend mooie harmonieën. Zeker wanneer Eleanor Buckland, Isa Burke en Mali Obomsawin samen zingen is What Will We Do bij vlagen van een bijna onwerkelijke schoonheid en stijgt de plaat ver boven het andere aanbod van het moment uit.

Het is knap hoe het drietal uit Boston in muzikaal opzicht het verre verleden en het heden met elkaar weet te verbinden en Eleanor Buckland, Isa Burke en Mali Obomsawin doen dat ook in hun teksten, die teruggrijpen op oude verhalen, maar ook hun licht laten schijnen op het Amerika van nu.

What Will We Do van Lula Wiles heeft zeker raakvlakken met de platen van trio’s als The Pistol Annies, I’m With Her, The Wailin' Jennys en Dixie Chicks, maar heeft op hetzelfde moment ook een geluid dat aan de ene kant dieper is geworteld in tradities en dat aan de andere kant nadrukkelijker een eigen weg zoekt.

Ik vond het debuut van Lula Wiles bijna drie jaar geleden zoals gezegd te weinig onderscheidend, maar de tweede plaat van het drietal uit Boston is juist zeer onderscheidend. Het ene moment sleept Lula Wiles je mee naar de traditionele muziek uit de Appalachen of van de oevers van de Mississippi, dan weer naar de frisse indie-folk van First Aid Kit of juist naar de onthaastende muziek van Gillian Welch en Dave Rawlings. Het levert een plaat op die zich steeds nadrukkelijker opdringt en maar mooier en mooier wordt. Indrukwekkend. Bijzonder indrukwekkend zelfs.

Erwin Zijleman

https://lulawiles.bandcamp.com/



or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g
 

The Maureens. Living room show, Haarlem Sunday 24 March 2018

Photo by Wo.

The Maureens can be found on this blog since 2015 and are a regular guest ever since. How can a band with the same name as my mother not catch my attention? The music proved a match. The Maureens is one of those bands that go out in search of perfect popsongs and come out at the other end a winner. The kind of band that ought to be all over the radio, but somehow in the musical world of 2019 is not.

Put into a private setting of a living room, the band encountered the eyes of the audience as intimately as the audience eyes the band. "We can hear you listening", singer Hendrik Jan de Wolff said at a certain point in the show. And deservedly so. In an intimate setting like a private home show there's no hiding for band nor audience. Every detail is discernable putting pressure on the band to perform and on the audience to truly listen. And listen we did. Looking at the faces of the people around me intensely so. The impact was instant and clear to see.

The Maureens were able to provide those little sparks of pure magic to all present. How snapping a finger and tinkling the little iron plates of a foot tambourine can create a rhythm, how wild guitar effects come through even when everything is turned down to one. But, above all, how melodies can affect people, not to speak of the three part harmonies that rolled over us on the other side of the room. As I wrote there is no hiding in a living room. Neither for a good song that can become even greater due to the intimacy. Several did.

Photo by Wo.

Exactly how good The Maureens' songs are, you can read about elsewhere on this blog. The same goes for the performances on stages. The band has added another aspect to its palet for me. This music lends itself perfectly for an intimate setting. I wish them the main stage of Lowlands and other festivals though. In that case I can say that I saw them in my own living room. Not one guest left without the feeling having been part of an experience, being warmed by beautiful music and the emotions that come with it. Thank you again, Hendrik Jan, Martijn, Stefan and Wouter.

The whole show was filmed, so perhaps something will show up on the net somewhere.

Wo.

You can buy The Maureens' music here:

https://themaureens.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Data Mirage Tangram. The Young Gods

What is it that I am looking at? A picture of a geological phenomenon from very up close? Oil pollution from a great distance? Data Mirage Tangram, the new album by The Young Gods has a fascinating cover, that much is for sure.

The No Longer Young Gods is a good name as well. Being around since 1985 this is the band's eighth album, but first since 2010. The first result on record of the rejoining the band of original keyboard player Cesare Pizzi.

As intriguing as the artwork is, so intriguing and mysterious is the music on Data Mirage Tangram. This is my first album by the band, so there's no comparison possible for me. What I can imagine is that anyone listening superficially to this music may be turned off as so little may appear to be happening. Yes, the beat can be more pronounced but still not a lot happens when busy doing other things. O.k., I will allow 'Tear Up The Red Sky' here giving someone quite the jolt. A superficial introduction to this album certainly is misleading.

The wealth of Data Mirage Tangram reveals itself when time spent alone with it. Over the drums of Bernard Trontin a host of electronics is laid, but also guitars can be heard here and there. Singer Franz Trechler never just sings. His vocals are always treated by something, making them sound robotlike, without hindering the songs in any way.

'Tear Up The Red Sky' is a strange amalgam. The vocal melody of the chorus makes me think immediately of U2's 'Bullet The Red Sky', one of the better songs of 'The Joshua Tree'. Where the vocal delivery brings Mark Lanegan to mind. That does not give The Young Gods all the right credits due though. In fact just concluding this would short sell the band tremendously. It is in the natural way the electronics mix with organic that the band's music really comes to life. I have come to the conclusion that this is the kind of album that needs to be played loud. That way the details come alive and the music takes over everything.

Wikipedia mostly tells about who was influenced by the early The Young Gods and hardly says anything about the band itself nor its accomplishments. Anno domini 2019 the band has listened very well to what happened in the past 40 years. Phil Collins' first hit single 'In The Air Tonight' and some mid 80s Genesis can be heard here, some Bowie, some U2, the already mentioned Lanegan. It is when The Young Gods go out on a limb rhythmically, like in 'Moon Above' that things really get weird. What is this? Jazz? Free for all music? I simply can't tell. Something hard to listen to for sure. A whaling harmonica, almost more sorrowful than the one in 'Once Upon A Time In The West', makes the song sound like something so sad. While at the same time I keep wondering what is going in here. The basis of the song is almost as if created by AI or robots, with everything human cut out and a lone soul crying out for help through a harmonica.

There are two sides to Data Mirage Tangram. The more experimental side, some extreme some less and the rock side. This dichotomy makes for very interesting listening. There's no way of knowing what happens next on Data Mirage Tangram. Musically approaches lie so far apart between the different songs. At the same time the album certainly does come alive, whatever the first impression might have been. It even explodes a few times, like in 'All My Skin Standing'. The guitar eruption is akin to 'In The Air Tonight''s drum one. The whole song is pregnant with an inner tension that is let loose, but far from solved afterwards. Layer after layer of guitars are stacked to find relief. All in vain it seems.

The nervous tension permeating 'You Gave Me A Name' is kept up during the whole song. The synths keep pulsing and pulsing. Again nothing much seems to happen, yet touching it may have the same effect as touching live wire.

The Young Gods are not your run of the mill band like Data Mirage Tangram, whatever that means, is not an average album. This album is special and large chunks of it are good as well. Something is going on all of the time, even if I do not know what it is nor always understand it. It simply means there's still so much left to discover.

Wo.

You can buy Data Mirage Tangram here:

https://theyounggods.bandcamp.com/album/data-mirage-tangram


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Olympic Girls. Tiny Ruins

Nieuw-Zeelandse band maakt prachtige, sprookjesachtige muziek, die de koude en donkere winteravonden op unieke wijze inkleurt

Tiny Ruins ken ik uit het verleden, maar met Olympic Girls is de band uit Auckland helemaal terug. De band verkeert op haar nieuwe plaat in grootse vorm en combineert bijzondere klanken uit een aantal genres tot een geluid dat zowel betovert als intrigeert. Wolken folk, dreampop en psychedelica vloeien op fraaie wijze samen en vormen de perfecte basis voor de prachtige vocalen van zangeres Hollie Fullbrook, die Olympic Girls van Tiny Ruins naar steeds grotere hoogten tilt. Echt een heerlijke plaat om bij weg te dromen, maar ook een plaat waarvan je geen enkele noot wilt missen.

Ik ben het laatste jaar opvallend veel goede platen uit Nieuw-Zeeland tegengekomen en heb er weer een te pakken. De uit Auckland afkomstige band Tiny Ruins was me nog vaag bekend, al is het wel een jaar of acht geleden dat ik voor het laatst iets hoorde van de band rond zangeres Hollie Fullbrook.

Olympic Girls, de eerste plaat van Tiny Ruins in een jaar of vijf, wordt op de website van het eveneens uit Auckland afkomstige Flying Out Records al een aantal weken aangeprezen als een release om naar uit te kijken en de hofleverancier van de betere Nieuw-Zeelandse popmuziek heeft ook dit keer niets te veel gezegd.

Binnen Tiny Ruins draait alles om zangeres Hollie Fullbrook. Haar bijzonder stem bepaalt voor een belangrijk deel het geluid van de Nieuw-Zeelandse band en het is een stem die mij binnen een paar luisterbeurten compleet heeft ingepakt; net zoals ze dat 8 jaar geleden ook al eens deed.

De muziek van Tiny Ruins op Olympic Girls is uiterst ingetogen en raakt vaak aan de folk. De mooie en bijzondere stem van Hollie Fullbrook lijkt gemaakt voor authentiek klinkende folk, maar Olympic Girls past maar ten dele in dit genre. Olympic Girls staat vol stemmige en voornamelijk ingetogen klanken. Het zijn akoestische klanken die leunen op een basis van de akoestische gitaar, maar de band uit Auckland kleurt haar geluid vervolgens zeer smaakvol in met allerlei subtiele accenten en hier en daar met flink wat elektronica, waarmee de paden van de folk worden verlaten.

De instrumentatie op Olympic Girls is mooi en vaak bijzonder, maar het is ook een instrumentatie die volledig in dienst staat van de prachtige zang van Hollie Fullbrook. De Nieuw-Zeelandse zangeres bestrijkt het spectrum tussen Harriet Wheeler van The Sundays en Natalie Merchant van 10,000 Maniacs. Beide bands zijn ook in muzikaal opzicht relevant vergelijkingsmateriaal. Tiny Ruins kan net zo zwoel verleiden als The Sundays, maar heeft ook het prikkelende van 10.000 Maniacs en raakt hier en daar ook nog eens voorzichtig aan Beach House, om nog maar eens een naam te noemen.

Het is aan de andere kant ook vergelijkingsmateriaal dat niet al te lang stand houdt, want het bijzondere geluid van Tiny Ruins durf ik best uniek te noemen. Olympic Girls is een plaat die bijzonder aangenaam voortkabbelt op de achtergrond. De sfeervolle klanken voeren je mee naar eindeloze landschappen van grote schoonheid, waarna de wonderschone zang van Hollie Fullbrook de muziek van Tiny Ruins voorziet van mythische proporties. De bijzondere songs op Olympic Girls verdienen het echter ook om tot in het kleinste detail te worden uitgeplozen.

In de instrumentatie gebeurt steeds weer iets anders en alles draagt even mooi bij aan het zo bijzondere resultaat. Tiny Ruins vermengt op Olympic Girls op bijzondere wijze invloeden uit de folk, de dreampop en de psychedelica en voegt er nog iets bijzonders aan toe. Ik luister inmiddels voor de zoveelste keer naar de bijzondere muziek van Tiny Ruins en raak steeds meer verslingerd aan het prachtige Olympic Girls, dat absoluut een geslaagde comeback genoemd mag worden.

Erwin Zijleman

Je kunt Olympic Ruins hier beluisteren en kopen:

https://tinyruins.bandcamp.com/album/olympic-girls


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g