Een onverwacht klassiek huisconcert

Ik heb totaal geen verstand van klassieke muziek. Natuurlijk, door de jaren heen komen er bij allerlei gelegenheden klassieke muziek voorbij. Enkele stukken zelfs zo vaak dat ik het herken en ook de componist kan noemen. Een ander voorbeeld is popbands die klassieke muziek ombouwen tot rock. Het eerste voorbeeld uit mijn leven dat ik kan noemen, is Ekseption, een Nederlandse rock band die rond 1970 een aantal hitsingles scoorde met bewerkingen van klassieke stukken. Hun eerste hit 'The 5th' maakte grote indruk op me en ook de derde single. 'Air', is nog steeds van grote schoonheid. Ik ging voor de power in die songs, de vette drums en de enorm aangezette orgelklanken van Rick van der Linden. Tegenwoordig wordt Ekseption onder symfonische rock geschaard, neem ik aan, maar die term bestond in 1969 nog niet. Later leerde ik dat de orgelpartij in het twee jaar oudere 'A Whiter Shade Of Pale' op een stuk van Bach is gebaseerd. Ik had toen geen idee.

Waarom deze inleiding? Omdat Mijn Lief en ik vandaag op een verjaardagsfeest van een vriendin waren. Haar man gaf haar als cadeau een klassiek huisconcert cadeau. Ik heb de achternaam van de dame in kwestie niet opgevangen, Diane of Diana is haar voornaam. Zij speelde een stuk van Bach en een late variatie van Haydn. De triolen vlogen over de toetsen van de vleugel die in huis staat en allerlei andere stukjes die mij als van een ongelofelijke complexiteit voor kwamen. Het is gewoon mooi om daar zo dicht bij te staan. Bij een huisconcert maakt het bijna niet uit wie er speelt of wat, zo dichtbij de artiest kunnen staan, is altijd indrukwekkend.

Deze vrouw moet er duizenden uren oefenen op hebben zetten, als het niet meer is. En toch zie en hoor je het verschil tussen heel competent en goed zijn en virtuoos. Kleine haperingen, een foute aanslag of half aangeraakte toets. Tegelijkertijd komt het stuk volledig tot leven en weet zij de schoonheid die in de noten voor haar neus verscholen liggen naar boven te brengen en de mensen die gezellig stonden te kletsen geheel stil te krijgen (op een paar cultuurbarbaren achter in de tuin, die niet de moeite namen om te komen luisteren. Lokale politiek gaat altijd voor heb ik door de jaren heen geleerd.) Het zet mij niet aan om naar klassiek te gaan luisteren. Meestal raak ik verveeld na enige tijd.

 Zo had ik een totaal onverwachte, maar mooie muzikale ervaring en wat een mooi verjaardagscadeau, lijkt me. De jarige zat te glunderen op haar stoel voor de vleugel.

 Wout de Natris - van der Borght 

The Maureens. Living room show, Haarlem Sunday 24 March 2018

Photo by Wo.

The Maureens can be found on this blog since 2015 and are a regular guest ever since. How can a band with the same name as my mother not catch my attention? The music proved a match. The Maureens is one of those bands that go out in search of perfect popsongs and come out at the other end a winner. The kind of band that ought to be all over the radio, but somehow in the musical world of 2019 is not.

Put into a private setting of a living room, the band encountered the eyes of the audience as intimately as the audience eyes the band. "We can hear you listening", singer Hendrik Jan de Wolff said at a certain point in the show. And deservedly so. In an intimate setting like a private home show there's no hiding for band nor audience. Every detail is discernable putting pressure on the band to perform and on the audience to truly listen. And listen we did. Looking at the faces of the people around me intensely so. The impact was instant and clear to see.

The Maureens were able to provide those little sparks of pure magic to all present. How snapping a finger and tinkling the little iron plates of a foot tambourine can create a rhythm, how wild guitar effects come through even when everything is turned down to one. But, above all, how melodies can affect people, not to speak of the three part harmonies that rolled over us on the other side of the room. As I wrote there is no hiding in a living room. Neither for a good song that can become even greater due to the intimacy. Several did.

Photo by Wo.

Exactly how good The Maureens' songs are, you can read about elsewhere on this blog. The same goes for the performances on stages. The band has added another aspect to its palet for me. This music lends itself perfectly for an intimate setting. I wish them the main stage of Lowlands and other festivals though. In that case I can say that I saw them in my own living room. Not one guest left without the feeling having been part of an experience, being warmed by beautiful music and the emotions that come with it. Thank you again, Hendrik Jan, Martijn, Stefan and Wouter.

The whole show was filmed, so perhaps something will show up on the net somewhere.

Wo.

You can buy The Maureens' music here:

https://themaureens.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

No Ninja Am I; Wo.’s huiskamerconcert, 10 maart 2018

Foto: Wil Nievaart

Een uitnodiging voor een huiskamerconcert bij Wo. en Karen, daar zeggen we geen nee tegen. Omdat Wo. een fijne neus heeft voor kwaliteit. En omdat we beiden nog nooit een huiskamerconcert hebben bezocht, en dat wel eens willen ervaren. No Ninja Am I, nooit van gehoord. Vooraf vraag ik enigszins ongerust of we naar klassieke kamermuziek gaan luisteren. Wo. zegt dat ik op Spotify EP’s moet gaan luisteren. Omdat ik nogal gezeglijk van aard ben, beluister ik thuis een paar dromerige, melancholieke luisterliedjes van de laatste EP. De nummers bewegen zich tussen folk en singer-songwriters, en klinken weemoedig en introspectief. Fijnbesnaarde muziek om bij weg te dromen.

Foto: Wo.

De huiskamervariant is echter andere koek en is verrassend uitbundig. Vier gepassioneerde muzikanten die elkaar uitstekend aanvoelen en tijdens de setlist regelmatig elkaars instrumenten overnemen. Vier stemmen die fraai harmoniëren. Een overtuigende zanger, die mooi ingetogen kan zingen en net zo makkelijk vol bravoure en overtuiging. Kortom een aanstekelijke en energieke luister- en kijkervaring. Een groot contrast met de EP. Live is het moeilijk stilzitten; No Ninja Am I overtuigt en ontroert. En dat wij als publiek vlakbij deze muzikanten zitten, maakt dit een indrukwekkende ervaring. Na de solo toegift volgt nog een amusante Q&A met de band. Wo. had weer eens gelijk.

Foto: Wo.

Op de terugweg zetten we de zojuist aangeschafte cd op, en leunen achterover. En luisteren nu  met nog welwillender oren. Mooie, spannende muziek. No Ninja Am I heeft er twee fans bij. Een huiskamerconcert, dat willen we vaker meemaken.

Tim Zee

Here's the link to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g