V. Spidergawd

V starts with a saxophone honking away as if there's no band, no other music, nothing. Just a street artist playing his heart out. As if in one of the incredibly long underground tunnels in Paris or London, where the music comes to you from far off and sometimes the source is never seen, just slowly fades away, after taking another turn.

At 40 seconds the band comes in, hesitantly at first. The is the final moment of hesitation for band and listener. Spidergawd pumps up the volume with no looking back. If had to sum up in one sentence, this The Who song does it all: "Long Live Rock"!

Spidergawd is a band from Trondheim in Norway. Like a few other bands that featured on these pages in the past years. Drummer Kenneth Kapstad srummed in one of them until 2016: Motorpsycho. The band started in 2013 with Bent Sæther of Motorpsycho on bass. In 2019 singer guitarist Per Borten, Rolf Martin Snustad on saxophone and bass player Hallvard Gaardløs make up the band. V is the fifth album of Spidergawd since 2014, missing 2018 by 11 days, so nearly one album per year.

As I wrote, long live rock captures it all. 50 years of rock are captured in the music of Spidergawd. The riffs of old as created by the first generation rock and metal bands fly around like it is, let's say, 1973. The Who, Deep Purple, Black Sabbath, Uriah Heep, it's all here and more. Of course a little Metallica is added, some Guns 'N' Roses. Borten's voice seems made for a hardrock wail. He has that force in his voice that allows it go into some kind of scream without losing control.

I am not even a huge fan of the genre. Yes, I have some of the classic singles and albums, but they are certainly not my first choice when I put on a record. Rest assured, I am enjoying myself tremendously with V. Spidergawd plays a lot of the right strings. Good melodies, fabulous riffing, accents and dynamics make up all eight songs. Nearly each time without overdoing it. That usually is the moment I'm turned off quite fast. On V technique is in support of the song and not vice versa.

Spidergawd is not afraid to show what its influences are. From there it builds its own universe. A solid wall of sound, with the saxophone as a unique signature for a hardrock band. At the same time the band is able to write songs that matter and make a difference. The band is super tight. The Motorpsycho link is also evident, but from there the attention is diverted to the song and not to the experiment. There already is a Motorpsycho in my universe, now there also is a Spidergawd. A great time to be had by all.

Wo.

You can order V here:

https://www.stickman-records.com/shop/spidergawd-v/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Me And You. Dieter van der Westen Band

This album is around for some time, but as I only got acquainted with it through the delightful live show the band played after the superb TMGS show in Leiden last December (read on here: https://wonomagazine.blogspot.com/2018/12/tmgs-and-dieter-van-der-westen-band.html?spref=tw) I decided to pay it some, well-deserved attention.

The atmosphere of Americana, of long and dusty trails in the U.S. are captured very well on Me And You. The endless road, dust, thirst and a destination that is still so far off. 'Driving Home', the opening song with its subtle fiddle, draws these pictures in my mind. Desert as far as I can look and beyond. "Driving home on my own", Van der Westen sings and he sure isn't happy with his situation. This is a very fine song to open an album with.

In the title song again this laidback but also slightly dismayed mood hangs over it all. "There's nothing left to talk about", sounds sort of ominous for a relationship. The accompaniment is fitting. Sober, yet full. The drums and bass lay a natural foundation for the other instruments to play over. There's an acoustic guitar, but also either a banjo or dobro and a fiddle. Slow notes escaping the background, providing the songs with its texture but also something sad. The slightly rough voice of Dieter van der Westen makes things off. There's no space for happiness with a voice like that it seems.

So Me And You is not a happy album. At the same time there is so much to enjoy. Van der Westen and his band capture beauty. The subtle kind. So when the listener settles in and listens to what is presented, it is highly likely that (s)he'll be caught by this beauty. I personally find it easy to be enraptured by this music and thoroughly get treated by music that is captivating in several ways. Beside pleasant songs, it is clear these musicians are very accomplished, they sing well together and manage to bring something special to each single song.

Moving into the album Dieter van der Westen Band also gets more varied in its songs, adding another plus to the already positive picture. To top things off, the band presents its version 'Jesse James'. The kind of song that is easy to sing along to, but also has an authenticity that spans the nearly 100 years since the song was first recorded in 1924 by Bascom Lamar Lunsford. Next up is a totally off record song, bringing in a kind of funky stuff, the title reminding me of Sly and the Family Stone. It may be so different, again it is done so well. Another side to this band for sure.

As you can read, there are many reasons why trying out Me And You might be a good idea. It's about time you do so if you haven't so far.

Wo.

You can listen to and buy Me And You here:

https://dietervanderwesten.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

David Bowie for dummies, 2019

Today is 8 January 2019. David Bowie would have turned 72, were it not that he's dead for nearly three years already. It is three years to the day his brilliant last album was released, 'Blackstar'. An album that impresses me for three years now. Of course Bowie's demise provided an extra layer, but my review was ready the moment I heard of his death in Giel Beelen's morning show on Radio 3. If you read it, it tells it all https://wonomagazine.blogspot.com/2016/01/blackstar-david-bowie.html.

Not a lot of days go by without me hearing a Bowie song somewhere. In the great Dutch national pasttime between Christmas and the New Year, the Top 2000, Bowie is one of the artists with the most songs in that list. Without too much ado it is clear that several of his songs will last a while.

For me personally my first introduction was through his first hitsingle in 1969, 'Space Oddity', one of those soundchanging experiences. Something I had never heard before and was totally absorbed by. Also with a few year older friend I went into a record store and he asked to listen to 'Space Oddity'. He gave the headphones to me and I was given to fright of my life when after the song had finished the man behind the counter asked if I wanted to buy the single, with my 10 cent a week allowance. My friend stood laughing outside. My other recollection of the event was how I was totally of this world because of a song through two primitive headphones held to my ears by my hands. The third recollection follows closely, as I had never before experienced music so up close and intimate. So overall an extremely positive experience.

In 2019 I have the 1969 and 1975 release of 'Space Oddity', bought second hand, like most other singles released since, though not all. Just like I have most albums with exceptions in the middle to late 90s. There were already some horrid albums in the 80s, in the 90s things really got bad. Fortunately there is so much to enjoy in the meantime. David Bowie is one of the true greats of rock music. My favourite album will probably always be 'Station To Station'. There's not one bad, mediocre or just good song on that album. It includes highlights like 'Word On A Wing', 'TVC15', 'Wild Is The Wind' and the title song of course. Add the great single 'Golden Years' and the fabulous 'Stay' and here's one utterly brilliant album. It is 'Word On A Wing' that can bring tears to my eyes though.

Over the past years expensive re-release boxes are put on the market and all sorts of live shows. I let them pass me by. There's enough Bowie in the house, except perhaps those few missing singles. What I do look forward to in 2019 is the musical 'Lazarus' that comes to The Netherlands this fall. Stay tuned for a review around that time.

Two years ago this blog started a list with links to all things Bowie. We do not open a new page but refresh the original with some regularity. On Bowie's birthday we have done so for the 16th time. The link is below, so go and enjoy the hundreds of links to things Bowie provided by Tineke Guise who managed to dig up some more clips for you to enjoy.

Wo.

https://wonomagazine.blogspot.com/2017/01/bowie-for-dummies.html


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

The Lost Tapes Of Suzanna Hamilton / The Calgary Sessions. Kendel Carson

Bijna vergeten Canadese singer-songwriter duikt op met twee prachtplaten en zingt de sterren van de hemel.

Bij de naam Kendel Carson moest ik even terug in de tijd, maar wat ben ik blij dat ze terug is. Samen met Chip Taylor heeft de Canadese singer-songwriter twee platen gemaakt die mee kunnen met het beste dat de Amerikaanse rootsmuziek momenteel te bieden heeft. Twee keer werden fantastische muzikanten opgetrommeld, waarna Chip Taylor en Kendel Carson het geluid mochten vervolmaken. Laatstgenoemde doet dit met door de ziel snijdend vioolspel en met een stem die keer op keer goed is voor heel veel kippenvel. Met name The Lost Tapes Of Suzanna Hamilton is van grote schoonheid. Ga dat horen. 

De Canadese singer-songwriter en muzikante Kendel Carson trok een jaar of tien geleden de aandacht met haar debuut Rearview Mirror Tears, dat ze samen maakte met de Amerikaanse singer-songwriter en producer Chip Taylor, op wiens platen ze al jaren als violist was te horen.

Twee jaar na haar debuut was de Canadese muzikante terug met het eveneens overtuigende Alright Dynamite, dat de belofte van het debuut in loste. Kendel Carson leek een vaste waarde te worden binnen de dichtbevolkte Amerikaanse rootsmuziek, maar na Alright Dynamite bleef het helaas lang stil.

Ik bleef Kendel Carson met enige regelmaat volgen en dat werd onlangs beloond met de release van niet één maar twee platen. Het zijn platen die even op de stapel zijn blijven liggen, want uit het hoog is helaas ook wel een beetje uit het hart, maar toen ik eerder deze week eindelijk de tijd nam voor de nieuwe muziek van Kendel Carson, was ik direct om.

The Lost Tapes Of Suzanna Hamilton en The Calgary Sessions lagen al een tijd op de plank, maar zijn inmiddels gelukkig verkrijgbaar. Op beide platen werkt Kendel Carson samen met veteraan Chip Taylor, maar de andere muzikanten verschillen, waardoor het echt twee platen zijn.

The Lost Tapes Of Suzanna Hamilton was ooit bedoeld als soundtrack voor een mogelijke film waarvoor Chip Taylor het script schreef. Het is een film over de 70s countryzangeres Suzanna Hamilton, wat verklaart dat op de plaat vooral 70s country is te horen. Het is een genre dat Kendel Carson goed, nee uitstekend ligt, want haar stem klinkt geweldig en doet denken aan die van groten als Emmylou Harris.

Ook in muzikaal opzicht is het trouwens smullen, want de in New York opgenomen plaat bevat niet alleen bijdragen van Chip Taylor en Kendel Carson, maar ook bijzonder fraaie accenten van topmuzikanten als gitarist John Platania en pedal steel virtuoos Greg Leisz.

Zeker liefhebbers van de meer traditionele 70s country zullen The Lost Tapes Of Suzanna Hamilton zeer kunnen waarderen. Het geluid is prachtig en Kendel Carson zingt de sterren van de hemel met een stem die lijkt gemaakt voor traditionele country met hier en daar een gevoelige snik.

Gezien de geweldige twee platen van bijna tien jaar geleden lag de lat voor mij hoog wanneer het gaat om Kendel Carson, maar de singer-songwriter uit Calgary maakt op The Lost Tapes Of Suzanna Hamilton diepe indruk met ingetogen country die continu goed is voor kippenvel.

The Calgary Sessions werd, zoals de titel al doet vermoeden, in de Canadese plaats opgenomen met een kleine band, waarin uiteraard ook Chip Taylor weer opduikt. Het voegt nog 25 minuten muziek toe, waardoor deze nieuwe worp van Kendel Carson goed is voor dik een uur muziek.

The Calgary Sessions ligt in het verlengde van The Lost Tapes van Suzanna Hamilton, maar schuift net wat op richting alt-country folk, terwijl de viool een Kendel Carson een wat grotere rol heeft gekregen. In muzikaal opzicht net wat minder indrukwekkend, maar de bijzondere stem van Kendel Carson verandert ook hier alles in goud.

Kendel Carson leek lange tijd van de aardbodem verdwenen, maar met deze twee top platen schaar ik haar direct weer onder de betere zangeressen binnen de Amerikaanse rootsmuziek en hoop ik uiteraard dat ze niet weer zo’n lange stilte laat vallen. Met deze twee prachtplaten, die nu voor de prijs van één beschikbaar zijn, kan ik gelukkig wel even vooruit.

Erwin Zijleman

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

What Heaven Is Like. Wussy

De Amerikaanse band Wussy ontdekte ik in 2005 en herontdekte ik in 2016. Inmiddels weet ik dat er tussen het geweldige debuut Funeral Dress uit 2005 en de jaarlijstjesplaat Forever Sounds uit 2016 nog vier geweldige platen zitten en dan is er ook nog de klassieker die voorman Chuck Cleaver in 2001 maakte met zijn heropgerichte band Ass Ponys (Lohio).
 
Alle reden dus om zeer nieuwsgierig te zijn naar een nieuwe plaat van Wussy. Deze plaat ontdekte ik, net als zijn voorganger, via de release lijst van het Amerikaanse AllMusic.com.
 
In Nederland trekt de band uit Cincinnati, Ohio, vooralsnog helaas heel weinig aandacht en daar ga ik waarschijnlijk niet heel veel aan veranderen, al is iedere muziekliefhebber die wordt gewonnen er een. Het zou zeer terecht zijn als Wussy ook in Nederland aandacht trekt, want ook de zevende plaat van de band is weer een hele goede plaat geworden.
 
Ook What Heaven Is Like is weer een echte gitaarplaat en het is er een vol invloeden. De muziek van Wussy is inmiddels met van alles en nog wat vergeleken, maar het lukt vooralsnog niet om de muziek van de band uit Ohio in een hokje te duwen en als het al lukt gaat het meestal maar een of twee tracks goed.

Forever Sounds omschreef ik twee jaar geleden als “een bijzondere cocktail die bestaat uit gelijke delen 60s psychedelica, 90s noiserock en 90s indierock en op smaak wordt gebracht met een vleugje Americana, een beetje My Bloody Valentine en een snufje Arcade Fire.” Het is een wat generieke omschrijving die in grote lijnen ook op gaat voor What Heaven Is Like, al legt Wussy iedere keer weer net wat andere accenten. Hiernaast hoor ik iedere keer weer andere dingen in de muziek van de band uit Cincinnati.
 
Ook What Heaven Is Like laat weer flink wat invloeden van Sonic Youth horen, maar bij de eerste beluisteringen van de plaat hoorde ik ook veel van The Velvet Underground, R.E.M. en vooral van Neil Young en zijn Crazy Horse. Het zijn slechts een paar namen van de vele namen die op kwamen bij beluistering van de plaat, wat het noemen van namen zinloos maakt.

Het knappe van de muziek van Wussy is dat de band een voorliefde heeft voor wat gruizige en ontsporende gitaarsongs, maar dat het ook nergens de perfecte popsong of rocksong uit het oog verliest. Het zorgt ervoor dat What Heaven Is Like vermaakt met tijdloze rockmuziek en melodieën die je na één keer horen niet meer wilt vergeten, maar dat de band ook verrast met een rauw en eigenzinnig geluid, waarin ook flink wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek zijn verborgen.
 
Het is een geluid dat meerdere kanten op schiet, mede omdat voorman Chuck Cleaver de zang meerdere keren over laat aan frontvrouw Lisa Walker, maar ook op What Heaven Is Like is iedere kant van Wussy zeer de moeite waard en prikkelt de band optimaal de fantasie.
 
Het is inmiddels een prachtig rijtje in de platenkast, maar het is helaas ook een rijtje dat ik in maar weinig andere platenkasten terug zie. Hoogste tijd dat dit gaat veranderen, want Wussy is een wereldband, die met What Heaven Is Like al weer haar zevende prachtplaat heeft afgeleverd. Ga dat horen.

Erwin Zijleman

Je kunt What Heaven Is Like hier beluisteren en kopen:

https://wussy.bandcamp.com/album/what-heaven-is-like


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g