O. De Staat

Album number four O is. For De Staat it is an important album. With its previous effort 'I-Con' it seemed to have reached the pinnacle of its sound. The influences were integrated in a most organic way, creating a form of hip-hop rhythms infused industrial rock that could upset every place it was played into involuntary and voluntary movements called dancing. The sound was blown up into humongous proportions, as big as it was organic. That was what made 'I-Con' so good.

With the in between mini album 'Vinticious Versions' the band showed that it could alter its own songs into someone else's. As if The Beastie Boys played De Staat e.g.. So where is De Staat early in 2016?

That question is easy to answer. At the top of its game, but different. The band has let in some pop elements, without losing a centimetre of its own identity. The first listening session is extremely pleasant. O is certainly less confronting, so pleases more instantly. There's no need for me to go looking for the beauty in a thorny bush first.

The second thing that catches my ear is that the sound is certainly more down-sized. The rhythms are there, the keyboard sounds are there, the guitars are there and still it is different. The studio the band built for itself in Nijmegen has a quieting influence on De Staat.

What I'm still deliberating is whether the band simply plays less instruments or softer or that the sound is mixed in a more spacious way creating a wider sound. The effect is that O is less directly in my face than 'I-Con' was (and those albums that went before). 'Make The Call, Leave It All' certainly falls into the latter category. It is poppy, sung high-voiced in the choruses. The typical De Staat elements are all there and yet it is so different. Like a prickly pear trying to please, that comes close as a description. Admire the plant without touching. In the same way I enjoy being exposed to this music tremendously.

Where De Staat excels in, is to play what does not seem obvious to play. Usually that tends to dissonance, but not here. The riffs are not standard but remain organic. The album is full of songs holding stranger rhythms, notes on the keyboard that are not aimed to please in a direct way, but together can make a crowd go mad. Like a typical Carnaval hit of the 70s infused with a load of red peppers in darker, nether regions. Where melody was somewhat neglected on the first two albums, it has risen to prominence since and the mix is what makes De Staat exceptional.

It is a step too far to write that De Staat has reinvented itself. Far from. On O the band manages to achieve the same maximum effect without having to go all out. Over the past now seven years I've followed De Staat with interest, reported on it, albums and live, and can let you all know that the band has released another fine album.

Wo.

You can listen to 'Peptalk' here:

https://www.youtube.com/watch?v=o_Rpr-uMg14

or buy on Bol.com

Interview met Gerrit Van Dyck van The LVE

Gerrit Van Dyck. Foto verzorgd door The LVE

Interview met Gerrit Van Dyck van The LVE

Door Wout de Natris


© WoNo Magazine 2016

Niet alle lezers zullen bekend zijn met The LVE. Hoe wil je jezelf voorstellen?

Wij spelen ingetogen en melancholische popmuziek in een dromerige en intieme sfeer, die regelmatig elegant en zweverig open bloeit. Referenties die genoemd worden zijn Eels, Devendra Banhart, lo-fi indie en dreampop. Ik denk – dat als je die bijeengooit – je wel ongeveer bij iets als onze muziek komt

Verder zijn wij 5 jongens en 1 meisje, wij brengen veel samenzang bovenop de al goed gelaagde sound, wij kunnen ons goed relativeren (zie onze clips) en amuseren (zie onze clips) maar tegelijk zijn wij ambitieus en leggen we de lat hoog!

De band is begonnen als een eenmansproject, maar is nu een band. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Een jaar of vijf geleden vond ik dat het tijd was om de kleine, zweverige liedjes die ik al een tijdje in mijn eentje opnam eens deftig vast te leggen. Die nummers pasten niet in de set van de groepen waar ik toen bij speelde, maar waren wel mijn eerlijkste songs en het meest ‘ik’.

Sara had ik al een paar keer gevraagd om op die lo-fi demo’s mee in zin te zingen, en ook Thomas had al eens slide gitaar en keys ingespeeld op zo’n demootje.

Ik kwam terecht bij Joes en zijn SputnikStudio en wij begrepen elkaar meteen, hadden daar amper woorden voor nodig.

Op korte tijd namen we de eerste EP op, Joes speelde bas en drums in, percussie en synths. Thomas kwam een nummer meezingen en keys inspelen, Sara kwam zingen en Bert een solo inspelen.  Rienk maakte de hoes en toen zat ik met een probleem: hoe ga ik die plaat live spelen?
Met de druk van een eerste optreden in zicht viel de puzzel in mekaar: die puzzel was eigenlijk niet moeilijk te leggen. Iedereen die aan de EP mee werkte kwam in de groep terecht en we waren vertrokken! 

Foto verzorgd door The LVE

Is er echt een moment aan te wijzen als omslagpunt?
Zeker. Toen we samen begonnen spelen waren we nog niet echt een band. De mannen en vrouw van de groep zijn allemaal super getalenteerd, maar speelden in’t begin gewoon de plaat na – zonder daarin echt heel veel van zichzelf te steken.

Na een 20-tal optredens begonnen we nieuwe nummers te maken en dat ging op een nieuwe manier: ik neem een crappy demo op, daarna maken we daar met zijn allen een nummer van. Het eerste nummer dat we zo echt als band maakten was Milky Sea, kort daarna namen we Love When You Don’t Want It samen op. De groep groeide mooi synchroon muzikaal en interpersoonlijk – het klinkt en klikt echt prachtig goed tussen ons. Dat is echt niet vanzelfsprekend en maakt me echt blij.

Als je een voorbeeld mag noemen wat de invloed van een band om je heen hebben is op een nummer t.o.v. alleen werken, wat zou je dan noemen en waarom?
Ik werk graag alleen, maar vooral in beginfase. Ik speel heel graag met muziek – experimenteren en prulletjes maken. Ik doe dat in mijn ‘kajuit’, dat is mijn mancave – mijn torenkamertje waar ik me goed voel en ver weg van alles dingen maak.

Ik heb al in veel groepen gespeeld, maar bij The LVE heb ik een droomgroep om me heen: in eerste instantie denk ik omdat iedereen heel goed weet (of net niet) wat we doen – we delen een visie en ego’s staan niet in de weg. Er zijn geen secret agenda’s.

Dat we zo nummers kunnen maken en spelen zorgt voor een meerwaarde – de groep werkt backings mee uit, arrangementen, ieder gooit zijn magic op het geheel … En dat alles samen maakt The LVE. Ook Joes, onze producer, is een man bij wie ik me van in’t begin heel goed voelde en met wie ik de visie over platen maken en opnemen deel. Wij zijn niet bang om een nummer express slecht op te nemen met een cassetterecorder, of om iets totaal anders te doen dan we in’t begin van plan waren. Eigenlijk zou je een eerste demo eens moeten vergelijken met een eindresultaat en dan heb je het antwoord op je vraag: als je de demo’s door de groepsfilter en de producerfilter haalt – dan krijg je pas echt The LVE!

Voor de release van het debuut album is er besloten tot een naamswijziging. Was er een speciale reden voor?

Lightning Vishwa Experience, die naam stamt uit de MySpace-tijd. Of van nog vroeger: Lightning Vishwa was mijn bijnaam op de middelbare school. Ik gebruikte die naam als alter ego op MySpace voor wazige experimentjes. Toen de eerste EP opgenomen werd twijfelde ik tussen Vishwas of Lightning Vishwa Experience, we gingen toen voor de laatste optie.

Ondertussen waren we het toch wat beu dat mensen al afhaakten voor ze heel de naam hoorden, altijd verkeerd uitspraken (op tv, op de radio), en we vonden ook niet meer dat die naam de lading goed dekte. Wel jammer voor diegenen die de naam onder de knie kregen: respect aan jullie allemaal!
We maakten een lijst met 3000 alternatieven, om te eindigen bij Vishwas of The LVE. Het werd The LVE – vooral omdat Rienk daar het mooiste logo voor maakte. Klinkt iets catchier en past mooi bij wat we doen denk ik. Al blijkt het nog moeilijk om uit te spreken – raar maar waar :-). The Love, The Live, The LVA … :-)

Foto verzorgd door The LVE

Op het album zitten twee verwijzingen naar ‘Here Comes The Sun’ van The Beatles. Wat betekent dit nummer voor je?

Het is een van mijn lievelingsnummers en ik zit er vaak mee in mijn hoofd. In jazz solo’s worden wel eens quotes gespeeld van andere nummers, dat vind ik altijd leuk. Op de repetitie vinden vooral Sara , Rienk en Bert het heel leuk om telkens als ik een nieuw nummer heb daar iets van Anouk, Eagle Eye Cherry of Alanis Morisette over te zingen, alsof het gepikt is. Tel die factoren samen en dan leek het mij wel leuk en gepermitteerd om af en toe een hint naar dat prachtig nummer te geven!

Wat zijn andere invloeden met betrekking tot de muziek op deze plaat?

Joes is zeker een invloed. Joes is onze drummer en producer, hij runt Sputnik Studio’s. Hij heeft een heel fijn beeld van platen maken: heel deskundig, maar met heel veel gevoel en steeds met een link naar echt zijn, naar amuseren, naar voorzichtig experimenteren. Hij heeft dus zeker invloed gehad op de sound van deze plaat.

Iedereen van de groep heeft er ook wel zijn of haar eigen stempel op gedrukt, dat heeft zeker ook de muziek mee gemaakt

De muziek die ik of wij veel hoorden in de periode dat we de plaat opnamen speelt ook altijd wel een rol denk ik. Dat gaat dan van Beach House over The Beatles, van Devendra Banhart via Little Joy naar Youth Lagoon, van Eels tot Paul Simon en van Motown en Soul weer naar echte popklassiekers!

Hoe komt een “gemiddeld” The LVE nummer tot stand?
Ik schrijf een nummer thuis, op mijn gitaar en neem dat op via mijn tascam 8-sporen opnamebak. Ik voeg soms al ideeën toe voor backings, keys, tweede gitaar en bas – vooral om de gewenste sfeer al een beetje duidelijk te kunnen maken. Het is moeilijk om een sound die in je hoofd zit uit te leggen, dus een eerste ‘sfeer’ maken helpt wel om sneller te kunnen werken.

Dan neem ik die demo mee naar de training (zo noemen wij onze repetities), laat het horen en meestal doet ieder dan toch een beetje zijn zin :-). Omdat ik mijn groep echt vertrouw en bewonder en wij heel goed weten wat ons gemeenschappelijk doel is, gaat niemand voor een egotrip en wordt het nummer er enkel beter van.

Soms gaat het heel snel: milky sea was op twee uur klaar. Soms duurt het jaren: Little Sunny heeft een 10-tal arrangementen gekregen voor we tevreden waren.

Foto verzorgd door The LVE

‘Closer’ is de nieuwste single. Daarvoor zit ‘Bags’, die volgde op ‘Love When You Don’t Want It’. Dat lijkt een mogelijke, misschien zelfs onvermijdelijke  volgorde. In hoeverre zijn je songs autobiografisch?

Mijn nummers beginnen heel vaak autobiografisch. De volgorde die je nu aanhaalt klopt trouwens ook wel :-).

Maar ik moet dat autobiografische wel nuanceren. Mijn eerste teksten zijn vaak heel hard, direct en persoonlijk. In de beginfase schrijf ik meestal enkel een eerste strofe en een refrein. Als ik dan achteraf dat nummer ga afwerken, trek ik het thema vaak open en leef ik me in in verschillende personages die dat thema op hun manier kunnen meemaken. Ik maak de nummers vaak ook iets minder persoonlijk, de eerste teksten zijn soms echt wel heel hard.

Ik vind het wel grappig en interessant dat mensen zich in de teksten herkennen en mij dat vertellen, maar dat het vaak heel andere verhalen zijn dan het verhaal dat ik in gedachten had. En dan is het opzet van de tekst open te trekken wel zeker gelukt.

‘Bags’ gaat niet alleen over gemis en opnieuw beginnen, maar ook over een definitief gemis. Verwerk je grote gevoelens in je teksten en muziek?
Eigenlijk wel. Niet altijd, maar wel vaak. Mijn nummers kunnen ook over dromen gaan, maar ze gaan vooral over gevoelens. Ik ben door een diep dal gegaan en veel en diep verlies moeten meemaken, dat heeft lang invloed gehad op mijn gevoel en veel nummers op de plaat gaan dan ook over het verliezen van mijn vader of ander verlies dat daarmee gepaard ging. Ik ben toen zelf een beetje gestorven en heb mezelf opnieuw moeten vinden en opbouwen.

Daarover schrijven is louterend: zeker als ik blij ben met het nummer. Ten eerste ben ik dan blij omdat ik iets moois gemaakt heb, ten tweede is er dan toch iets weg uit mijn vaak chaotisch hoofd.

De opener ‘Hello’ wijkt totaal af van de rest van het album. Wat is het verhaal achter deze collageachtige song?
Axis / Bold As Love van Jimi Hendrix vind ik een topplaat. Die plaat heeft een heel coole, korte intro die toch al iets lost over de plaat. Met deze intro wou ik extra in de verf zetten dat wij met The LVE vrij zijn en doen wat we willen. Onze plaat is een mix van tradionele popsongs, lo-fi indie, breed uitgesponnen arrangementen en heel directe nummers.

Ik wou ook onze fantastische zangeres Sara laten spelen: zij heeft – buiten de bas – alle lijnen in die intro gezongen. Daar zitten veel quotes in van nummers die achteraf op de plaat volgen. Joes, onze producer en drummer, houdt van goeie grooves en dat zit er ook mee in. En los daar van vind ik zo’n spielerei leuk om een plaat mee te beginnen. Maar intro’s: er zijn lovers en haters :-).

Wat zijn de Milky Seas?
Milky Sea is zo’n nummer dat echt vanzelf tot stand kwam. Ik zat al 2 dagen met een tokkeltje in mijn hoofd en elke keer ik voorbij mijn gitaar liep begon ik dat te spelen. De derde dag kwam ik na mijn werk thuis en de tv stond op National Geographic. Een oude Schotse kapitein vertelde over de mooiste herinnering in zijn leven: varen op een Milky Sea. Als je ’s nachts op de oceaan vaart is er een heel kleine kans dat bepaalde algen door de stand en het licht van de maan appelblauw zeegroen gaan kleuren en die belichten van onder uit de oceaan. Dat is nooit gefilmd geweest of op foto vastgelegd, zo zeldzaam is dat. Die kapitein vertelde dat hij daar vaarde, onder de sterrenhemel, op een magisch verlichte oceaan.

Ik vond dat echt mooi en nam een blad papier, schreef de tekst neer in 5 minuten.

Wat is het verhaal achter de enorm leuke videoclip van ‘Love When You Don’t Want It’?
Wij zijn geen fans van de U2-achtige clips. Er zijn al genoeg bands die zicht iets te serieus nemen, wij gaan niet ons best doen om er om ter coolst uit te zien. Wij zijn ook DIY-mensen – wij maken al onze clips volledig zelf: concept bedenken, locatie vinden, danspasjes uitzoeken, kledij scoren, monteren … Voor deze clip was de inspiratie de Motown-clips en acts van groepen als The Temptations. Die hebben prachtige choreografieën en geven echte shows – wij gingen dat eens naspelen.

Onze kledij zijn we gaan halen in H&M – die kan je de dag erna terugbrengen en je krijgt je geld terug :-). De choreo heb ik verzonnen in mijn living, gefilmd en aan de band geleerd. Die is grotendeels mislukt in het eindresultaat – dat maakt de clip weer extra leuk! Rienk, onze bassist heeft leuke achtergrondjes gemaakt en de algemene sfeer hebben we bedacht door wat foto’s en filmpjes te bekijken van Motown artiesten.

Los daarvan is dat iets wat we goed kunnen, clipjes maken. Zijn altijd heerlijke avonden. We lachen ons kapot en gaan altijd super goed gezind naar huis. :-) Soms denken we op voorhand ‘my god … wat gaat dit worden’, maar na montage door Rienk is het resultaat altijd wat we hoopten dat het zou worden of nog beter. :-) 

‘The LVE’ is gemaakt tussen wat ik gemakshalve het leven noem. Was het moeilijk om de plaat te maken tussen alles door?
Dat vind ik een goede vraag :-). Evident is dat niet. Maar als je iets echt heel graag doet maak je daar tijd voor. Ik ben door heel harde en heel mooie zware tijden gegaan. Maar ik hou zoveel van muziek en onze groep dat ik daar altijd tijd voor maak. Ik laat daar slaap en een sociaal leven voor vallen :-). 
 
Wij werken ook zonder management en ik heb heel veel tijd gestoken in het promoten van het album of met praktische zaken. Dat is minder leuk, maar als je een album maakt waar je in gelooft en veel uit wil halen moet je ook die investering doen. 

Het album is gemaakt over een lange periode. Wat voelde je toen hij er echt lag?
De plaat was grotendeels opgenomen en plots had ik het gevoel dat de nummers té goed waren: te goed uitgewerkt en opgenomen, te groots. Ik voelde me een beetje verdwaald van wat ik als groep wil doen: een soort wereld creëren waar veel kan, daar horen ook lo-fi songs en experimenten bij.
Ik zei dat tegen Joes en we besloten om een paar nummers op cassetterecorder op te nemen (hi on love, dance dance dance) en om de intro ineen te prutsen.  Heel leuk om die nummers op een andere manier op te nemen. En bijvoorbeeld express te kiezen voor weinig sporen, voor crappy klinkende instrumenten, voor de basis. En plots begon de plaat wel te kloppen. Rienk maakt de prachtige hoes en plots klopte alles.

Wat ik toen voelde? Groot geluk, trots, onzekerheid (wat gaan de mensen er nu van vinden), ambitie en drive :-).

Wat zijn de plannen voor de komende periode?

Ik ben juist bezig met mijn jaarplan :-).

We willen nu veel spelen om onze plaat ‘The LVE’ maximaal te promoten. Ook in Nederland, trouwens! We plannen nog twee singles (februari en april) en gaan proberen airplay te krijgen en zo nog meer optredens te versieren. In de zomer graag een paar festivals, in het najaar willen we nog eens een LVE & Friends avond organiseren (we nodigen dan bevriende bands uit om met ons mee te spelen, vorig jaar voor ’t eerst gedaan en was super).

Wij zullen zeker nog voor een paar verrassingen zorgen dit jaar, dat is zeker. Hou ons goed in de gaten op onze Facebookpagina!

En in het najaar volgt een nieuwe single, de song of songs, zeg ik dan graag – hij zit in mijn hoofd maar is er nog niet helemaal uit! :-)

Nightmares and Daydreams. MJT

A mini album by a band that could be members of 'the sons of the black rock coalition', together with their contemporaries The Radkeys. Where Living Colour and Fishbone had to fight for their right to rock, no one seems to care in 2016. Or at least, I don't. But then, I didn't in 1989 either, being a Hendrix fan since the 70s. Music has nothing to do with whatever, it has to do with whether I like it or not.

Nightmares And Daydreams fell into my email account a while back and at first listen I instantly liked it. Not that I was convinced for 100% straightaway, but I certainly heard the fun, the drive, the songs and the potential of MJT. Those facts drew me back to the band regularly and in the end convinced me that I need to start typing.

Up front. Don't expect an original album. For that MJT echoes some of its heroes too much. The already mentioned Living Colour, grunge, classic hardrock, it's all there on Nightmares And Daydreams. The good news is that MJT doesn't let itself be caught in one corner. By adding some sympho accents the mini album changes tone and I'm transported back to the time that Bill Bruford played the drums in UK. In other words, yes, there are hints at the jazz rock from the late 70s a well in this music, without going that way predominantly. The focus is on rock.

MJT is a band from Central Islip, NY. There is another comparison with the Radke brothers of Radkey. MJT are also brothers. Matthew on keyboards, David sings and plays guitar and other instruments. Jo Jo Godfrey on drums. Aged between 21 and 15 the band with Nightmares And Daydreams have released its second EP, after releasing Hour Glass before.

MJT promo photo

The potential of MJT shows through in the way the mini album develops itself. From more standard rock and grunge, far wilder elements are infused into the rock, giving the music a dreamy quality that is irresistible. 'Best Of Our Days' knows ever better harmonies and despite the fact that a band like Pearl Jam comes close here, the organ makes the song a true original. The floating chorus is a delight. Age is no issue if something is good and 'Best Of Our Days' is just that, with a promise of better that is.

If someone would tell me after reading this, 'but this band still has a lot to learn", I would certainly agree, but in answer I'd also point out to where they are already. Nightmares And Daydreams holds some nice melodies, fun harmonies and some great solos on guitar and organ. The drumming in the background is potent and at 15 Jo Jo can only grow. In short MJT is a band to watch.

Wo.

You can listen to and buy Nightmares And Dreams on the Bandcamp site of MJT

https://mjttheband.bandcamp.com/

American Dreamer. Frankie Lee

Je hebt van die platen die je talloze keren moet horen voordat het kwartje valt, maar er zijn ook platen die al na een paar akkoorden een onuitwisbare indruk hebben gemaakt. American Dreamer van ene Frankie Lee valt in deze laatste categorie.
 
Openingstrack High And Dry was pas een paar seconden onderweg toen ik het al voor de eeuwigheid had opgeslagen. En wat voor de openingstrack geldt, geldt voor heel veel songs op American Dreamer.
 
Frankie Lee werd geboren aan de oevers van de Mississippi, maar groeide op in Minneapolis. Na een aantal jaren in Austin gewerkt te hebbe, keerde Frankie Lee voor het maken van zijn debuut terug naar Minnesota. Het had wat voeten in de aarde voordat het debuut er ook echt was, maar wat is het een prachtplaat geworden.
 
Frankie Lee serveert op American Dreamer een rootsy cocktail die bestaat uit twee delen Bob Dylan, een deel Bruce Springsteen, een deel Ryan Adams en een deel Frankie Lee. Door de invloeden uit de muziek van groten als Bob Dylan, Bruce Springsteen en Ryan Adams klinkt American Dreamer bekend en aangenaam in de oren, maar het zijn de eigen invloeden van Frankie Lee die het debuut van de Amerikaan memorabel maken.
 
Frankie Lee heeft een stem die zijn gelijke niet kent en het is een stem om zielsveel van te houden. Het vormt de basis voor subtiel geïnstrumenteerde en stuk voor stuk direct memorabele songs.
 
Frankie Lee slaagt er in om vrijwel onmiddellijk te verleiden met zijn songs, maar het zijn ook songs die over meer diepte beschikken dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Frankie Lee kiest maar zelden voor het grote gebaar, maar bouwt zijn songs op subtiele wijze op, wat zorgt voor meeslepende songs die een steeds diepere indruk maken.
 
Het is een week of drie geleden dat ik het debuut van Frankie Lee in handen kreeg en ik ben inmiddels compleet verslingerd aan dit debuut. Wanneer we aan het eind van 2015 de balans opmaken zou dit wel eens een van de meest memorabele debuten van het jaar kunnen zijn. Alle reden dus om deze Frankie Lee en zijn prachtdebuut met zijn allen te omarmen.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'American Dreamer':

https://www.youtube.com/watch?v=0cyRlxArdCo

of kopen op Bol.Com

Sheep For Fiber. Elenne May

Every once in a while an email reaches the editors of this blog in which a band introduces itself. With this band from the Netherlands it was no different. A great way to get to know new music from bands that otherwise I may never have been exposed to.

Elenne May is a four piece band that is on route towards a triptych of EPs. With one album, 'Misleadingly Soft' (2012) and a few singles to its name Sheep For Fiber is the first EP of the triptych. As such not unusual. It allows a band a few consecutive moments of attention, before the three EPs become one album.

A few noticeable things present themselves listening to Sheep For Fiber. This is a band for people who like to listen to music, truly listen. The music is beautifully layered, breathes space as well as atmosphere, with enough left to discover. The music reminds me of The Future's Dust's first and so far only EP, but also Maggie Brown and I Am Oak come to mind. Like all these bands there is something dreamy, otherworldly in the music they play.

The next distinctive feature is the slightly mysterious voice of singer Elenne Klok. Soft, broken and hinting at unknown things, perhaps even the mystery beyond what we can hear. There is no reason for Klok to raise her voice to impress the listener. As soon as the harmonies kick in it even becomes more pleasant to listen to.

Finally there's the fact that I believe that Elenne May is a talented band. They are not yet at that level, but I'm certainly remembered of Sophie Hunger. The songs on this EP could reach that level through a higher production level in combination with the completely vulnerable beauty that is on display on Sheep For Fiber. Elenne May holds that promise within it. Just listen to 'Ducked Taped Toy Soldier'. It has the sort of atmosphere that graces 'Supermoon', barring the "madness" of Geoffrey Burton.

Besides singer Elenne Klok, who also plays synthesizer, there is Roeland Scherff on guitar and piano, Eveline Ypma, bass and Eddie Jensen, drums. Together they create atmospheres that hint at the XX without the (hints at) dance rhythms that graces this U.K. band. The strangely titled 'The Mistress And The Pictory Camel' is a good example. The dry sounding drums are mixed right in the middle and up front. The bass softly does its things with an incidental one note outburst. The guitar has a lot of echo on it, creating a desolate atmosphere over which Klok whisper-sings. The piano led ending is eerie, ghost like. As if from another world. There's a lot of music, but also a lot which is not there. Left empty. Spaces that are part of this music.

In the final song the band finally lets it rip for just a few moments, which turns the whole EP upside down for a few minutes; "a thorny devil" can be spotted. 'Winter To Winter' is the busiest song by far with its funky guitar and deep bass notes. A sign that Elenne May can go many places in a convincing way, given half the chance.

Finally a compliment for the picture of Frank Wiersema on the cover of the EP is due. He catches the mystery of the music in combination with the obvious fun the members of Elenne May have in creating this music. Exploring without rules up front? It may well be the symbolism shown here. Elenne May obviously has fun and is daring in the approach to its songs. Much seems to have been let out, instead of let into a song. All this is easy to catch when listening to Sheep For Fiber.

Bring on EP number 2 and 3 Elenne May. I can't wait to hear more.

Wo.

You can listen to Sheep For Fiber here on the band's Bandcamp page:

https://elennemay.bandcamp.com/