Pulling weeds. Paulusma

Jelle Paulusma begon na het uiteenvallen van Daryll-Ann in 2004 aan een solocarrière en leverde in rap tempo twee uitstekende platen af (Here We Are uit 2006 en iRECORD uit 2008). Het in 2011 verschenen Up On The Roof vond ik net wat minder, maar Jelle Paulusma zou het in 2013 vast helemaal goed gaan maken met een nieuwe plaat.
 
Die nieuwe plaat bleef noodgedwongen een jaar op de plank liggen, want het afgelopen jaar ging uiteraard alle energie uit naar de, overigens zeer succesvolle, reünie van Daryll-Ann.
 
Ik heb het afgelopen jaar meer dan eens naar de muziek van Daryll-Ann geluisterd en hoor daar, op het nu dan eindelijk verschenen, Pulling Weeds wel wat van terug. Aan de andere kant maakt Paulusma als solomuzikant andere muziek dan met Daryll-Ann.
 
Ook de muziek van Paulusma eert nadrukkelijk de groten uit het verleden, met een voorliefde voor Westcoast pop, psychedelica, folkrock en Beatlesque pop, maar waar de muziek van Daryll-Ann vooral goed is voor zonnestralen, is de muziek van Paulusma rauwer, donkerder en stekeliger.
 
Dat past niet alleen prima bij het huidige seizoen, maar doet ook in kwalitatief opzicht zeker niet onder voor het werk van Daryll-Ann. Jelle Paulusma laat ook op Pulling Weeds weer horen dat hij behoort tot de beste songwriters van Nederland. Zijn nieuwe plaat bevat een serie songs waarvoor de grote voorbeelden zich niet zouden schamen. Op hetzelfde moment maakt Paulusma het de luisteraar lang niet altijd makkelijk.
 
Pulling Weeds bevat songs die vol dynamiek zitten. Het zijn songs die lieflijk kunnen strelen, maar ook vol uit kunnen halen en dat ook zo af en toe doen. Het maakt de muziek van Paulusma misschien net wat minder toegankelijk dan die van Daryll-Ann, maar wat valt er voor de liefhebber van kwalitatief hoogstaande popmuziek veel te genieten.
 
Pulling Weeds is een plaat die overloopt van goede ideeën. Het zijn goede ideeën die meer dan eens met heel veel tegelijk in een song worden gepropt, waardoor zweverige psychedelische klanken zomaar om kunnen slaan in stevige gitaarmuren. Pulling Weeds komt hierdoor af en toe aan als een stevige onweersbui op een prachtige zomerdag.
 
Bij eerste beluistering werd ik af en toe nog wel eens wat overweldigd door alle dynamiek en alle scherpe kantjes op Pulling Weeds, maar tegelijkertijd waren er ook de songs waarop ik direct verliefd werd, waaronder de track met een voor mij helaas nog steeds onbekende zangeres (soms mis ik de fysieke promo cd’s wel eens).
 
Bij herhaalde beluistering van Pulling Weeds valt er steeds meer op zijn plaats en raak je steeds meer onder de indruk van de vierde soloplaat van Paulusma, die steeds weer nieuwe bijzondere dingen laat horen.
 
Het is een plaat die na een jaartje Daryll-Ann moet opboksen tegen onrealistisch hoge verwachtingen, maar als je het mij vraagt maakt Pulling Weeds ze nog waar ook. Absoluut één van de betere platen van eigen bodem dit jaar.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Stick around with you':

https://www.youtube.com/watch?v=m74ua6r3ZII

I bought a new LP yesterday...

...for the first time since 1988.

That June I bought my first cd player, with three cds. I remember 'The lion and the cobra' and 'Freak out' but for the life of me I can't remember what the third one was. Another album that I haven't played for years I guess. The first three of hundreds of cds. Not that I didn't buy LPs anymore, far from. At least a couple of dozens followed, but all albums of the 60s and 70s that I didn't have yet. And all 2nd hand. Until I had to admit to myself that I had stopped playing LPs altogether. Too much bother. The 45 collection grew for a little while longer, until that also stopped, with the exception of Artic Monkeys 45s recently.

Then in the second half of the 00s I switched to digital and stopped playing all those cds also. So I slowly stopped buying them, at least at the pace I used to do that. What remained is still to this day more than the average person will ever do. Generally at shows, directly from the artist with signatures and all and all time favorite's new albums. MP3 became the norm. Home burned MP3 cds, Spotify, a harddisk and iPod became the sound, well what shall we call some of them, carriers?, media? from which I listened to new records.

And then I read this article on the comeback of vinyl. A very modest comeback of course, but a comeback none the same. Of course I had heard and read about it before, saw some albums in record stores. I saw youths buying album from artists at shows, but never laid the connection with myself. t just didn't relate to me.

In came the 26 page article in 'Oor' of late autumn 2014, that I only got around reading last week. That article got me thinking. Why, with the sound so much better, warmer and real than anything MP3 or cd can ever achieve, don't I buy albums that I truly, truly like on LP?

Having crossed that line mentally, I knew straightaway which album would be the first one. Not the number one of my 2014 list, no. Not even an album that made my top 10. The first album is a double one, a bit ridiculous, three songs to one side! Two albums with a different coloured vinyl for each album.

Having the record in my hand, the beautiful artwork, the special, totally different sort of songs and music, it feels like a real treat. 'This is all yours', thank you Alt-J, it is, all very much mine. A great album it is and the sound just so nice. Here is what I wrote about it last year (http://wonomagazine.blogspot.nl/2014/10/this-is-all-yours-alt-j.html).

To finish this story. I made a deal with myself. If I don't play the LPs in a general way, then that is the end of it. Alt-J hasn't left the turntable yet. So there is hope. Only one question remains. Where do I move the easy storage on top off the pick-up lid to?

Wo.

Lover less wild EP. Morgan Mecaskey

One and a half year back we published a review of Morgan Mecaskey's debut EP, 'Righteous kind' (http://wonomagazine.blogspot.de/2013/05/righteous-kind-morgan-mecaskey.html) and an interview with the Cleveland based singer (http://wonomagazine.blogspot.nl/2013/06/interview-for-wono-magazines-blog-with.html). In 2015 she's back with a new EP, Lover less wild. Wo. talks you through the new EP

'Righteous kind' had quite a large impact on me. At the time I thought this EP to be so daring, full of brazen musical fantasy and above all extremely good. And still do. Actually I'm surprised that so little people picked the record up as Morgan Mecaskey ought to have made a name for herself in the past 18 months.

To make such an impression again with a new record is near impossible. For that the expectations and the points of reference are set way too high. That does not mean that I wasn't pleasantly surprised recently to find that Mecaskey released a new EP in December 2014. In fact, the music I heard on her Bandcamp site made me extremely pleased with what I was hearing.

Lover less wild is only a four song EP, but the quality makes me forget that it's only four songs. A lot is going on here. Some soul searching, deeply felt emotions escape from the digital realm on my player and the (layers in the) music follows suit. Again the music is rich, with a keen ear for details in the arrangements, kept small for extra effect, but full sounding and underscoring the atmosphere where needed, in a larger, expanding way.

The album starts and ends with a short snippet of music that appears to have nothing to do with what comes respectively what went on before. A lone trumpet playing a few notes resembling the starting notes of 'Also sprach Zarathustra' and a harmonica followed by a male voice, "Awh, is that it?" and it is. More than enough, as all has been played, said and sung in what went on before. Just a small inkling that Morgan Mecaskey has a vision on and for her music and nothing may be what it seems.

The trumpet is followed by 'White horse' a song that could be called Morgan Mecaskey's throw at fame. An obvious single in the vain of K.T. Tunstall in 2005, with a desert, lone sounding guitar twang plus the horn section that could have been lent from Belgian band TMGS. With an undercooled voice she shouts out "Sometimes I don't feel like who I really am". Undercooled but there's no mistaking the sincerity here. 'White horse' is the biggest sounding song I've heard to date by Morgan Mecaskey, she comes away with this song triumphant, "victorious", no matter what she sings in the lyrics.

'Fighting extinction' is a whole step back. Vast, empty spaces are suggested at the start of the song, with an eerie guitar sound like the wind playing with the shutters of a deserted house in the middle of nowhere. A much more complex song than 'White horse', pulled apart by a soulful bridge part followed by a guitar solo taken over by a sax solo. Things are being torn apart here. From fighting extinction to extinct it seems. Jealousy is not a state of mind that leads to sound advice in this song and usually life itself. This is a very beautiful song and built up in a superb way. +2 so far.

The title song again takes the mood down after the explosive ending of 'Fighting extinction'. Not for long though. 'Lover less wild' is another song in which Mecaskey shows her skills in dynamics within a song. The 3.17 minutes takes you everywhere and back and never loses the focus on the song.

'Crushed' is the final song. A subdued song, again with a twang guitar in some parts, joined by a classical guitar interlude between the chorus and verse. Again the way Morgan Mecaskey can harmonise with herself sticks out. 'Crushed' remains a small song to the end. Lushly arranged in the somewhat Spanish/Mexican mood in the background. The surprise comes with a change in the chord progression of the acoustic guitar. The song takes a full swing into another direction. It looks like Mecaskey brought in all her friends to sing with her. She takes a step back and together they sing this intricate melody, with parts added the whole time, bringing a perfect ending to this EP. Except for the harmonica of course.

At the end of the four songs there can be only one conclusion: Lover less wild is a beautiful record, with beautiful songs that are also full of class and quality. 'Righteous kind' was a deep record, on Lover less wild Morgan Mecaskey jumped off the deep end with no life jacket nor anchor. She's going in for the whole dive, wherever the songs take her. Believe me, she's has done it again, leaving me behind in awe.

Wo.

You can listen to and buy Lover less wild here:

http://morganmecaskey.bandcamp.com/album/lover-less-wild

for only $4!

All Comes Down live. Gebr. de Nobel Leiden, 30 January 2015

We already reported on Wallace Vanborn last Saturday. Today we take a look at the very interesting support act, All Comes Down. The band played so well, that we decided to give it own post instead of sharing. That led to a short delay in publication, but here we go.

What joy when a band I've never heard of plays a support and surprises me totally. That I sort of forget what I came for in the first place. That happened in Gebr. de Nobel this Friday night. All Comes Down is a band with the biggest mistake as a name ever. With songs like this and a singer like Zjantal Ypma things can only go up and up.

It's hard to say much about a band I had never heard any music comes this evening. However, compared to the 15 acts this magazine reviewed in the past two weeks of up and coming acts identified by 'Oor' for 2015, I know one thing for certain, All Comes Down, could easily have been a part of this list. It may only be a small step and they will be in the list for 2016. Who introduces this band to the team behind 'DWDD'?

All Comes Down plays alternative rock songs, sometimes in the vain of Smashing Pumpkins 20 years back, others getting closer to goth rock and even the more melodic side of grunge. Melody is a very important word describing the music of this band. All songs have such a strong melody, dynamics and that voice. Ypma really dares to sing, unleashes the strength of her voice without going into unnecessary overdrives one single time. Pure strength, no histrionics. The tight rhythm section allows guitarist Erik Fridzema to leave the tightness for those little, fun extras that give colour to the music of All Comes Down.

A compliment is in place for the sound as well. The support act got the treatment its quality deserves. Well-balanced and a loudness that did not outshine the songs.

If anything the band looked at ease on stage. The huge smiles Zjantal Ypma gave friends and family from Leiden, showed that the stage was hers. This confidence is where things start on stage. When the music matches the confidence, there's no need to be concerned about the direction this band will take. As I said: "The only way is up" is a more apt name for the band. If, yes there is an if, the band manages to catch its songs on record in a convincing way. I'm going to find out soon, with both singles in the home.

Wo.

You can listen to some songs here:

http://www.allcomesdown.com/songs/

The white man made me do it. Swamp Dogg

Het afgelopen jaar zijn met enige regelmaat reissues verschenen van werk dat op één of andere manier is gerelateerd aan de Amerikaanse muzikant en producer Swamp Dogg.

Op mijn BLOG stonden eerder dit jaar de schitterende platen van Sandra Phillips en Wolfmoon in de schijnwerpers; twee platen die werden geproduceerd door Swamp Dogg en bovendien platen waarop het alter ego van Jerry Williams Jr. een stevige vinger in de pap had.

Eigen werk van Swamp Dogg kreeg ik tot dusver nog niet in handen, tot The White Man Made Me Do It op de mat viel.

Swamp Dogg begon in de jaren 60 als producer en wist al snel een uniek geluid te creëren. Het is een geluid dat bestaat uit flink wat ingrediënten, maar Southern soul en psychedelica vormen de belangrijkste bestanddelen van de muziek die Swamp Dogg produceerde en uiteindelijk ook zelf ging maken. Dat leverde met name in de jaren 70 een aantal obscure soulklassiekers op.

Een aantal van deze klassiekers werd eerder dit jaar opnieuw uitgebracht, maar The White Man Made Me Do It valt in een hele andere categorie. Het is immers een gloednieuwe plaat van de inmiddels 72-jarige Swamp Dogg.

Nu bracht Swamp Dogg na zijn beste jaren, de jaren 70, wel vaker platen uit, maar deze waren helaas vaak van een vrij bedenkelijk niveau. Op The White Man Made Me Do It heeft Swamp Dogg echter zijn oude vorm hervonden en verrast hij met een soulplaat waar de vonken van af vliegen.

The White Man Made Me Do It bevat 14 tracks en het zijn 14 tracks die uit de speakers spatten. Swamp Dogg kiest op zijn nieuwe plaat voor een moddervet soulgeluid met lekker veel blazers, maar dit geluid verrijkt hij vervolgens met uiteenlopende ingrediënten. Aan de ene kant zijn er de funky impulsen die doen denken aan Prince of Sly Stone in hun betere jaren, aan de andere kant de meer psychedelische toevoegingen van met name keyboards en gitaren.

Funky gitaren, een swingende ritmesectie, moddervette blazers en spacy gitaren en keyboards. Het is goed voor een bijzonder geluid, dat vervolgens nog wat eigenzinniger wordt door de vocalen van Swamp Dogg, die op 72-jarige leeftijd nog verrassend goed bij stem is. Swamp Dogg kan nog altijd zingen als de groten in het genre en draagt zijn teksten hiernaast deels voor, wat zijn muziek een bijzondere lading geeft. Het is een lading die herinnert aan zijn jaren 70 werk, dat ik ook maar direct beluisterd heb (en dat voor een deel op Spotify is te vinden).

Swamp Dogg maakt op zijn nieuwe plaat opwindende soul en het is ook nog eens opwindende soul met een boodschap, want Swamp Dogg is niet vies van zwaar politieke teksten die misstanden in de Verenigde Staten aan de kaak durven te stellen.

Een aantal tracks begeeft zich nadrukkelijk  buiten de gebaande paden, maar Swamp Dogg is op The White Man Made Me Do It ook niet vies van Southern soul dat zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 en 70.

Swamp Dogg laat op zijn nieuwe plaat niet alleen horen dat hij nog altijd prima songs kan schrijven, maar laat ook horen dat hij op boeiende wijze in de songs van anderen kan kruipen, ook als het gaat om platgetreden paden als You Send Me (van Sam Cooke).

Om de feestvreugde nog wat te vergroten komt de plaat ook nog eens met een bonus-disc vol andere artiesten uit de stal van Swamp Dogg, Het smaakt allemaal naar veel meer.

In 2014 zijn flink wat prima soulplaten verschenen. Deels van jonge honden en deels van oude meesters. Er zit er echter niet één tussen die zo verpletterend mooi, indrukwekkend en urgent is als The White Man Made Me Do It van Swamp Dogg. Wat een come-back.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Lying lying lying woman':

https://www.youtube.com/watch?v=32lD82-37QU