Little broken hearts. Norah Jones

Luister hier naar "I'm gonna get ya'.

Norah Jones werd op basis van haar debuut Come Away With Me uit 2002 in het hokje jazz geduwd.  Come Away With Me hoorde hier absoluut thuis, maar op alle platen die Norah Jones sindsdien heeft gemaakt, hebben invloeden uit de jazz aan terrein verloren, wat ten gunste is gegaan van invloeden uit met name de folk, country, pop en rock. In eerste instantie reserveerde Norah Jones haar wildste plannen buiten de gebaande paden voor zijuitstapjes als The Little Willies en El Madmo, maar op haar nieuwe plaat Little Broken Hearts werpt Norah Jones alle schroom van zich af. Op Little Broken Hearts moet je met een vergrootglas zoeken naar invloeden uit de jazz en zelfs dan sluit ik niet uit dat je ze niet zult vinden. Norah Jones werkt op Little Broken Hearts samen met topproducer Brian Burton, oftewel Danger Mouse (op wiens Rome ze vorig jaar ook al een belangrijke rol vervulde), en dat is een producer die altijd zijn stempel op een plaat weet te drukken. Dat doet hij ook dit keer. Op Little Broken Hearts heeft Norah Jones een ware metamorfose ondergaan.  Hoewel ik al haar platen heel hoog heb zitten, was het tot dusver wel altijd muziek van het braafste meisje uit de klas. Dit braafste meisje uit de klas slaat je nu als een zwoele vamp om de oren met een plaat die buitengewoon fris en opwindend klinkt. Het contrast met haar oude werk is het grootst wanneer  Norah Jones op de proppen komt met alternatieve elektronische pop die ook van Goldfrapp had kunnen zijn, maar ook in de duistere folk- en country-noir, die overigens een veel prominentere rol vervuld op de plaat, klinkt Norah Jones nauwelijks meer als de Norah Jones die de zo goed dachten te kennen. De piano waarmee Norah Jones zo lang leek samengesmolten speelt nauwelijks een rol van betekenis op Little Broken Hearts. Gruizige rootsy gitaarlijnen bepalen het beeld, waarin zo af en toe ook ruimte is voor opvallende ritmes, tegendraadse strijkers en atmosferisch klinkende elektronica. Alleen door de vocalen zal je Little Broken Hearts er bij een blinddoektest uit pikken als een plaat van Norah Jones, al klinkt haar stem minder zwoel en zoet dan we van haar gewend zijn, wat waarschijnlijk alles te maken heeft met het feit dat Little Broken Hearts in alle opzichten een breakup plaat is. Little Broken Hearts is een hele moedige plaat die door veel van haar fans waarschijnlijk niet positief zal worden ontvangen. Persoonlijk heb ik het nieuwe geluid van Norah Jones echter heel snel omarmd en sindsdien raak ik steeds meer onder de indruk van deze fascinerende plaat. Wanneer je zulke grote stappen zet als Norah Jones doet op haar nieuwe plaat, stap je wel eens mis. Little Broken Hearts is daarom wat minder consistent dan haar vorige platen, maar de enorm hoge pieken compenseren alles. Little Broken Hearts is ondanks de melancholieke teksten en de vaak donkere klanken een sprankelende plaat die steeds weer nieuwe dingen laat horen en continu fascinerende beelden op het netvlies tovert. Het is zeker niet overdreven om Little Broken Hearts nu al te scharen onder de meest verrassende platen van 2012 en het zal me niet verbazen als het waarschijnlijk ook een van de betere is. De magie van Norah Jones leek de afgelopen jaren wat uitgewerkt, maar na deze opvallende metamorfose kan ze nog jaren mee.

Erwin Zijleman 

Bestel Little broken hearts hier

of hier

Marbles. Kris Berry

Listen while reading to 'Flower empty tree' here

At one day in time we had Chuck, we had Richard, Jan, Dave and now Kris. There was a lot to do about this singer in the Dutch press some weeks ago. The popular as well as the "serious" press. So, I thought, WoNoBloG may just need to form an opinion on Marbles. I prepared myself for basically anything. Two years back I listened to Caro Emerald's first album and wasn't overly thrilled. Her hit singles were unavoidable for over one year on radio and tv. Kris Berry is compared to Emerald a lot, so let's go and have a listen.

After my first, quick listen, my impression was: that was it. No need to delve further. However, my girlfriend is a fan of Caro, so I decided to play Marbles for her during a late Sunday breakfast. In that setting it appeared that I liked the album better than she did. There's a lot to explore on Marbles. From jazzy outings, towards bluesy songs and guitar playing or true songs like 'Always or never'. A beautifully performed song with intricate guitar playing, that would also shine on an album of much better known singer-songwriters. What we also find on the album are Caribbean influences and a ska kind of song, 'Stick to the recipe', which she probably brought along from her homeland, the Dutch Antilles.

Berry is not someone who came young and fast to this career. Born in 1982, she only released her first EP in 2011. This brought her direct attention from the radio and tv as well as support slots for a few international acts performing in The Netherlands. Together with her side kick Paul Willemsen she made Marbles that was released in 2012. Berry's native tongue is English and who listens closely will recognise this in her singing.

Berry dares to rely on her voice. Several songs are almost bare. 'Crazy days' is her voice, an acoustic guitar and a hand played, slightly muffled and distorted piece of percussion. She sings the song in a way that it stays interesting. I think this is one of the main differences with Caro Emerald. Her songs, the ones I know, are all pumped up, where Berry's are low key, softer in tone but still explore the edges of a song. Like in 'Going nowhere' in the dryly played lead guitar lines and the meandering percussion.

Marbles is not an album that I will be in the mood for any time of the day, but is an album I will come back to at the right moments. Like at this moment. Late at night, a bit tired, but not ready to go to bed. a clear guitar, a faint trumpet, soft percussion, maybe some violins. Most of all, Kris Berry's voice. It appears that this a-typical record for this old rocker turns out to be a must listen. There's always an odd one out.

Wo.

Would you like to contribute to WoNo Magazine's blog yourself? You can. Write us a (concert) review or story based on something music and your spot is ensured.

You can order Marbles hier

or here

Django Django. Django Django (2)

Je kunt hier naar Default luisteren.

De Britse muziekpers vraagt zich aan het eind het jaar traditiegetrouw af welke bands in het er op volgende jaar gaan doorbreken naar een breed publiek. Eind vorig jaar stonden de Britse muziekjournalisten met hun mond vol tanden en overheerste de twijfel. Dat zegt wat over de kwaliteit van de glazen bollen die men in gebruik heeft, want dat het uit Londen afkomstige Django Django wel eens hoge ogen zou kunnen gaan gooien was toch geen hele gewaagde voorspelling geweest. Sinds de eerste single van de band (inmiddels al weer tweeënhalf jaar geleden) wordt immers door velen reikhalzend uitgekeken naar het debuut van de Londenaren. Dat debuut ligt nu in de winkel en is nog een stuk beter dan verwacht. Het titelloze debuut van Django Django wordt tot dusver vooral vergeleken met de muziek van de Beta Band. Dat is een vergelijking die de aandacht trekt, maar het is ook een vergelijking die maar ten dele opgaat. De Beta Band maakte een aantal  intrigerende platen vol avontuur, maar slaagde er maar zelden in een perfect popliedje af te leveren. Django Django slaagt er daarentegen direct op haar debuut al in om een indrukwekkende serie perfecte popliedjes af te leveren en stopt deze ook nog eens vol met verrassende wendingen en onverwachte uitstapjes. Het debuut van Django Django is een aaneenschakeling van heerlijk eigenzinnige, maar ook bijzonder aangenaam klinkende popliedjes. Het zijn popliedjes met Talking Heads achtige funky ritmes, elektronische uitstapjes richting dansvloer, aanstekelijke gitaarloopjes met hier en daar een snufje surf, opeengestapelde bijna Beach Boys achtige vocalen, verrassende psychedelische uitstapjes, rare geluidjes en boven alles melodieën en refreinen die je niet makkelijk zult vergeten. Het debuut van Django Django klinkt op een of andere manier direct bekend in de oren, maar klinkt tegelijkertijd totaal anders dan alles wat we de afgelopen jaren hebben gehoord. Er was de laatste tijd wel wat twijfel over de vorm waarin de Britse popmuziek momenteel verkeert, maar het debuut van Django Django neemt alle twijfel weg. De Britse muziekpers is inmiddels wakker en heeft het debuut van Django Django inmiddels uitgeroepen tot het debuut dat dit jaar niet meer overtroffen gaat worden. Dat is misschien wat voorbarig, maar ik sluit niet helemaal uit dat de Britse pers gelijk gaat krijgen. Het debuut van Django Django is immers een frisse en bijna over de hele linie briljante plaat die ook nog eens betovert met heerlijke muziek die de zon fel laat schijnen. Wat wil je nog meer?

Erwin Zijleman 

Meer lezen van Erwin? Klik hier

Je kunt het album van Django Django hier bestellen

of hier

 

In a cabin with ... Tika

You can listen to For better or for worse here.

Every so many months I receive an e-mail. I can't even remember why and by whom I was alerted to this initiative. To the existence of this option to download these free albums, but fact is that I've downloaded several albums over the past three or four years. In a cabin with ... is an initiative in which musicians are joined in a special cooperation effort. The music that is the result is released under the moniker In a cabin with ... It's not totally free. The price is one tweet advertising the album. Free music? Let's match this with a blogpost in return.

As an aside. Tika was a girl witch, daughter of a sorcerer in a Dutch children show that was shown five days a week at 18.55 till 19.00, the moment television started on weekdays. By then I was just too old, but watch as the whole family watch the, then one of two channels, as did the neighbours, your friends. We all saw the same show. When things tended to grow wrong, Tika had this trick. She clapped her hands and all motion stopped, so she could fix things quickly before clapping hands again. Watch this highlight of Dutch early seventies television here.

The latest effort is called In a cabin with Tika. Tika being Marien Dorleijn of Moss and David Pino van El Pino & the Volunteers, both Dutch bands that have moved beyond the Dutch underground, with Moss clearly a step or what ahead and starting to branch out in Germany coupled to Julian Harris Brown of Feist and one Blake Howard.

I started enjoying this album already in the first songs 'Here I go again' and 'For better or for worse'. The first a slightly rocking song, the second a more folk like tune. Dorleijn and Pino use their voices well and harmonise in a pleasant way. The ease with which they play and compose together, makes it clear that they easily could have formed a band together. Perhaps two captains on one ship, but if they step back in time strengthening each others weaknesses and using each other's strengths, it clearly results in somewhat more poppy songs than with their own bands. Sixties great-grand beat bands and a grand-band like Blur come to mind. The song and the singing is what Tika is about. Sometimes more poppy at other moments more singer-songwriter ('Hardware store') focused.

Tika keeps the songs small. Probably stemming from budgetary restraints, but if so this forces the band to work in this confined setting and focus on the songs themselves. Listening to a song like 'The station' it's clear this formula works. The tension the muted guitar builds, leads to a short great chorus, including great harmonising. The effects in the song are minimal, but all in the right place. It makes me wonder what Tika is capable of achieving if this was a real band. 'The station' is one of the signs that one + one is clearly three in the case of Tika.

On this album Dorleijn and Pino clearly sail their ship of inspiration through waters stemming from the well of singer-songwriter as well as pop bands. This contrast works well in 'Guest house' and 'I died so many times'. The contrast is even quite surprising and pleasant. The lyric is funny as well. "I have died so many times to know this is not one of them". This level is kept up for the finale of the album and especially in the heavenly 'Sleepless beauty'. So, concluding I have to say that I enjoyed Tika a lot more than both artists' respective  last regular albums.

For more information on In a cabin with and the Tika album, click here. Remember, you have to pay with a tweet. You may even expect more on the project itself after our reporter .No delves into the topic sometime in the near future ....

Wo.

Weather systems. Anathema

You can listen to Untouchables, part 2 here.

It's several years back that Anathema first got my attention with the album 'A fine day to exit'. |Nearing eleven years I just found out. After that album they also went of my radar, until a review alerted me to Weather systems an album with a beautiful cover. Checking the album out, I soon noticed that the review had seen it quite right. Playing it over and over again, layer after layer of beauty were revealed.

Apparently Anathema started in 1990 as a doom metal band. Whatever that information is worth, it has nothing to do with the present day band. Anathema hovers on the brink of progrock with some true rock infusions but also slipping into straight, beautiful ballads as in Untouchables, part 2. In which female singer Lee Douglas excels side by side with Vincent Cavanagh. The singing in general is just plain good on this album.

Anathema plays well with boosting songs out of proportions and still keeping them small enough, so they function as songs and not as symphonies. Well, most that is. Tension is built up step by step in a song like 'The gathering of the clouds'. Waiting for a release that does not come, which the song perhaps deserved. This trick. I'm glad to say is not repeated in most songs. Release is provided.

There is a difference in the way I appreciate this album. On the stereo with volume up just a little, the album sits better with me than on the headset. I haven't really found an answer for this, but it's there just the same. On the head set I get a bit bored, as the mid-tempo songs just seem to go on and on, where on the stereo the songs seem to come alive more. Like in 'Lighting song' where the guitar seems to split open the aural spectrum like lighting does with the sky.

In the songs where Lee Douglas sings Anathema reminds me of goth-rockers with female singers like Within Temptation and The Gathering. The last band specifically as synths also play a role on Weather systems. Most songs are moody and structured in layers. Often starting in a quiet mode and raised to more challenging music. Weather systems in other songs remind me of Marillion of old. Maybe still, but I haven't heard an album of them since what, 1990?

At the end there is a piece of spoken word in 'Internal landscape', a bit too run-off-the-mill if I'm honest. A near-dead experience and a lot of white light and peace. It's not something that I tend to listen to again, were it not that there is a song hidden within the spoken word section and a good one it is too. 'The storm before the calm' (also a way to look at things!) is another of the songs that stick out to me, with its electronic soundscapes and more forceful playing. It lends some urgency to the album, especially in the ending of the song where the mood is changed again.

Overlooking the whole review it's clear that I have some mixed feelings about Weather systems, but the fact that I have played it several times in the past few weeks, does justice to its quality. Prog like rock is not really my cup of tea, Anathema has made a nice exception to that rule. Nothing's as changeable as the weather, isn't it?

Wo.

You can order Weather systems here


or here