Night Reign. Arooj Aftab

Arooj Aftab was een van de grote verrassingen van 2021 met haar album Vulture Prince, maar laat met het deze week verschenen en minstens even mooie Night Reign horen dat haar vorige album zeker geen toevalstreffer was.

Voor 2021 was de muziek van de Pakistaanse muzikante Arooj Aftab slechts in kleine kring bekend, maar  met Vulture Prince bewees de muzikante uit New York dat je ook met muziek die zich absoluut niet in hokjes laat vangen een breed publiek kunt bereiken. Dat deed Arooj Aftab niet alleen met bijzondere en vaak wat ongrijpbare muziek, maar ook met betoverend mooie klanken, een prachtige stem en songs die de fantasie uitvoerig prikkelden. Het zijn allemaal ingrediënten die terugkeren op het deze week verschenen Night Reign dat zeker niet onder doet voor het nog altijd wonderschone Vulture Prince. Night Reign is een net wat ander album, maar de pracht en betovering zijn gebleven.

De van oorsprong Pakistaanse muzikante Arooj Aftab maakte met Vulture Prince een van de meest bijzondere, een van de mooiste en een van de meest ongrijpbare albums van 2021. Op het album verwerkte de vanuit Brooklyn, New York, werkende muzikante zeer uiteenlopende invloeden, variërend van folk en jazz tot new age en klassieke muziek tot ambient en Pakistaanse muziek. Ook met deze invloeden kon je de unieke muziek van Arooj Aftab nog niet volledig vangen.

Het album maakte niet alleen indruk door de vele invloeden en de werklijk wonderschone muziek die op het album was te horen, maar betoverde ook met de prachtige stem van Arooj Aftab en intrigeerde met haar grotendeels in het Urdu gezongen teksten. Vulture Prince was met geen mogelijkheid in een hokje te duwen, maar de schoonheid van het album wist uiteindelijk een verrassend breed publiek aan te spreken en leverde Arooj Aftab uiteindelijk zelfs een Grammy op. Deze week keert de Pakistaanse muzikante terug met de echte opvolger van Vulture Prince (vorig jaar verscheen een album dat ze samen maakte met Vijay Iyer en Shahzad Ismaily) en ook Night Reign blijkt onmiddellijk een prachtig album.

Arooj Aftab werkt ook op haar nieuwe album samen met een aantal muzikanten die ze ontmoette toen ze studeerde aan het prestigieuze Berklee College Of Music in Boston en vervolgens weer tegen het lijf liep in de jazz scene van New York, onder wie gitarist Gyan Riley, harpist Maeve Gilchrist, fluitist Nadje Noordhuis en multi-instrumentalist Shahzad Ismaily. Voor haar nieuwe album deed Arooj Aftab bovendien een beroep op een aantal aansprekende gastmuzikanten als Moor Mother, Chocolate Genius, Kaki King, Cautious Clay, Joel Ross, James Francies en Elvis Costello.

In muzikaal opzicht ligt Night Reign voor een belangrijk deel in het verlengde van Vulture Prince, al is de combinatie van invloeden wel net iets anders en klinkt het album door alle gastmuzikanten in muzikaal opzicht nog wat veelzijdiger. Op haar nieuwe album, dat een ode brengt aan de nacht, verwerkt de Pakistaanse muzikante ook net wat meer invloeden uit de jazz, maar het is zeker geen jazzalbum, al is het maar omdat ook alle andere invloeden die van Vulture Prince zo’n uniek album maakten zijn gebleven.

Je hoort ook dit keer onmiddellijk dat Arooj Aftab kan werken met topmuzikanten, want alles op Night Reign klinkt even mooi en bijzonder en zelfs van een uitgekauwde jazzklassieker als Autumn Leaves maakt Arooj Aftab iets heel bijzonders. De instrumentatie op het album is over het algemeen redelijk subtiel en slaagt er in op een bijzondere sfeer te creëren. Het is een sfeer die de muziek van Arooj Aftab een uniek eigen geluid geeft.

Dat geluid wordt verrijkt door de karakteristieke maar ook bijzonder mooie stem van Arooj Aftab, die ook dit keer in het merendeel van de songs kiest voor teksten in het Urdu. De zang vind ik persoonlijk nog wat mooier dan op het vorige album en ondanks de bijzondere taal klinkt het zeker niet ontoegankelijk. In de Engelstalige songs op het album klinkt de muziek van de New Yorkse muzikante net wat conventioneler, maar de unieke sfeer blijft.

Ik heb Night Reign al een aantal weken in mijn bezit en heb al vaak naar het album geluisterd, maar ook het nieuwe album van Arooj Aftab is weer een album waarop je nieuwe dingen blijft horen, zeker wanneer je het album met de koptelefoon beluistert. Night Reign is natuurlijk niet de sensationele verrassing die Vulture Prince drie jaar geleden was, maar ik vind het nieuwe album van Arooj Aftab persoonlijk nog net wat mooier dan zijn voorganger.

Night Reign is wat consistenter van sfeer dan Vulture Prince en het is bovendien een album dat in muzikaal en vocaal opzicht nog net wat mooier is, terwijl de songs zeker niet onder doen voor die op Vulture Prince. Het is een album dat zich niet laat vergelijken met andere albums die deze week zijn verschenen en dat qua schoonheid en betovering de meeste albums die dit jaar zijn verschenen het nakijken geeft.

Erwin Zijleman

TALISMAN. Slowspin

De Pakistaanse muzikante Zeerak Ahmed levert als Slowspin het fascinerende en betoverend mooie TALISMAN af, dat op bijzondere wijze een brug slaat tussen verschillende muzikale werelden.

Arooj Aftab veroverde de afgelopen jaren de harten van verrassend veel muziekliefhebbers met het bijzondere Vulture Prince. Haar landgenote Zeerak Ahmed kan wel eens hetzelfde gaan doen met het onder de naam Slowspin uitgebrachte TALISMAN. Het is een album dat meerdere stijlen uit de Westerse popmuziek combineert en hier vervolgens invloeden uit de Pakistaanse en Indiase muziek aan toevoegt. De muziek van Slowspin is dromerig en subtiel, maar ook beeldend en bezwerend. TALISMAN is een album vol bijzondere geheimen, die je langzaam maar zeker gaat ontdekken. Het is een album dat niet lijkt op welk ander album dan ook en dat maakt TALISMAN heel speciaal.

Slowspin is het alter ego van de in het Pakistaanse Karachi geboren, maar al een tijd vanuit de Verenigde Staten opererende muzikante Zeerak Ahmed. Als Slowspin levert ze deze week een buitengewoon fascinerend en werkelijk wonderschoon album af. TALISMAN is mijn eerste kennismaking met de muziek van Slowspin, maar het is het tweede album van de Pakistaanse muzikante, al was het in 2015 verschenen Between Shadows In Water eerder een minialbum.

TALISMAN is zeker geen makkelijk album, maar alle tijd die je in de muziek van Slowspin investeert wordt dubbel en dwars terug betaald. Het is geen makkelijk album omdat Zeerak Ahmed haar afkomst zeker niet verloochent op TALISMAN. Slowspin zingt deels in de talen waarmee ze opgroeide, Urdu, Farsi en Purbi, maar ook de zang van Zeerak Ahmed heeft zich nadrukkelijk laten beïnvloeden door de zang uit de regio waarin ze opgroeide. Invloeden uit de Pakistaanse en Indiase muziek beperken zich niet tot de teksten en de zang, want ook de opbouw van de songs wijkt af van de in het Westen gangbare wijze.

Voor de inkleuring van haar songs vertrouwde Slowspin juist wel op het instrumentarium uit de Westerse popmuziek. De basis voor het album werd gelegd tijdens een drie dagen durende opnamesessie in een studio in Brooklyn, New York. Zeerak Ahmed nam samen met de gelouterde muzikanten Shahzad Ismaily (ook bekend van de eveneens Pakistaanse muzikante Arooj Aftaab), Grey Mcmurray, Aaron Roche en Greg Fox uitgebreid de tijd om te improviseren en experimenteren, waarna de songs op het album langzaam vorm kregen.

De songs die bestonden uit elektrische gitaren, akoestische gitaren, piano, bas en drums werden vervolgens verder ingekleurd door een aantal gastmuzikanten, die onder andere fluit, pedal steel, viool en synths toevoegden aan het mysterieuze geluid van Slowspin, dat nog wat mysterieuzer wordt door de zang. Het is een geluid dat lastig is te omschrijven, want naast invloeden uit de traditionele Pakistaanse en Indiase muziek hebben ook invloeden uit de folk, psychedelica, ambient, dreampop, jazz en avant garde hun weg gevonden naar de bijzondere muziek van Slowspin.

Die muziek klinkt op basis van het bovenstaande misschien niet heel toegankelijk, maar de muziek van Slowspin is ook zeker niet ontoegankelijk. De bijna rustgevende klanken en mooie melodieën op het album zorgen voor een bijna serene sfeer, die wordt versterkt door de teksten in exotische talen en door de bijzondere manier van zingen.

TALISMAN doet het uitstekend als rustgevende achtergrondmuziek en heeft dan een bijna meditatief karakter, maar de muziek van Zeerak Ahmed is te mooi en te interessant om er niet met volledige aandacht naar te luisteren. Iedere keer als ik luister naar het album hoor ik weer nieuwe dingen en ondanks het feit dat ik ook na vele keren horen nog lang niet alle geheimen van TALISMAN heb ontrafeld, is het album van Slowspin nu al een album dat ik koester.

Het is een album dat net als Vulture Prince van Arooj Aftab in staat moet worden geacht om een verrassend breed publiek aan te spreken, waarbij positieve recensies als die van het gerenommeerde en kritische Pitchfork zeker zullen helpen. Bijzonder album, dat is zeker en het album is voor mij echt nog lang niet uitgegroeid.

Erwin Zijleman

https://slowspin.bandcamp.com/album/talisman