Cycles. Sam Teskey

Cycles is een vooral psychedelisch aandoend solo uitstapje van The Teskey Brothers gitarist Sam Teskey en het is er een die uitnodigt tot wegdromen en eindeloos genieten van al het moois dat is te horen.

Na het indrukwekkende soulalbum van The Teskey Brothers levert gitarist Sam Teskey een psychedelisch hoogstandje af. De Australische muzikant laat zich niet door Southern soul uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten beïnvloeden, maar door Britse psychedelica, al is dit zeker niet de enige invloed die te horen is op Cycles. Laat Cycles uit de speakers komen en je wordt 45 minuten getrakteerd op melodieus gitaarspel, lome vocalen en bedwelmende toetsen partijen. Het is muziek zoals die tegenwoordig niet of nauwelijks meer wordt gemaakt, maar het klinkt echt onweerstaanbaar lekker. Een heerlijk album om even mee te ontsnappen aan de dagelijkse sleur.

Sam Teskey kennen we vooral als gitarist van de Australische band The Teskey Brothers. De band leverde twee jaar geleden met Run Home Slow een fantastische bluesy soulplaat af en ook het solodebuut van Sam Teskey is een indrukwekkend album. De Australische muzikant neemt je vanaf de eerste noten van zijn soloalbum Cycles een aantal decennia mee terug in de tijd en vindt zijn inspiratie voor de afwisseling eens niet in de Southern soul, maar vooral in de psychedelica. 

Cycles wordt door Sam Teskey zelf omschreven als “a cosmic journey, from sprawling, orchestral balladry to dissonant, ambient soundscapes, from folk to heavy psych-rock freak outs” en dat is een aardige omschrijving. Cycles bevat twaalf tracks, waarvan er vier intro’s of outro’s van andere tracks zijn. 

Het album is naar verluidt geïnspireerd door Pink Floyd’s Meddle en andere Britse bands uit het hokje psychedelica, maar ik hoor ook volop invloeden uit de psychedelische muziek die in de jaren 60 en 70 in de Verenigde Staten werd gemaakt en hier en daar ook flink wat Westcoast pop of een vleugje Beatles of Amerikaanse rootsmuziek.

Cycles benevelt vanaf de eerste noten met prachtig melodieuze gitaarpartijen en lome en dromerige vocalen, die je onmiddellijk aangenaam verwarmen. De zang laat Sam Teskey binnen The Teskey Brothers vooral aan broer Josh over, maar de Australische muzikant beschikt zelf ook over een zeer aangenaam stemgeluid. 

Zeker in de instrumentale intro’s en outro’s maakt Sam Teskey geen geheim van zijn bewondering voor de psychedelische muziek zoals die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt, maar Cycles bevat ook een aantal behoorlijk toegankelijke songs met een kop en een staart. Bij eerste beluistering hoorde ik de meerwaarde van de instrumentale intro’s en outro’s niet zo, maar bij herhaalde beluistering hoor je dat ze de songs op het album op fraaie wijze aan elkaar smeden en het album voorzien van een bijzondere flow. 

Sam Teskey maakt op zijn solodebuut muziek die niet van deze tijd is, maar wat klinkt het allemaal lekker. Het gitaarwerk, de viool en de vocalen, inclusief de koortjes, zorgen voor een heerlijk lome en dromerige sfeer, terwijl de keyboards zowel zorgen voor bezwering als voor hier en daar wat tegendraadse accenten.\Sam Teskey maakt de muziek waar ik decennia geleden naar luisterde, maar een album als Cycles had ik er destijds graag bij gehad. Decennia later moet ik vooral in de stemming zijn voor dit soort psychedelische klanken, maar Sam Teskey krijgt dit met zijn eerste soloalbum makkelijk voor elkaar. 

Cycles is een album om heerlijk bij weg te dromen en het is een album dat inspireert om oude klassiekers, als het genoemde album van Pink Floyd, weer eens uit de kast te trekken, maar Sam Teskey heeft ook een album gemaakt waarop je steeds weer nieuwe dingen ontdekt en dat er bovendien in slaagt om steeds nog wat aangenamer of zelfs onweerstaanbaarder te klinken. 

Het levert een fantastische luistertrip op, die je 45 minuten lang op het puntje van je stoel houdt. Het siert Sam Teskey dat hij op zijn soloalbum ver buiten de lijntjes van zijn band kleurt, maar het geweldige Cycles smaakt absoluut naar meer en doet uitzien naar veel meer solowerk van de Australische muzikant.

Erwin Zijleman

Witst Noch Dat D'r Neat Wie. Zea

Een aantal weken geleden viel er envelop op de mat. Dat gebeurt met een zekere regelmaat. In dit geval zat er een klein kunstwerkje in. De nieuwe cd van Zea is een boekwerkje met harde kaft. Iets dat het direct laat opvallen en het onmogelijk maakt om in de gewone cd collectie op te bergen. Te anders, te groot. In dat opzicht past het volkomen bij de muziek. Ook die steekt uit, prikkelt en daagt uit.

Witst Noch Dat D'r Neat Wie is geen plaat die ik in ieder geval even makkelijk opzet. Sterker na eerste beluistering vroeg ik mij af voor wie Zea deze plaat gemaakt heeft. Wie doe je hier een plezier mee?, schoot door mijn hoofd heen. Ik zal niet zeggen dat ik die vraag na enige luisterbeurten heb beantwoord. Wel kan ik een aantal opmerking over deze plaat maken, die zeker tot aanbeveling strekken.

Zea is de Amsterdamse Fries Arnold de Boer. Ik hoorde voor het eerst van hem toen hij zich door een moeizaam, worstelend solo optreden heen speelde op een bijeenkomst van Subroutine Records in Paradiso waar de eersteling van Howrah ten doop werd gehouden. Die omschrijving van Zea's muziek is op van toepassing op dit nieuwe album.

Wat ik hoor, is iemand die uiterst geconcentreerd te werk gaat, met heel veel passie voor zijn muziek. Dit zijn geen ingevingen die even op een sissende band zijn gegooid. Hier zit heel veel werk in, misschien wel dat dat de enige manier is waarop die extreme dwarsheid die sommige nummers kenmerkt, tot stand heeft kunnen komen.

Dat het anders kan, bewijst het wonderschone 'Wat Moatte Wy Dwaan As Wy Gjin Jild Hawwe', waarin De Jong een prachtig duet zingt met Dina Popma. Een "gewone" ballad, enkel gericht op schoonheid. Meteen wordt er terug geslagen met 'Wer Werom Komme' waarin Mary Oliver op een fiddle krast alsof 'Venus In Furs' nogmaals moet worden opgenomen en John Cale ziek is. Dankzij mijn The Velvet Underground training kom ik het nummer gelukkig goed door.

Als ik de muziek op Witst Noch Dat D'r Neat Wie met iemand moet vergelijken, dan kom ik in Nederland bij De Kift uit, De Kift van meer dan 20 jaar geleden dan, voordat Ferry Heine het songschrijven echt onder de knie begon te krijgen. Op dat punt in de jaren 90 van De Kift slaat Zea echter links af, een nog compromislozer richting in. Zingend en pratend in het Fries, melodie totaal ondergeschikt aan het totaal. De teksten zijn van hemzelf of van anderen, zoals bij De Kift.

Naar Witst Noch Dat D'r Neat Wie luisteren vergt doorzettingsvermogen. Zea daagt de luisteraar uit hem te volgen door krochten van muziek die vrijwel iedereen niet eens wil kennen, laat staan bewandelen. Toch voor wie die obscure, bijna onzichtbare afslag neemt en zich door de dichtbegroeide paden, kronkelige bergpaadjes langs diepe ravijnen en het nauwelijks zichtbare pad door het moeras heen geslagen heeft, komt gelouterd aan de andere kant uit. Meer dan één ervaring rijker. Nee, niet alles op Witst Noch Dat D'r Neat Wie is makkelijk beluisterbaar, maar alles bij elkaar is de luisterervaring meerdere keren de moeite waard.

Wat resteert, is bewondering en verwondering. Bewondering voor de compromisloosheid van Zea, zijn drang om volledig zijn eigen weg te gaan ongeacht wie hem wil volgen, verwondering over het resultaat, dat mij als luisteraar alle kanten uit doet slingeren en over de prachtige verpakking waarin dit alles, van wonderschoon, tot oerlelijk, wordt aangeboden.

In het boekwerk staan de teksten in vier talen. Fries, Nederlands, Engels en een vierde taal, soms in een bijna niet meer bestaande taal. Ook dat is een ervaring. Dank voor dit kunstwerk!

Wout de Natris

Singles, week 46

In this week we will be viewing the new singles of artists having made their debut on the blog some time ago, while others are here for the first time. Enjoy the journey.

Let There Be Light. Jane Willow

Jane Willow played a living room show in late August 2019 and made a mark on all those present. She spellbound all those present with her voice and guitar playing. There's no other word for it. Since then she released a few singles and started a, successful, crowdfunding action to be able to release her debut album, that is upon the world soon. Her latest single is getting some airplay in the country she emigrated to to play music and justifiably so. Let There Be Light is a beautiful song. Sung with conviction and clearly all the emotions that she felt while writing the song. Around her voice and guitar an impressive arrrangement was written to give the song so much extra. All the while it is her voice that shines in the middle of the whole song. Jane Willow is in the middle of her strength, which should and does not go by unnoticed. "I have this music and I want the world to know", indeed. Accompanied by a great video showing the wondrous Irish landscapes ,my gut feeling tells me Let There Be Light is a winner.

Summer's Gone. Beech

"Zeg dat Fons het gezegd heeft", zo beveelt het label Summer's Gone aan. Niet dat de muziek van Beech ook maar iets met 'Meisjes' van doen heeft, de aanbeveling wil ik best onderschrijven. Beech heeft een heerlijke single gemaakt. Het soort dat uitzonderlijk makkelijk mijn oor in kruipt. Het is poppy, makkelijk te onthouden en mee te zingen, met elementen die onmiddellijk herkenbaar zijn. Zo voor de handliggend dat ik automatisch in het Nederlands doorschrijf :-). Tegelijkertijd heeft de muziek speelse elementen, een kinderpiano geluid bijvoorbeeld, terwijl aan de andere kant de gitaarsolo bijna de bocht uitvliegt. Dat bij elkaar opgeteld, leidt tot een single die alleen maar prachtig genoemd kan worden. Er komt een hele LP aan. Ik ben heel benieuwd.

Sweet Child. Lee Harrington and Lynda Mandolyn

With Sweet Child the duo returns to this blog. "Sweet child" Lynda Mandolyn sings but can I be excused for thinking to hear "Sweet Jane" at first? Sweet Child is much louder and tougher though. With the child-woman voice singing the lyrics, it does become a little confusing in one sense. In the other there's no doubt: this is modern rock and roll. Deep, dark sounding guitars, played at a relentless pace, being supported by drums that are all over the place. Add a little playful background vocals and the fun is complete. Oh, let me not forget the bass runs that take the opportunity to take off at exactly the right moments, bringing the song to a higher level once again. And then I looked at the video. Only then I noticed how rightly placed my The Velvet Underground association was. Black and while, sun glasses, it's all there alright.

House Of Young Dolls. The Amplifier Heads

The intro to House Of Young Dolls brought me back close to 50 years immediately. The sound, the way of playing, the effects on the guitar, it all is nostalgia. Singer Sal Baglio sings in this early David Bowie style of the 'Hunky Dory', 'Ziggy Stardust' era. Baglio's voice is obviously decades older than Bowie's at the time. Together with the jangly guitars the mood is set. House Of Young Dolls is one of those pop gems that still happen to be released, far from the world's general ear but audible to all who take the trouble of looking beyond the first post. Behind that post a world of pop opens itself, a world where pop, rock and a great feel for a great melody combine into a song like this. Another record that seems to have to be released on Rum Bar Records. Where else?, I hear a gravelly whiskey-tainted voice drool all over House Of Young Dolls.

Get Better. alt-J

alt-J came into my life in a rather curious way. In 'Oor' I read an article on vinyl records around Christmas 2014 and that alt-J's 'This Is All Yours' was the best sold vinyl record in The Netherlands that year. I had nothing with alt-J's first album and I hadn't bought a vinyl record since forever. Not even second had, as I never played vinyl anymore. Too lazy. For whatever mysterious reason somewhere around February I decided to buy that record, without listening. I put it on the record player and became totally addicted to it. Just like my son and girlfriend. Later that year we were together in a badly filled Ziggo Dome for a beautiful show.

Come 2021 and alt-J announced a new album for winter 2022. Get Better is one of the songs sent on ahead. Get Better is almost a Joe Newman solo song. He plays an acoustic guitar, with a few bass notes behind it. The lightest of keyboard notes join the singing. After each cycle in the song, there's a downwards guitar progression seemingly ending the song. The first time after 1"30 minutes. Song over already? No, it starts again. Newman has a rather strange voice of course, but is an integral part of alt-J's sound. Without it there is no alt-J.

The smallness of the sound makes me having to get used to Get Better. I definitely recognise the beauty of the song, but find I cannot make a connection with it easily. As I will listen to the album without a doubt, I'm sure that connection will come at the right time.

Wout de Natris

 

 

A classic rock giant: She Flies On Strange Wings. Golden Earring

Earlier this year the Dutch rock world was shocked by the announcement of Golden Earring having to stop its activities immediately due to the aggressive illness its guitarist and songwriter George Kooymans was struck with. A national 'Radar Love' moment was created to honour the person George Kooymans, the band and its most famous song, 'Radar Love'.

Last week, a two episode documentary, called 'That Day', was shown on television about the band. From its inception at the beginning of the 1960s as The Tornados, to The Golden Ear-Rings, to Golden Earrings and the first hit 'Please Go' to Golden Earring late in 1969. All ex-members, they all live, tell their story, bar one, Eelco Gelling, as do some pivotal persons in the band's history. Only four persons remain silent: Golden Earring itself (and the management people who have died).

One of these made an interesting point. The band was around for such a long time, that every new music generation has its own Golden Earring(s). In the second issue of WoNo Magazine, I wrote exactly that, now almost 21 years ago. My story started with 'I've Just Lost Somebody' in the spring of 1968. The song I focused on however was 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart', one of these mini-opera's released in the fall or early winter of 1968. Think Barry Ryan's 'Eloise' as well for example.

Today I want to focus on another magical song by the band. One that struck me at the time, 1971, and only has gotten better since. In 'That Day' there is a snippet of the song, the talking heads are interlaced with film clips from the last show the band played late in 2019. Nobody knew this at the time of course. Covid was something unknown still. I heard Kooymans play the solo and thought: 'he's incorporated some Pink Floyd/David Gilmour style guitar playing' and it sounded so good. The next day I took out the album and played the song at loud volume and was mesmerised once again by the power, the glory, the majesty and the fantastic songwriting and playing.

In 1970 the band had had its second number one hit with 'Back Home', a great rock song that pointed to the new direction it wanted to go into. It was followed up by a second single in this rock style, 'Holy Holy Life', which became my first Golden Earring single. 50 Years in my possession this year, wow. And then came She Flies On Strange Wings. Listening to it again, I can only think, 'Why did this song not become a #1 hit'? It is so incredibly good, that it must be ranked among the best songs of the band.

Perhaps because it is 7 minutes long and much harder to edit, like 'Radar Love' e.g. It is one big song with all these different stages in it.

The intro is George singing with a real organ underneath, while then the still new drummer Cesar Zuiderwijk is crashing his cymbals. Let me point here to the suppleness he brings to playing the drums. It all sounds so incredibly simple, while there's happening so much. There's always something extra Cesar can put into a bar. After the soft and mysterious opening, the band rocks out with a huge rock riff and Barry Hay taking over the lead vocals. The first chorus shows how incredibly good this song is. Guitar and especially the bass play fantastic solo lines. Rinus Gerritsen is a fantastic bass player. If there's a bass part that contends for the best ever, here it is folks.

There are also a few parts that are a bit messy, like the solo guitar interlude between the first chorus and the second verse. The sax part, Bertus Borgers, is strong and then we move into Pink Floyd territory, before that band had invented it itself, it seems. Kooymans has the same mysterious sound to his guitar and style of playing. And the Rick Wright keyboard style is there as well, the style Pink Floyd only perfected on 'Dark Side Of The Moon'. The middle section of She Flies On Strange Wings is one of the most beautiful pieces in classic rock. The interaction between Hay and Kooymans, the man could sing so high, is fantastic. Everytime I hear this part, it's spinetingling. There's no other word for the experience.

From there we move into the second messy part. The modern synth thingies, at the time, had to be in there, but the song could have done without. (Don't get me wrong, I love the parts, but writing from the potential #1 point of view, they are to messy.) The final verse and sax part bring the song to a great climax and fade out.

The song is nothing but a monument and one the whole world should get to know. Golden Earring is so much more than 'Radar Love' and to a lesser extent 'Twilight Zone'. Of course I felt proud when walking around in Spokane, Washington on a local carnival and hearing 'Radar Love' blaring out of the bumpercar attraction. Who wouldn't? Or like I wrote before, to encounter a compilation album in Australia of classic rock hits with 'Radar Love' on it (and Focus' Hocus Pocus)? That takes nothing away from the fact that She Flies On Strange Wings is the better song by far. It is so much more adventurous, the band really is in search of the outer limits of the song and itself as a band. They found them and a little beyond the first encountered limits as well.

Wout de Natris

Welcome Break. Pip Blom

Pip Blom is ready to release its second album. The one that is often so hard to make. The alternative rock band from The Netherlands is able to claim a certain level of success across our borders and especially on the other side of the pond we call the North Sea.

Where second albums are concerned, things are different for bands recording and writing during the Covid pandemic. Where relentless touring, fatigue and overload of the senses can lead to second album stress, often in combination with stress concerning expectations and pressure from the business side to come up with the same album that led to a breakthrough, for many bands resulted in a cramped second album, in 2020 and 2021 there was little to no touring and time was on everyone's side. In fact the world is hearing music it would never have heard. How are things with Pip Blom?

Having listened to Welcome Break, what's in a title?, it seems that to all opportunities and purposes Pip Blom has used the time Covid brought to the best of its abilities. The sound on the album is one of a band on a mission. The mix of alternative pop and rock is extremely balanced. Lovers of both sides get a slice of the pie Pip Blom is serving.

The album starts with the single that already received justified attention on the blog. 'You Don't Want This' is the kind of song that makes one want to dance. It has so much energy contained within it, takes the pressure off to build towards a final glorious chorus. It shows how much growth Pip Blom shows on Welcome Break.

'Boat', released in 2019, was a nice album. I've played the album with pleasure but not through and through. Something changed in the two years that passed by since. Welcome Break is not so much a different album. The band hasn't changed course. It has simply improved itself and in some spots almost beyond recognition. There's a huge amount of confidence that can be discerned in the power of the presentation. No one holds back. Not in the sense of songs that cook up a storm from the first second until the final note dies out after 40 minutes. No, it is in the sense that the musicians play so self-assured, so full of confidence. Just listen to another song released as a single first, 'Keep It Together'. You will hear the band playing with the bounderies of the song, themselves and the power they have within their grasp. To succeed in creating a song of power that is totally catchy. And succeed the band did.

What I will admit to, is that it took me three listening sessions to get into the pace of the album. This had more to do with my mindset, looking in hindsight. Too much going on between my mind and the music. From that third session onwards, the album grew and kept doing so. At this point I cannot imagine not having the physical album in the home when it is released in the winter of 2022. Things can be as simple as that.

With Welcome Break, also take a serious look at the artwork, as it is art and not just work, Pip Blom sets the ideal step forward in its career. Now we can only hope the band can tour at least some to shift enough units to allow it to continue towards that rewarding third album.

Wout de Natris