The folk sinner. LeE HARVeY OsMOND

Je kunt hier naar 'Big chief' luisteren.

Lee Harvey Osmond (formele schrijfwijze: LeE HARVeY OsMOND, maar dat is me te ingewikkeld) is een Canadese band die tot dusver vooral opviel vanwege haar bijzondere naam. Met The Folk Sinner heeft de band rond Tom Wilson echter ook een plaat gemaakt die opzien baart (lezer Edwin bedankt voor de tip!). Dat is deels de verdienste van een aantal bevriende muzikanten, onder wie Cowboy Junkies gitarist Michael Timmins (die de plaat ook produceerde), Cowboy Junkies zangeres Margot Timmins, muzikale duizendpoot Hawksley Workman, Oh Susanna, Astrid Young (halfzus van Neil) en miskend talent Colin Linden, maar Lee Harvey Osmond heeft zelf ook heel wat te bieden. The Folk Sinner opent met een bijna verstilde versie van Gordon Lightfoot’s Oh Linda, maar schiet vervolgens alle kanten op. The Folk Sinner bevat bluesy tracks, maar is ook niet vies van folk, country, psychedelica, jazz en rock. Michael Timmins heeft bij de Cowboy Junkies al jaren het patent op een ingetogen geluid dat je als een mistvlaag insluit en vervolgens in een wurggreep houdt en dit geluid blijkt ook uitermate doeltreffend voor Lee Harvey Osmond. The Folk Sinner is een bezwerende plaat vol songs die je onmiddellijk te pakken hebben, maar vervolgens nog heel lang door kunnen groeien. Belangrijk wapen van de band is zanger Tom Wilson, die er in slaagt om in vrijwel ieder nummer anders te klinken, maar altijd overtuigt met zijn emotievolle voordracht. Minstens net zo belangrijk is de prachtige instrumentatie waarin ruimte is gereserveerd voor een enorme batterij aan instrumenten. Het geluid op de plaat is desondanks relatief sober en doet soms wat psychedelisch aan (hier en daar heeft het wat van The Doors). Met name het gitaarwerk op de plaat (variërend van zwoel tot scheurend) is prachtig, maar ook de sober opererende ritmesectie en een geweldig klinkende vibrafoon verdienen alle lof. Als dan ook Margot Timmins nog eens mee gaat zingen is de betovering compleet. Tom Wilson schijnt inmiddels meerdere platen op zijn naam te hebben staan, maar The Folk Sinner is mijn eerste kennismaking met het bijna onbegrensde talent van de Canadees. The Folk Sinner nodigt daarom nadrukkelijk uit tot het beluisteren van de man’s oudere werk en smaakt naar veel meer, maar is ondertussen ook één van de beste platen die ik de laatste tijd heb gehoord. Vooral interessant voor liefhebbers van donkere Americana in de ruimste zin van het woord, maar eigenlijk kan geen enkele muziekliefhebbers zich een buil vallen aan of heen om deze in alle opzichten opzienbarende en werkelijk bloedstollend mooie plaat. Voor mij in ieder geval één van de grootste ontdekkingen van de laatste tijd: The Folk Sinner van Lee Harvey Osmond, of vooruit LeE HARVeY OsMOND.

Erwin Zijleman

Je kunt The folk sinner hier


of hier bestellen

Trouble will find me. The National

You can listen to 'Sea of love' here.

And it has, dear reader. Last week on Monday I travelled abroad and played Trouble will find me three times straight on my iPod on route in transit, in the hotel room. At times mesmerised. And still, nearly two weeks later, I do not know what to write about this new album of The National. Trouble has found me indeed, as this is the first time I'm in doubt of what to write after I decided an album is worth writing about.

So, let me start telling you about my relationship with The National. I didn't like its previous album at all. I just could not make chocolate of 'High violet'. Nothing stuck, nothing that excited me or repelled. Nothing of the sort. Just this music that went in one and left the other ear without making a true impression. Trouble will find me does, but what is it that makes me prick up my ears? That is very hard to explain. (And I had missed all that went on before. So not much of a relationship, I'll admit.)

Most songs are mid-tempoish. Nothing really screams for attention there. The rhythms are complex-like. Most do not really endear, as there is something to wring itself inside out or at least scratching itself like it needs to by pure necessity. While at the same time Matt Berninger is able to come up with some heavenly melodies for the vocals. A lot of songs are more like impressions of music than straightforward songs, but hold these intermezzo's within them that make a song interesting to listen to, if not to say special. 'Don't swallow the cap' is faster, but has all these elements that repel and endear at the same time and guess who's winning? Ask me again while listening to 'Heavenfaced' or 'Humiliation'. There are ballads to die for on Trouble will find me without having to listen to 'I wannna to know what love is'. These ballads are so far beyond MOR.

After many more listenings I decide to succumb to Trouble will find me and deal with the mood I'm in that decides whether I'm in the mood for the album or not. It's a very thin line The National is balancing on. 'Fireproof' is the best example. At this very moment of writing I'm surfing on every turn the song takes, this afternoon on the train I switched the album off because of this song. Trouble will find me is a love or hate album for me at the same time. That is the only conclusion I can present you with at this place in time. And the love is winning. If you're intrigued, be my guest, but do not expect an up-beat album. Let me warn you there. The mood is dark and darker if not darkest, but even in the darkest, beauty is sometimes hid. Take your time to discover it.

Wo.


You can order Trouble will find me here


or here

Clash the truth. Beach Fossils

You can listen to 'Careless' here.

Last year I wrote a review of 'Oshin', Zachery Cole Smith's album, who played in the live band of Beach Fossils before starting his own project DIIV (click here). Now that Dustin Payseur, who is the driving force behind Beach Fossils, has released a new record, it is time to pay a closer listen.

The short version of this review is that Clash the truth is this deliciously, jangly indie pop record. Pleasant guitar melodies are all over this record. 'Taking off' perhaps is the best example of that. Guitar lines come in from over place in the Robert Smith, Johnny Marr and a lot of other 80s new wave icons kind of way. Light in sound, optimistic and fun. Payseur's voice floats over this in a distant way as if it is non of his concern what happens to the lyrics in combination with the music. He keeps his distance with his way of singing. Having said that, it is not as if Beach Fossils took a bus fare to the past. No, the band is in sync with many artists in this time and place. Seapony, Best Coast, DIIV, Veronica Falls are but a few names of bands that come to mind that I listened to in the past month. All combine a hang for past music with '10s urgencies. Much lighter than 80s doom and gloom that hung over music and society then. No more nuclear holocaust in 2013.

There is another link to modern day music. Clash the truth has this light psychedelic undertone. The lead guitar line in the intro of 'Taking off' that seems to miss the curve, to get back into the song only just in time is a good example of this. A great little trick in which the recording with that guitar line seems to be sped up a small turn at a time, where the rest of the song does what it is supposed to. Creating this tension within an otherwise pleasant song. The way Dustin Payseur sings is the other part of this story. Dreamy, sometimes distant, like I wrote, sometimes he does not seem necessarily part of what is going on with the music.

Not that all is happy. Payseur sings 'Say I want and I will burn you down' in 'Burn you down'. Now where does this come from?, is but a question that springs to mind, listening to this fast and fairly up beat rocker. Not so happy and dreamy, is it? No matter how dreamy Payseur sings.

For the rest Clash the truth is a fun indie rock album. The melodies are interesting, there are loads of guitar melodies to follow. No, Clash the truth is not the best album you'll ever hear, but there is enough to explore while playing this album regularly, for everyone who started liking The Velvet Underground and liked all things indie rock since or the other way around, like I did. Beach Fossils has come up with a very pleasant album, very much worth checking out.

Wo.

You can order Clash the truth here


or here

Would You Like To Go: A Curt Boettcher Songbook. Beth Sorrentino

You can listen to Beth Sorrentino in concert here.

Na het beluisteren van de werkelijk wonderschone popliedjes op Would You Like To Go: A Curt Boettcher Songbook van Beth Sorrentino, vroeg ik me in eerste instantie toch vooral af wie Curt Boettcher is. Een zoektocht op Internet levert een even mooi als triest verhaal op. Curt Boettcher is een Amerikaanse muzikant die aan het begin van de jaren 60 opduikt met zijn band The GoldeBriars. Het is een band die nooit zal doorbreken naar een groot publiek, maar wel invloed zal hebben op de ontwikkeling van grote bands als The Byrds en The Beach Boys. Ook met zijn volgende band, The Millennium,  weet Boettcher ondanks een geweldige plaat (Begin uit 1968 is een ware klassieker en een plaat die eigenlijk in geen enkele platenkast mag ontbreken) geen potten te breken. Boettcher is inmiddels aan de slag gegaan als producer voor The Association en Sagittarius, maar probeert het aan het begin van de jaren 70 nog een keer met een uitstekende, maar nauwelijks opgemerkte soloplaat (There’s An Innocent Face uit 1974). Tot zijn overlijden in 1987 (Boettcher wordt slechts 43) blijft hij actief als producer, met de tweede soloplaat van Beach Boy Mike Love als belangrijkste wapenfeit. Sindsdien is de naam Curt Boettcher niet al te vaak meer voorbij gekomen, maar daar brengt Beth Sorrentino nu verandering in. De naam Beth Sorrentino zal waarschijnlijk ook geen belletje doen rinkelen, al zal een enkeling haar kennen van de cultband Suddenly, Tammy! die met name in de jaren 90 aan de weg timmerde. Op Would You Like To Go manifesteert Beth Sorrentino zich als een klassieke singer-songwriter. Would You Like To Go doet in meerdere opzichten denken aan de grote singer-songwriter platen uit de vroege jaren 70 en doet het op zondagochtend net zo goed als de klassiekers van Carly Simon, Carole King en Laura Nyro. Belangrijkste kracht van Beth Sorrentino is haar expressieve stemgeluid. Het is een geluid dat me aan van alles en nog wat doet denken, maar op een of andere manier kom ik maar niet op de juiste namen. Dat geeft ook niet, want de stem van Beth Sorrentino is bijzonder en eigenzinnig genoeg om het zonder vergelijkingsmateriaal te redden. Would You Like To Go is wat mij betreft op zijn mooist wanneer Beth Sorrentino kiest voor een instrumentatie die vrijwel uitsluitend uit piano bestaat. In een sobere setting komt haar stem het best tot zijn recht en hoor je bovendien het best hoe getalenteerd Curt Boettcher was. Het zijn de songs van Curt Boettcher die van Would You Like To Go een bovengemiddeld goede plaat maken, maar ook de bijdragen van Beth Sorrentino (die qua stem vooral lijkt op Kirsty MacColl, het komt opeens naar boven) mogen er zijn en dragen uiteindelijk bij aan het prima eindresultaat. Would You Like To Go is een prachtig eerbetoon aan Curt Boettcher en hopelijk de start van een bloeiende carrière van Beth Sorrentino.

Erwin Zijleman

You can order Would you like to go here


or here

Jeff Hershey and the Heartbeats live in Q-Bus Leiden

Here's the recording of 2012's show in Q-Bus

It dripped from the ceiling and from Jeff Hershey. One giant chunk of energy and loads of honest sweat was thrown into the Q-Bus in Leiden on Sunday 9 June. After a more than descent funk and soul set of Smelly Kitchen (click here), Jeff Hershey and his Heartbeats had to work real hard to obliterate the impression this Dutch band made on me. But truth be told, Hershey made me move and more. The first Q-Bus WoNo Magazine action sure made for a very successful show.

The funny thing is that almost all songs this band plays I would hardly ever play at home. The exception being The Spencer Davies Group and The Blues Brothers. Every once in a while some songs come by as the cover band I play in plays 'Gimme some loving' as well. This just does not matter. The up tempo soul music played by a line up of drums, bass, guitar, saxophone is played with so much energy, that it is impossible to remain impassive or still: It's party time.

Comparing Hershey to someone of the likes of Eli ´Paperboy´ Reed who I saw play in Leiden last year (click here), this show was so much more fun. The punky way the soul songs are attacked, especially by the female bass player who was playing with a pick and hard, made them shine the more. Punk also shown through in the soulified punk rock covers they played. While subtlety in the one or two ballads in "the Sam Cooke style" to quote Ruthie Foster, the band also had down completely. An own voice versus the copying of Reed.

Through some covers like 'Hold on I'm coming' and 'Gimme some loving' the recognition card was played. Sing-a-long however was also scored with what may be originals. Crowd participation was also stimulated by repeatedly jumping off stage and running through the audience. Saxophone, guitar, singing, all but the rhythm section participated. The ladies remained on stage.

And yes, all of a sudden we got a surf rock intermezzo. So it was true. One of the things that heightens the party may also be the Achilles' heel of the band. Too much diversification may kill you, no matter how good. For this Sunday evening it was one big gas. And what a beautiful, exotic sixties model guitar Jeff Hershey had standing by to accompany the guitarist who was going totally berserk during his surf outing. As soon as I manage to get pictures off my cell phone again, I'll post one here.

In short Jeff Hershey and the Heartbeats, who drove in from Dresden on Sunday, gave it its all in the final show of its 26 days straight European tour. And what a show it was. Deep respect!

Wo.

You can order 'Underground classics' here.