Tramhaus live. Patronaat, Haarlem 24 April 2025

Photo: Wout de Natris

By April 2025 Rotterdam band Tramhaus has become a mean music machine. The new has worn off and the beast is revealed. It may not be that the band does that much different. It is the growth, the roar and big beat that has been unleashed over the past months since the release of 'The First Exit'.

This to me is the difference between the release show in Paradiso on 5 October last year and today in the Patronaat. The songs obviously are played with more routine and this allows for the extras. Little accents, more sonic soundscapes, all played with a lot of comfort and confidence. The weaving of the two guitarist seems to have been developed to perfection and allows for an occasional foray into unchartered territory. It makes Tramhaus a better and even more interesting band.

The good thing is that the members still smile at each other, perhaps because of an unnoticed mistake or an inside stage joke, which seems like a good thing to me after having spent so much time together over the past months and years. While again having to play the same seventeen songs Tramhaus' oeuvre consist of every night. No doubt this number will grow in the near future.

Photo: Wout de Natris

Once again I noticed how old on average the audience was. This is a  band of 20 somethings playing for 40, 50 and 60 plus old people. Is postpunk a genre that allows grey haired (and bald) man and women play like they are young again or catch up like myself? I'd say that this level of excitement ought to draw in the youth of today and have us somewhere in the back. It was the grey crowd pogoing up front, as if there's no tomorrow. And rightly so, keep doing it while you can, folks!

There is not that much more that I can add to what I wrote in October last. So I'm adding the link for you to peruse that text should you have missed it last time:

https://wonomagazine.blogspot.com/2024/10/tramhaus-live-with-neighbours-burning.html

Tramhaus won over Haarlem with ease. Tramhaus is a powerhouse, so now go out and catch the 20 and 30 somethings as well. I will be here next time, faithfully at the back.

Wout de Natris - van der Borght

Cari Cari live with Komodo. Tolhuistuin Amsterdam, Wednesday 23 April 2025

Photo: Wout de Natris

Conquer by storm, that would be the right description of the Cari Cari show in Amsterdam's Tolhuistuin on 23 April. A show with a perfect build up. A great start, a little lull in the middle and a finish of the kind that is hard to forget. One that makes you go home with only Cari Cari songs in your head, while waking up them and going about your day with as well.

The Viennese duo of two world citizens, Stephanie Widmer and Alexander Köck, supported by a drummer, is touring behind its third album 'One More Trip Around The Sun'. The album was welcomed warmly on this blog, albeit with some slight hesitation, as the band moved away from its original source of music: surf rock in Tarantino movies for the 21st century. The new songs landed well, but the public's favourites obviously were the older songs. Something that happens to most bands of course.

In a very well filled, if not sold out venue, Cari Cari did not hold back for one second. It started with the psychedelia in its new album, but not before the famous opening of Richard Strauss' 'Also Sprach Zarathustra' introduced the band. The show was a sort of home match for an away crowd from the very first second. The band was very warmly welcomed, more than average was my impression. Around me I heard Flemish and a lot of English with Spanish accents. So a part was an away crowd for me as well, showing how international an audience Cari Cari draws.

Photo: Wout de Natris

A mouth harp opened the show, followed by the characteristic guitar sound of Alexander Köck. As if Dick Dale has reincarnated into a Viennese guitarist in the 21st century. One great riff after another was fired at the audience and because of a loping device the riff continued by itself, providing the option for Köck to play a second part. Of course, Stephanie Widmer's didgeridoo joined in several songs, giving Cari Cari it's other signature sound, the drone of the didgeridoo.

The other influence of the band is The White Stripes, as Widmer shows when she sits behind the drumkit for a few songs. Each one gets that particular drive Meg White gave to Jack. It gives immediate excitement and power.

Photo: Wout de Natris

Alexander Köck gave a passionate speech on what it means to be an independent artist and how trying a management didn't work for the band. In Dutch btw, showing how much he has improved speaking the language since my previous show. Cari Cari is now totally DIY, with help from family. It is no doubt hard work besides having to be creative and play, but when it works, see the crowd here and hopefully many festivals over the summer, it will be stimulating and satisfying.

As a final comment. Again, the light show was very well done. With a relatively small equipment a maximum effect was reached. It allowed the duo to play with the contrasts of light and shade, making the show visually a little mysterious at times. There even was some choreography in the show that also underscored the accents in the music perfectly. But above all it is the energy and enthusiasm that comes across most.

The combination makes Cari Cari is a must see band. And, 'Mapache' is certainly Tarantino movie worthy. Spread the word, send a link to the guy if you happen to know him.

Photo: Wout de Natris

The surprise of the evening was not Cari Cari, as the band fully delivered on expectation from the past shows (see Bitterzoet and Paradiso on this blog). The surprise was Komodo, a Dutch band. Also, a band that is not afraid of switching instruments, as a song calls for it or play heavily distorted guitar solos on a bouzouki or a somewhat similar instrument, a flute, melodica, it all came by.

Komodo, at least I think they are called that based on the number of times singer Tommy Ebben mentioned the name during the 30 minutes show, comes across as a band that is very self-assured and for all the right reasons. It has songs that swing and invite your body to start moving. To me the band was totally new. Name and music were all new to me. That changed within half an hour. This is a party band with songs you want to listen to as well. The drive and rhythm are there and a somewhat exotic element as well. And not just because of the "soul" clothes the band members were wearing, as it used to be called around 1975. 

Komodo fitted very well with what was coming next. Tolhuistuin was totally warmed up and the applause the band received after the final song and their best one, was well-deserved and well-meant. The band will have gone home with new fans of which three in the company of

Wout de Natris - van der Borght

Dunya. Mustafa the Poet

De Canadees-Soedanese muzikant Mustafa heeft met Dunya een album gemaakt dat deels klinkt als een ingetogen folkalbum, maar dat door allerlei bijzondere toevoegingen anders klinkt dan alle andere albums in het genre.

De uit het Canadese Toronto afkomstige Mustafa heeft op zijn 28e al van alles gedaan, maar laat met zijn debuutalbum Dunya horen dat hij ook een uitstekend folkalbum af kan leveren. Het is een folkalbum dat deels authentiek klinkt, maar Mustafa voegt op subtiele wijze allerlei bijzondere invloeden toe aan zijn songs, waardoor Dunya anders klinkt dan alle andere nieuwe albums van het moment. De Canadees-Soedanese muzikant schrijft ook nog eens prachtige teksten, die de ene keer heel dicht bij hemzelf blijven, maar ook de grote maatschappelijke thema’s niet schuwen. Het levert een fascinerend album op dat naarmate je er vaker naar luistert alleen maar mooier en bijzonderder wordt.

Een van de meest bijzondere albums van afgelopen zomer is Dunya van Mustafa. Het is een album dat eigenlijk direct iets met me deed, maar het is ook een album waar ik flink aan moest wennen, waardoor ik het meerdere keren opzij heb gelegd.

Mustafa (Ahmed) groeide op in een arme buurt in het Canadese Toronto als kind van Soedanese ouders. Het is een buurt waarin straatbendes de dienst uit maakten en geweld aan de orde van de dag was. De jonge Mustafa koos niet voor misdaad en geweld, maar begon al op jonge leeftijd met het schrijven van gedichten.

Als Mustafa The Poet werd Mustafa al op jonge leeftijd een gerespecteerd dichter en later ook filmmaker. Hij timmerde bovendien aan de weg als modeontwerper, maakte deel uit van de hiphop band Halal Gang en begon met succes met het schrijven van songs voor anderen, onder wie The Weekend, Taylor Swift en Justin Bieber. Mustafa heeft er inmiddels al een hele carrière op zitten, maar is nog altijd pas 28 jaar oud.

Drie jaar geleden bracht de Canadees-Soedanese muzikant een mini-album uit met folky songs en dat mini-album krijgt nu een vervolg met het volwaardige debuutalbum Dunya. Op dit album werkt Mustafa samen met de Zweedse producer Simon Hessman, die ook werkte met onder andere James Blake, maar Mustafa wist ook een aantal muzikanten van naam en faam naar de studio te halen, onder wie Aaron Dessner, Rosalía, Nicolás Jaar en Clairo (die is te horen in het werkelijk prachtige duet Hope Is A Knife).

Dunya is een intiem album dat zoals gezegd direct iets met me deed, maar het is ook een album dat in eerste instantie wat lastig te plaatsen is. Het debuutalbum van Mustafa laat zich deels beluisteren als een folkalbum zoals deze ook decennia geleden al werden gemaakt, maar het is ook een album dat op subtiele wijze invloeden uit met name de Arabische wereld en het land van de ouders van Mustafa verwerkt. Dat doet Mustafa deels met samples, maar ook met het gebruik van bijzondere instrumenten, die de folk op Dunya subtiel een andere wereld in slepen.

Ik moest niet alleen wennen aan de muziek op Dunya, maar zeker ook aan de stem en manier van zingen van Mustafa. De Canadees-Soedanese muzikant beschikt over een bijzondere stem en gebruikt zijn stem op in de Westerse folkmuziek niet heel gangbare wijze. Het was voor mij even wennen, maar inmiddels vind ik zowel de zang als de muziek op Dunya prachtig.

Zeker wanneer ik het album met de koptelefoon beluister blijf ik me verbazen over de vele subtiele toevoegingen in de muziek op het album, dat folkmuziek en muziek uit de Arabische wereld op fraaie wijze met elkaar weet te verbinden en er hier en daar ook nog wat hiphop in fietst. Ook de zang van Mustafa is aansprekender wanneer ik het album met de koptelefoon beluister en de teksten op het album beter kan verstaan.

Mustafa is als dichter zeer bedreven in het schrijven van bijzondere teksten. Het zijn deels persoonlijke teksten over het bendegeweld in Toronto dat zijn broer het leven kostte, maar Mustafa staat ook stil bij brandhaarden in de wereld als Gaza en Sudan. Het is allemaal verpakt in uiterst ingetogen folksongs die mooier worden naarmate je ze vaker hoort en je bewust wordt van alle bijzondere details. Het is een genre waarin momenteel stapels albums verschijnen, maar Dunya van Mustafa klinkt als geen enkel ander folkalbum van het moment of uit het verleden. Echt prachtig.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Dunya hier luisteren en bestellen:

https://mustafathepoet.bandcamp.com/album/dunya

SABLE, fABLE. Bon Iver

Believe it or not, but Bon Iver, except for a single with The National has never been on this blog and from my hand certainly not in the magazine of old. Today he is, with his recent album SABLE, fABLE. Somehow the description of the music and the interview in 'Oor' made me give the album a chance and I have to say that I like most of what I hear.

That is strange, yes. I remember that after all the hullabaloo because of his first two albums, I was left behind with the feeling what is all this fuzz about? I hated the man's falsetto and just stopped listening. With the electronics in the 10s I was truly convinced that Justin Vernon's music would never be for me.

As you will understand SABLE, fABLE really came as a surprise. I did not even bother to listen to the provided link. Why would I? I'm glad I did anyway. The falsetto is, mostly, gone and electronics are far more functional here, at least in most songs.

I understand that SABLE was an EP first, released somewhere last year. Later fABLE was added, resulting in a full length album. The whole starts with an electronic sound that can put someone off immediately. It doesn't last long and moves into 'Things Behind Things Behind Things'. To my surprise I get a Coldplay feel here. Should Chris Martin ever decide to wind down all things reeking of stadiums, a new Coldplay song could actually sound like this. Justin Vernon lowers his voice and does a Chris Martin. The arrangement is far too subtle though and aims for listening. This aim continues with the folk song 'Speyside'.

Later on on the album the songs become less recognisable as traditional, acoustic folk songs. 'Everything Is Peaceful Love', for example does a modern take on Bee Gees. Something the band may have sounded like had it recorded in the 2020s. The electronic antics of  'Walk Home''s vocals is a bit much for me. The rest of the song is fairly okay though. The same goes for his collaboration with Dijon and Flock of Dimes, 'Day One'. Bon Iver starts losing me a little here. It all sounds terribly forced to me. As if I'm listening to the song of a totally different artist from an R&B background grappling with his focus.

All's well again with 'From'. Bon Iver somehow mixes The Doobie Brothers' 'What A Fool Believes' and Beyoncé in a successful way. A mix that is not always my cup of tea but on SABLE fABLE is. The album continues with the R&B jazzy track 'I'll Be There' with Danielle Haim of the trio with the same family name. This music is on the edge of what I can process but manages to keep on the right side. I do wonder if this music is what the people Bon Iver conquered with his first two albums want to hear from Bon Iver in 2025. Part of SABLE, fABLE and especially SABLE may be. For those who bend with an artist and grow with him/her and allow themselves to be surprised, it certainly will be. Others like me join in, at least in part for this album.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order SABLE, fABLE here:

https://boniver.bandcamp.com/album/sable-fable

choke enough. Oklou

De Franse muzikante Oklou maakte een paar jaar geleden al eens een baanbrekend popalbum, maar doet er op het van de eerste tot en met de laatste noot fascinerende choke enough nog een flinke schep bovenop.

Voor 2025 zijn al een aantal hele interessante popalbums aangekondigd, maar of ze zo goed zijn als het nieuwe album van Oklou is maar zeer de vraag. De Franse muzikante maakte al diepe indruk met haar vorige album Galore, maar het deze week verschenen choke enough is nog een stuk interessanter en indrukwekkender. In muzikaal opzicht gebeurt er van alles in de bijzondere klankentapijten op het album en ook als je niet van de autotune houdt overtuigt de zang van Oklou makkelijk. De songs op het album zijn deels aanstekelijk, maar het zijn ook songs die de fantasie maar blijven prikkelen. Oklou heeft met choke enough een in alle opzichten opzienbarend popalbum gemaakt.

Oklou leverde in 2020 met Galore een werkelijk fantastisch popalbum af. Het is een popalbum dat deels klonk als de andere grote popalbums van dat moment, maar het debuutalbum van Oklou klonk een stuk avontuurlijker dan deze andere grote popalbums en gaf wat mij betreft bovendien een voorproefje op de popmuziek van de toekomst.

Galore ontleende een deel van zijn kracht aan de prachtige productie van de destijds zeer gewilde A.G. Cook en de Canadese muzikant Casey MQ, maar zette uiteindelijk vooral Oklou op de kaart als een van de grote beloften van de moderne popmuziek. Galore werd in 2020 best warm onthaald, maar had de ontvangst verdiend die Caroline Polachek drie jaar later zou krijgen met het eveneens geweldige Desire, I Want To Turn Into You, dat in meerdere opzichten aan Galore deed denken.

Deze week keert het alter ego van de Franse muzikante Marylou Mayniel terug met haar tweede album en gezien de kwaliteit van Galore waren de verwachting onrealistisch hooggespannen. Het zijn verwachtingen die Oklou meer dan waar maakt, want ook choke enough (geen hoofdletters) is echt een weergaloos popalbum, dat nog net wat meer indruk maakt dan zijn voorganger.

Ook op haar tweede album werkt Oklou samen met Casey MQ en ook topproducer A.G. Cook duikt weer op in een aantal tracks. Op choke enough gaat Oklou deels verder waar Galore in de herfst van 2020 ophield, maar het is ook een duidelijk ander album. Oklou heeft de tijd genomen voor haar tweede album en dat hoor je. De voor een belangrijk deel met behulp van elektronica gemaakte muziek op het album bestaat uit vele lagen en zit vol met bijzondere details. Het geluid wordt verder verrijkt door af en toe blazers in te zetten, wat verrassend goed combineert met de lagen elektronica.

Oklou houdt het tempo in een groot deel van de songs betrekkelijk laag en kiest dan voor ruimtelijke klankentapijten die niet volledig zijn ingekleurd, wat choke enough voorziet van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die een wat futuristisch karakter krijgt door de vele lagen vocalen die zijn toegevoegd aan de songs. Het zijn af en toe behoorlijk vervormde en door de autotune toegetakelde vocalen, maar Oklou laat ook op choke enough weer horen dat ze kan zingen.

Met Galore maakte de muzikante uit Parijs een album dat aansloot op de popmuziek van dat moment, maar wel wat avontuurlijker klonk. Op choke enough raakt Oklou wat verder verwijderd van de popmuziek van het moment. Het album klinkt met grote regelmaat behoorlijk experimenteel en is zijn tijd behoorlijk vooruit. Het doet soms aan de bijzondere muziek van yeule denken, maar het klinkt toch ook weer anders.

Ik hou lang niet altijd van popmuziek die wordt gedomineerd door zwaar aangezette elektronica, maar choke enough houdt me sinds de eerste beluistering in een wurggreep. Het tweede album van Oklou bevat dertien tracks, maar laat zich ook beluisteren als een lange en bijzonder fascinerende luistertrip van 35 minuten en 42 seconden. Het is een luistertrip die soms vervreemdend, soms sprookjesachtig mooi, soms bijzonder aanstekelijk en soms grenzeloos vernieuwend klinkt en meestal alles tegelijk.

Oklou heeft met choke een fascinerend en vernieuwend album afgeleverd, maar het is ook een popalbum met een hoofdletter P. Het moet toch raar lopen als Oklou met choke enough niet in de voetsporen gaat treden van Caroline Polachek en haar Desire, I Want To Turn Into You, maar in de popmuziek weet je het maar nooit. Ik weet het inmiddels wel: choke enough is een popalbum dat in 2025 niet zomaar overtroffen gaat worden.

Erwin Zijleman

 

Je knut choke enough hier luisteren en bestellen:

https://oklou.bandcamp.com/album/choke-enough