Greener Grass. Greener Grass

De Amsterdamse band Greener Grass creëert met een zeer beperkt aantal instrumenten en een hoofdrol voor drie bijzondere stemmen een uniek eigen geluid dat zich verrassend meedogenloos kan opdringen.

Het titelloze debuutalbum van de Nederlandse band Greener Grass is een album dat zich niet laat vergelijken met de meeste andere albums van het moment. De band uit Amsterdam heeft genoeg aan de xylosynth en de mandoline, subtiel aangevuld met bas en percussie. Het meeste vuurwerk komt vervolgens van de drie zangeressen van de band, die een deel van de open ruimte op opvallende wijze vullen. Het levert een uniek geluid op, waaraan de meeste muziekliefhebbers even zullen moeten wennen, maar eenmaal gewend aan het bijzondere geluid van Greener Grass, groeit het debuutalbum van de Amsterdamse band snel. Alle reden dus om dit bijzondere album eens te proberen.

Een lezer van deze BLOG wees me op het titelloze debuutalbum van de Amsterdamse band Greener Grass, dat een paar weken geleden is verschenen. Het is een album dat ik niet tegen ben gekomen in de belangrijkste releaselijsten, dat nog niet in de winkel ligt, waar nog maar heel weinig over is geschreven en dat ook nog niet op bandcamp pagina van de band te vinden is. Het is dan ook niet zo gek dat ik het album gemist heb vorige maand, maar het debuutalbum van Greener Grass is wel een interessant album. Het is een album dat zeker niet door iedereen zal worden gewaardeerd, maar als je vatbaar bent voor de bijzondere charmes van de Amsterdamse band is het titelloze debuut van Greener Grass niet alleen een interessant maar ook een mooi en bijzonder album.

Greener Grass bestaat uit drie vrouwen en een man. Sanne Huijbregts bespeelt de xylosynth, Julia Werner en Vita Pagie tekenen voor percussie, terwijl Camiel Jansen de bas en de mandoline bespeelt. Het zal niemand verbazen dat de bovengenoemde instrumenten betrekkelijk sobere klanken opleveren. De instrumentatie op het debuutalbum van Greener Grass is bij vlagen bijna minimalistisch, al is het bijzonder hoe de band met een paar instrumenten een uniek en aansprekend geluid weet te creëren. Het is vooral de verdienste van de bijzonder klinkende xylosynth, een elektronische variant van de xylofoon, die in de jaren 80 werd ontwikkeld voor de Britse band The Drum Theatre.

Ondanks het beperkte assortiment aan instrumenten zijn de songs van Greener Grass verrassend rijk klinkende songs. Ik ben immers het belangrijkste instrument op het album vergeten, want dat zijn de stemmen van Sanne Huijbregts, Julia Werner en Vita Pagie. Het zijn stemmen die individueel of met zijn drieën tegelijk door de speakers komen en die in het laatste geval prachtig bij elkaar kleuren. Het zijn expressieve stemmen die steeds weer op net wat andere wijze worden gebruikt, waardoor het debuutalbum van Greener Grass ondanks het beperkte aantal ingrediënten een gevarieerd klinkend album is.

Ik ben lang niet altijd gek op albums waarop stemmen worden ingezet zoals de Amsterdamse band dit doet, maar op een of andere manier werkt het bij mij dit keer wel. De bijzondere klanken op het album spelen hierbij een belangrijke rol, want als Greener Grass in twee tracks alleen vertrouwt op de stemmen, is de magie voor mij een stuk minder groot. De subtiele klanken op het album hebben een bijna hypnotiserend effect en versterken op bijzondere wijze de op elkaar gestapelde stemmen.

Greener Grass beweegt zich op haar debuutalbum wat buiten mijn comfort zone, waardoor ik wel even moest wennen aan het album. Ik was vervolgens bang dat ik het album na een paar keer horen flink minder spannend en interessant zou vinden, maar dat is niet het geval gebleken. Albums waarop stemmen als instrument worden gebruikt zijn over het algemeen behoorlijk experimenteel, maar de songs van Greener Grass zijn ondanks de bijzondere klanken verrassend toegankelijk. Zoals gezegd zal niet iedereen dit op de juiste waarde weten te schatten, maar ik zou er zeker eens naar luisteren, want dat is het minste dat deze bijzondere Nederlandse band verdient.

Erwin Zijleman

Je kunt Greener Grass hier bestellen:

https://www.greenergrass.nl/

It All Goes Up. Beth Bombara

De Amerikaanse singer-songwriter Beth Bombara draait al een tijdje mee, maar levert nu met het prachtige It All Goes Up een album af dat behoort bij de beste Americana albums van deze week, deze maand en dit jaar.

Ik hoorde de afgelopen jaren zeker een stijgende lijn op de albums van Beth Bombara uit St. Louis, Missouri, maar een album van het niveau van It All Goes Up had ik toch niet zien aankomen. Op haar nieuwe album, inmiddels al haar vijfde, doet de Amerikaanse muzikante alles beter dan op haar vorige albums. De productie is fraai, in muzikaal opzicht valt er veel te genieten van met name het prachtige en veelkleurige gitaarwerk, de songs zijn aansprekend en kunnen in meerdere genres uit de voeten en Beth Bombara zingt ook nog eens prachtig. It All Goes Up is een album dat ik na één keer horen wilde koesteren en sindsdien ben ik alleen maar meer gehecht geraakt aan deze prachtplaat, die Beth Bombara nadrukkelijk op de kaart zet.

Ik ken de Amerikaanse muzikante Beth Bombara al sinds haar debuutalbum uit 2010, maar ik heb tot dusver nog geen van haar albums besproken op deze site. Nu vond ik haar eerste drie albums ook niet heel erg overtuigend en vooral onvoldoende onderscheidend in het overvolle genre waarin ze opereert. Het in 2019 verschenen Evergreen vond ik destijds een twijfelgeval, maar met de kennis van nu is het een album dat zeker een plekje op de krenten uit de pop had verdiend.

Het is een album dat goed werd ontvangen en dat ook in Nederland de nodige aandacht kreeg. Veel kans om het succes te oogsten na flink wat hele mooie recensies kreeg de Amerikaanse muzikante helaas niet, want al snel brak de coronapandemie uit en lag het muzikale leven van Beth Bombara even stil. De muzikante uit St Louis, Missouri, heeft de tijd genomen voor haar vijfde album en dat hoor je.

Ik vond Evergreen achteraf bezien een prima album, maar het deze week verschenen It All Goes Up is in alle opzichten beter, waardoor de vlag de lading zeker dekt. Het nieuwe album van Beth Bombara klinkt om te beginnen veel beter dan zijn voorgangers. Beth Bombara produceerde It All Goes Up samen met haar echtgenoot Kit Hamon en de twee hebben het album voorzien van een mooi helder en warm geluid.

Het is een geluid waarin de gitaren domineren en het gitaarwerk op het album is zo mooi dat ik, buiten Beth Bombara zelf, nog wat gitaristen van naam en faam had verwacht op het album. Die zie ik niet terug bij de credits van het album, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het gitaarwerk op It All Goes Up, dat varieert van stemmig tot opvallend rauw.

Beth Bombara en Kit Hamon tekenden zelf voor flink wat instrumenten, maar de overige muzikanten die zijn te horen op het album voegen naast gitaren ook nog de pedal steel, piano, viool, synths, drums en de Mellotron toe aan de songs op It All Goes Up. Het zorgt ervoor dat de songs op het album stuk voor stuk mooi zijn ingekleurd, maar de inkleuring van de songs is ook gevarieerd.

Beth Bombara heeft een album gemaakt dat vooral in het hokje Amerikaanse rootsmuziek past, maar de muzikante uit St. Louis is ook niet vies van een randje pop. Zeker wanneer net wat meer invloeden uit de pop worden toegelaten doen de songs van Beth Bombara me wel wat denken aan die van Aimee Mann of zelfs Fleetwood Mac, maar de liefde voor folk en country zit bij Beth Bombara dieper.

It All Goes Up is ook wanneer het gaat om de kwaliteit van de songs een stuk beter dan de eerdere albums van de Amerikaanse muzikante. Alle songs op It All Goes Up ademen kwaliteit en laten horen dat Beth Bombara uit de voeten kan met alles tussen sobere en emotievolle folk- of countrysongs tot verassend gruizig klinkende rocksongs.

Over één ding heb ik het nog niet gehad en dat is iets dat misschien wel de meeste indruk maakt op It All Goes Up. Beth Bombara is gedurende haar carrière steeds beter gaan zingen, maar op It All Goes Up vind ik haar voor het eerst een geweldige zangeres. Ook de zang onderscheidt zich van de meeste andere stemmen in het genre en dat doet Beth Bombara ook in dit geval door een verrassende veelzijdigheid, waardoor ze zowel een country tranentrekker als een rocksong met veel overtuiging kan vertolken.

Ik heb in 2019 wel wat zitten slapen toen Beth Bombara Evergreen uitbracht, maar na de release van het echt geweldige It All Goes Up ben ik klaarwakker, want ik heb dit jaar nog niet veel betere rootsalbums gehoord. Wat een sterk album van Beth Bombara!

Erwin Zijleman

Je kunt It All Goes Up hier luisteren en bestellen:

https://bethbombara.bandcamp.com/album/it-all-goes-up

.NoWordsNeedeD, 23-10-2023

 https://www.youtube.com/watch?v=sVTR-s16BRY

 

.No

Solid Gold. Miles Miller

De jonge Amerikaanse muzikant Miles Miller begon ooit als drummer, maar laat op het door niemand minder dan Sturgill Simpson geproduceerde Solid Gold horen dat hij ook een getalenteerd zanger en songwriter is.

De website van het voormalige papieren en nu online muziektijdschrift No Depression was een paar dagen geleden zeer positief over het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant Miles Miller. Ik lees nog niet veel over Solid Gold, maar No Depression heeft het bij het juiste eind. Het door Sturgill Simpson geproduceerde debuutalbum van Miles Miller is een tijdloos klinkend rootsalbum met vooral invloeden uit de countryrock en een zeer aangename jaren 70 vibe. Miles Miller begon ooit als drummer, maar het is een uitstekende zanger, die ook nog verdienstelijk gitaar speelt en bovendien aansprekende songs schrijft. Op basis van Solid Gold voorspel ik hem een mooie muzikale toekomst.

De Amerikaanse muzikant Miles Miller dook op jonge leeftijd op met YouTube filmpjes waarin hij drumpartijen naspeelde, een zeer populaire bezigheid op het videoplatform. De muzikant uit Versailles, Kentucky, deed dat echter zo goed dat hij werd opgemerkt door Nashville producer Dave Cobb, die hem in contact bracht met muzikant Sturgill Simpson, die hem vervolgens een plek achter de drumkit aanbood. Miles Miller bleek veel meer te kunnen en is de band van Sturgill Simpson inmiddels wel ontgroeid. Diezelfde Sturgill Simpson produceerde het deze week verschenen debuutalbum van Miles Miller, waarop de jonge Amerikaanse muzikant laat horen dat hij kan worden geschaard onder de grote talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van dit moment.

Solid Gold, het debuutalbum van Miles Miller, is zo aan het begin van de zomervakantie misschien niet op het meest gelukkige moment uitgebracht, al moet ik zeggen dat het album het uitstekend doet bij de zomerse temperaturen van het moment. Zoals je kunt verwachten van een drummer, is het drumwerk op Solid Gold zeer verzorgd, maar de Amerikaanse muzikant trekt meer aandacht met geweldig gitaarwerk en met een bijzonder aangename stem. Grappig detail is dat Miles Miller veel vaker gitaar ging spelen en ging zingen toen hij vanwege de coronapandemie minder vaak als drummer aan de slag kon.

Sturgill Simpson is zelf niet vies van een jaren 70 sausje over zijn muziek en dat is een sausje dat ook in zijn producties vaak terugkeert. Ook Solid Gold van Miles Miller is een album dat af en toe zo lijkt weggelopen uit de jaren 70 en dan met name uit het zonnige California. Miles Miller is nog jong, maar hij kent zijn klassiekers. Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant is flink beïnvloed door de countryrock uit de jaren 70, maar Solid Gold put ook uit omliggende genres.

In muzikaal opzicht kleurt het debuutalbum van Miles Miller redelijk netjes binnen de lijntjes, maar het gitaarwerk is verrassend sterk en bovendien klinken de songs van de Amerikaanse muzikant niet alleen aangenaam maar ook tijdloos. Sturgill Simpson heeft bovendien een aantal uitstekende muzikanten naar zijn studio gehaald, waardoor de tijdloze klanken hier en daar wonderschoon zijn.

Niet alleen in muzikaal opzicht, maar ook in vocaal opzicht lijkt het debuutalbum van Miles Miller zo weggelopen uit de jaren 70. Het is vreemd om dat te zeggen over een stem, maar de zang van Miles Miller doet denken aan de Amerikaanse rootsmuziek van een aantal decennia geleden, wat deels te maken heeft met zijn geluid, maar ook zeker met de laidback manier van zingen. Ik had verwacht dat met name de Amerikaanse muziekpers flink zou uitpakken over het debuutalbum van Miles Miller, maar vooralsnog blijft het redelijk stil, wat ongetwijfeld met de timing van de release te maken heeft.

Vanwege mijn enorme voorkeur voor vrouwenstemmen, moeten mannen, ook binnen de Amerikaanse rootsmuziek, wat beter hun best doen, maar Miles Miller maakt op mij onmiddellijk indruk als zanger en als songwriter. De Amerikaanse muzikant zingt immers niet alleen bijzonder aangenaam, maar heeft ook een serie songs geschreven die direct bij eerste beluistering bekend in de oren klinken, maar ook na vele keren horen nog buitengewoon lekker zijn. Fraai debuut.

Erwin Zijleman

Scrutiny. Fashion Club

Fashion Club citeert op haar debuutalbum Scrutiny driftig uit de archieven van de 70s en 80s postpunk, synthpop, new wave en artrock en vermengt dit alles tot nagenoeg onweerstaanbaar lekkere songs.

Pascal Stevenson draait al een tijdje mee in de muziekscene van Los Angeles, maar debuteert deze week met haar eigen muziek. Ze noemt zelf een aantal bijzondere inspiratiebronnen voor het debuutalbum van haar band Fashion Club, maar ik hoor zelf hele andere invloeden. Scrutiny vermengt invloeden uit meerdere genres die aan het eind van de jaren 70 en het begin van de jaren 80 groot waren en maakt er een bijzonder geheel van. Het is een geheel dat onmiddellijk vertrouwt klinkt, maar Fashion Club verlegt ook grenzen. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker, waarna de donkere stem van de muzikante uit Los Angeles het helemaal af maakt. Prachtalbum.

Fashion Club is het alter ego van de Amerikaanse muzikante Pascal Stevenson, die we kennen van de band Moaning, maar die de afgelopen jaren ook intensief samenwerkte met onder andere Girlpool, Cherry Glazerr en SASAMI. Als Fashion Club maakt ze de muziek die ze al een aantal jaren in haar hoofd had en het is naar verluidt muziek die zich met name heeft laten beïnvloeden door de muziek van Kate Bush, Brian Eno en Colin Newman (Wire) en door de producties van Jimmy Jam en Terry Lewis van de jaren 80 albums van Janet Jackson (Control uit 1986 en Rhythm Nation 1814 uit 1989).

Scrutiny, het debuutalbum van Fashion Club, is een persoonlijk album, dat volgt op een aantal jaren van verslavingen, die de muzikante uit Los Angeles inmiddels achter zich heeft gelaten. Ik was op basis van de genoemde inspiratiebronnen erg nieuwsgierig naar de muziek van Fashion Club, maar eerlijk gezegd hoor ik helemaal niets terug van deze inspiratiebronnen. Als ik luister naar Scrutiny hoor ik hele andere inspiratiebronnen en ze stammen vrijwel zonder uitzondering uit de late jaren 70 en vroege jaren 80.

Luister naar het debuut van Fashion Club en je hoort flarden postpunk, synthpop, new wave, artrock en nog wat meer. Het is de muziek die je zou krijgen als je invloeden van Roxy Music, Japan, Joy Division, New Order, Gary Numan, A Flock Of Seagulls en af en toe een heel klein beetje van Duran Duran in de blender gooit. Door deze invloeden klinkt Scrutiny van Fashion Club of een of andere manier direct bekend in de oren, maar een album als dit werd in de late jaren 70 of vroege jaren 80 niet gemaakt.

Pascal Stevenson, die het debuutalbum van Fashion vrijwel in haar eentje maakte, levert met Scrutiny een bonte mix van avontuurlijke basloopjes, strakke drums, soms industriële ritmes, bijzonder fraaie gitaarloopjes en alles verslindende wolken synths af en dat klinkt verrassend lekker.

Ook in vocaal opzicht baart het debuutalbum van Fashion Club opzien. Pascal Stevenson, die als transvrouw door het leven gaat, beschikt over een behoorlijk donker stemgeluid, dat de muziek van Fashion Club het deprimerende geeft dat je in de jaren 80 wel vaker hoorde, al is het niet van het kaliber Ian Curtis.

Ik was zoals gezegd nieuwsgierig geworden door de invloeden die Pascal Stevenson zelf noemt en was minder snel gaan luisteren als ze mijn rijtje namen zou hebben genoemd. Desondanks vind ik Scrutiny van Fashion Club een fantastisch album. De donkere klanken dringen zich vrijwel onmiddellijk op en de muzikante uit Los Angeles is er ook nog eens in geslaagd om negen uitstekende songs te schrijven.

Het zijn negen songs die je onmiddellijk een jaartje of veertig mee terugnemen in de tijd, al ben ik zoals gezegd destijds geen album als Scrutiny tegen gekomen, al komt het album dat Japan nooit maakte misschien nog het meest in de buurt. De huidige postpunk golf schijnt niet zonder praatzangers of praatzangeressen te kunnen en daar ben ik inmiddels echt op uitgekeken.

De met allerlei invloeden verrijkte 'postpunk' van het alter ego van Pascal Stevenson streelt daarentegen voor de zoveelste keer het oor en wordt alleen maar mooier, aanstekelijker en onweerstaanbaarder. Ik lees echt nog veel te weinig over het debuutalbum van Fashion Club, maar dit is echt een pareltje.

Erwin Zijleman

Je kunt Scrutiny hier luisteren en bestellen:

https://fashionclubla.bandcamp.com/album/scrutiny