.NoWordsNeedeD, 20-10-2023

 

https://www.youtube.com/watch?v=_Hisq2TwVzk&pp=ygUIYWNhcGVsbGE%3D

 

.No

Jelly Road. Blake Mills

Blake Mills timmert stevig aan de weg als producer en sessiemuzikant, maar ook zijn eigen albums zijn van zeer hoge kwaliteit, wat zeker ook weer geldt voor het lastig te doorgronden maar bijzonder mooie Jelly Road.

Jelly Road, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant en producer Blake Mills, is een album dat je een paar keer moet horen. In muzikaal opzicht zit het album razend knap maar ook behoorlijk complex in elkaar. Er gebeurt van alles in de muziek van Blake Mills, maar op hetzelfde moment is Jelly Road een introspectief album met redelijk ingetogen songs. Die songs dringen zich misschien niet onmiddellijk op, maar hoe vaker je het nieuwe album van Blake Mills hoort, hoe groter het respect voor zijn muzikaliteit en experimenteerdrift wordt. Jelly Road maakt niet direct de onuitwisbare indruk van Heigh Ho uit 2014, maar wat niet is kan zeker nog komen. Fascinerend album.

De Amerikaanse muzikant en producer Blake Mills heeft een geweldige track record als producer voor onder andere Laura Marling, Jesca Hoop en Feist en was de afgelopen jaren bovendien als gitarist op talloze albums te horen. Ook de albums die Blake Mills onder zijn eigen naam uitbrengt zijn van hoge kwaliteit, maar ik vind ze persoonlijk niet allemaal even aansprekend als het prachtige Heigh Ho uit 2014.

Met Heigh Ho maakte de Amerikaanse muzikant wat mij betreft een van de beste albums van het betreffende jaar, waardoor het album in flink wat jaarlijstjes opdook. Het in 2020 verschenen Mutable Set stelde in kwalitatief opzicht zeker niet teleur, maar het album drong zich niet zo genadeloos op als Heigh Ho. Van het minialbum Look uit 2018 en van het in 2021 met bassist Pino Palladino gemaakte Notes With Attachments kon ik helaas geen chocolade maken, waardoor ik met bescheiden verwachtingen begon aan het deze week verschenen Jelly Road.

Ook het nieuwe album van Blake Mills, dat hij in eerste instantie samen maakte met Chris Weisman, maakt niet de verpletterende indruk die Heigh Ho in 2014 maakte, maar het is voor Blake Mills begrippen een behoorlijk toegankelijk album en zoals we inmiddels van hem gewend zijn is het bovendien een album van hoge kwaliteit.

Jelly Road begint met mooi en complex akoestisch gitaarspel, dat na een tijdje gezelschap krijgt van bijzonder klinkende vintage elektronica. Wanneer na een kleine twee minuten de piano en de fluisterzachte stem van Blake Mills invallen biedt de openingstrack van het album wat meer houvast, maar het blijft betrekkelijk zware kost. Jelly Road is over de hele linie een behoorlijk ingetogen album, waarop bijzonder gitaarspel, vervreemdende elektronica, incidenteel opduikende houtblazers en de zachte stem van de Amerikaanse muzikant blijven terugkeren.

In muzikaal opzicht staat Jelly Road vol met fraaie miniatuurtjes, die laten horen dat Blake Mills een groot muzikant en een geweldig gitarist is, maar door de zang en het melodieuze karakter van de songs bevat Jelly Road uiteindelijk toch ook songs met een kop en een staart. Het zijn songs die zich zoals gezegd niet zo genadeloos opdringen als die op Heigh Ho, maar als je open staat voor de niet alledaagse muziek van Blake Mills is Jelly Road een album waarop steeds meer moois aan de oppervlakte komt.

Blake Mills haalt zijn inspiratie deels uit het verleden, zeker wanneer zijn , songs folky, jazzy of psychedelisch aan doen, maar door de bijzondere instrumentatie, waaraan ook Wendy Melvoin (The Revolution, Wendy & Lisa) bijdraagt, en de complexe songstructuren laat zijn muziek zich maar moeilijk vergelijken met de muziek van anderen.

Jelly Road is nog meer dan Heigh Ho een album waarvoor je de tijd moet nemen, want bij eerste beluistering valt er nog niet heel veel op zijn plek. Na enige gewenning hoorde ik de schoonheid in de instrumentatie en de arrangementen, maar het duurde nog langer voordat ik tussen de songs op het album songs tegen kwam die ik wil koesteren. Inmiddels heb ik er wel een aantal op het album en dit aantal groeit.

Blake Mills liet op de soundtrack bij de serie Daisy Jones & The Six horen dat hij zeer toegankelijke popsongs kan schrijven, maar op zijn eigen albums graaft hij een stuk dieper. Ook Jelly Road vind ik niet zo imponerend als het geweldige Heigh Ho uit 2014, maar iedere keer dat ik het album beluister vind ik het weer een stukje mooier en fascinerender. Waar het gaat eindigen durf ik nog niet te voorspellen.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Jelly Road hier luisteren en bestellen:

https://blakemills.bandcamp.com/album/jelly-road

My Entire Life. SUSTO

SUSTO voorman Justin Osborne heeft een aantal zware jaren achter de rug, die hem inspireerden tot een aantal uitstekende songs, wat My Entire Life flink boven de andere albums van zijn band uit tilt.

De Amerikaanse band SUSTO draait inmiddels een aantal jaren mee, maar met haar nieuwe album kan de band uit Charleston, South Carolina, wel eens flinke stappen gaan zetten. Direct vanaf de eerste noten maakt de band immers indruk met een stevig geluid met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en omliggende genres. Zeker het gitaarwerk op het album is van hoge kwaliteit, maar ook op de zang heb ik niets aan te merken. SUSTO maakt al wat langer prima muziek, maar op My Entire Life zijn de songs wat mij betreft een stuk beter en aansprekender, waardoor het nieuwe album van SUSTO direct zorgt voor een goed gevoel. Dit zou zomaar de doorbraak kunnen zijn van deze band uit Charleston.

De Amerikaanse band SUSTO bestaat tien jaar en heeft inmiddels een handvol albums op haar naam staan. Van deze albums ken ik alleen het in 2021 verschenen Time In The Sun en dat vond ik best een aardig album, maar ook niet veel meer dan dat. Het deze week verschenen My Entire Life stond dan ook zeker niet op het lijstje van de zekerheden voor deze week, maar op haar nieuwe album klinkt SUSTO buitengewoon geïnspireerd, wat een prima album oplevert.

Het is een album waarop de lekker stevige rootsrocksongs domineren. Het zijn songs die, mede dankzij het verwerken van invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en de Southern Rock in het bijzonder, de sfeer van het diepe zuiden van de Verenigde Staten ademen. Het zijn ook nog eens songs waar de urgentie van af spat, want Justin Osborne, de voorman van de Amerikaanse band, kreeg de afgelopen jaren nogal wat voor zijn kiezen, wat zeker invloed heeft gehad op de nieuwe songs van SUSTO.

Zo liep zijn huwelijk op de klippen, zag hij zijn directe omgeving nogal wat mensen worstelen met mentale problemen en ernstige verslavingen en viel het bovendien niet mee om SUSTO weer op de rails te krijgen na de coronapandemie, die er stevig inhakte bij muzikanten met een niet heel goed gevulde bankrekening. Het heeft gezorgd voor een intens en geïnspireerd klinkend album, maar My Entire Life is ook een album vol zeer aansprekende songs, die ook nog eens zeer aangenaam klinken.

De band uit Charleston, South Carolina, verwerkt op haar nieuwe album uiteenlopende invloeden, die allemaal aan elkaar worden gesmeed in een lekker stevig geluid, dat uit de speakers knalt. Het was misschien niet makkelijk om na de coronapandemie weer uit de startblokken te komen, maar daar is niets van te horen, want klinkt SUSTO hecht en gedreven. Met name gitarist Johnny Delaware, die ook nog wat andere snareninstrumenten uit de kast heeft getrokken, steelt continu de show met fantastisch gitaarwerk, maar ook de ritmesectie en de toetsenist van de band steken in een uitstekende vorm.

Het is allemaal fraai vastgelegd door producer Wolfgang Zimmerman, die vooral bekend is van zijn werk voor Band of Horses, maar inmiddels ook meerdere albums van SUSTO produceerde. Het klinkt allemaal fantastisch, waarna frontman en zanger Justin Osborne het af kan maken met zijn zang. De Amerikaanse muzikant is een zeer verdienstelijk zanger, die zowel in de wat stevigere rocksongs als in de net wat meer ingetogen songs op het album uitstekend uit de voeten kan.

Er ging nogal wat ellende vooraf aan de songs op My Entire Life, wat je terug hoort in de soms behoorlijk donkere teksten, maar in muzikaal opzicht is My Entire Life van SUSTO een album waar ik alleen maar heel vrolijk kan worden. De band uit South Carolina laat de ene na de andere memorabele song uit de speakers knallen en alles klinkt even lekker en memorabel.

Het doet me af en toe wel wat denken aan de uit Raleigh, North Carolina, afkomstige noorderburen American Aquarium, die inmiddels ook al een aantal jaren ontzettend goede albums afleveren, maar ik hoor ook wel wat van Wilco. Ik hoorde het tot dusver nog niet zo in SUSTO, maar My Entire Life is een uitstekend album, dat zeer in de smaak zal vallen bij liefhebbers van wat stevigere en/of wat voller klinkende Amerikaanse rootsmuziek.

Erwin Zijleman

Je kunt My Entire Life hier luisteren en bestellen:

https://susto.bandcamp.com/album/my-entire-life

.NoWordsNeedeD, 17-10-2023

 

https://www.youtube.com/watch?v=v2M0NsCk84s&list=PLhRxt0PzmnsNtnWgEnGdOfNmNjf_1_EKQ

 

.No

Between The Blades. Libby Rodenbough

De vrij onbekende Amerikaanse muzikante Libby Rodenbough maakte in 2020 een jaarlijstjesalbum met Spectacle Of Love en herhaalt dit kunstje met het eveneens wonderschone Between The Blades.

Het debuutalbum van de uit Durham, North Carolina, afkomstige muzikante Libby Rodenbough was voor mij een van de grote verrassingen van het muziekjaar 2020. De muzikante, die ook deel uit maakt van de eigenzinnige rootsband Mipso, keert deze week terug met haar tweede album en ook Between The Blades is een geweldig album. Dat is deels de verdienste van de eigenzinnige en werkelijk prachtige instrumentatie op het album en de al even mooie zang van Libby Rodenbough, maar ook de songs van de Amerikaanse muzikante zijn van een enorm hoog niveau. Between The Blades is een wat anonieme release deze week, maar wat is het een mooi en bijzonder album.

Ik werd in het voorjaar van 2020 compleet overrompeld door het werkelijk prachtige debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Libby Rodenbough. Het was een naam die ik op dat moment nog niet eerder was tegengekomen en ook de naam van de band waarin ze al een aantal jaren speelde, Mipso, zei me op dat moment helemaal niets. Mipso zou aan het eind van 2020 nog op mijn pad komen, maar Spectacle Of Love van Libby Rodenbough vond ik echt veel beter en haalde dan ook terecht mijn jaarlijstje over het betreffende jaar.

Het debuutalbum van Libby Rodenbough klonk als een vergeten klassieker uit de jaren 70, maar het album baarde ook opzien met een spectaculaire instrumentatie, waarin met name de strijkers en de blazers continu goed waren voor kippenvel. Dat kippenvel kwam overigens ook van de stem van de Amerikaanse muzikante, die het beste van Edie Brickell, Rickie Lee Jones en Norah Jones wist te verenigen. Een serie uitstekende songs met vooral invloeden uit de folk en de jazz maakte het fascinerende album compleet.

Libby Rodenbough, die ook als violiste is te horen op flink wat albums, keert deze week terug met haar tweede soloalbum, Between The Blades. Libby Rodenbough begon aan haar tweede album toen haar moeder ernstig ziek werd en uiteindelijk overleed, maar Between The Blades is een album dat vooral vooruit kijkt en hierbij de ogen niet sluit voor de grote problemen die we de komende decennia op zullen moeten lossen.

Between The Blades opent relatief sober met vooral gitaarlijnen en de stem van de Amerikaanse muzikante, maar naarmate de track vordert duiken er steeds meer instrumenten op. Libby Rodenbough heeft ook voor haar tweede soloalbum flink wat muzikanten ingeschakeld, wat een lekker vol geluid oplevert. Het is een geluid dat vaak net wat toegankelijker klinkt dan de bijzondere klanken op haar debuutalbum, maar ook op Between The Blades experimenteert de Amerikaanse muzikanten met bijzondere klankkleuren en eigenzinnige accenten.

De basis van de songs op het album werd live opgenomen, wat een hecht klinkend bandgeluid oplevert. Het is aangenaam en gloedvol geluid waarin de mooie stem van Libby Rodenbough uitstekend gedijt. Ook op Between The Blades hoor ik flarden Norah Jones, Edie Brickell en Rickie Lee Jones in de stem van de muzikante uit Durham, North Carolina, maar Libby Rodenbough heeft ook een karakteristiek stemgeluid.

Net als haar debuutalbum bevat ook Between The Blades echo’s uit het geleden, maar de vooral folky songs op het album zijn ook dit keer heerlijk eigenzinnig. Dat hoor je in de instrumentatie, die is volgestopt met bijzondere ingrediënten, maar je hoort het ook in de songs, die aangenaam en tijdloos klinken, maar die ook met enige regelmaat het experiment opzoeken.

Between The Blades is misschien net wat toegankelijker dan het debuut van Libby Rodenbough, maar ik vind ook haar tweede soloalbum een sensationeel goed album, dat bij iedere keer horen weer nieuwe geheimen prijs geeft. Er verschijnen op het moment heel veel albums van vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment, maar er zijn er maar heel weinig die in de buurt komen van het nieuwe album van Libby Rodenbough. De Amerikaanse muzikante is bij het grote publiek totaal onbekend, maar wat maakt ze mooie en bijzondere muziek.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Between The Blades hier luisteren en bestellen:

https://libbyrodenbough.bandcamp.com/album/between-the-blades