A Space For Lost Time. Anna Ternheim

The short version of this review is: girl with nice voice releases nice album. It does completely right to the album on offer. In fact the review hardly needs to be much longer. Why? Find out by reading on.

Anna Ternheim is from Norway and releases her seventh album. (Seven, for me the first though.) She makes it known in the bio that her goal was to produce a sparse album. That is up to debate as far as I'm concerned, but this could be a sparse album by Ms. Ternheim's standards of course. I have no way of telling and no time to find out.

She wrote the album together with Bjorn Yttling, adding the lyrics at a later stage. What I notice is that the album has a First Aid Kit flavour in the more up tempo songs. These songs are not so much sparse as devoid of frivolities. The softer songs or sweet sour ballads all have a keyboard/synth undertone, softly filling up the mix. Anna Ternheim's voice is able to float over it as it were, like the mist over a field in the early morning just before sunrise. Just like she seems to stand on water for that matter.

It is the mix between the two sort of songs that makes A Space For Lost Time an attractive album. It is far from spectacular. As that was exactly not the intention, the mission of Anna Ternheim has fully succeeded. The sparseness leaves out many details that a producer would have added normally, showing his arranging ideas/skills, draws the attention to the quality of the songs and the voice of the singer. Both are more than okay. In fact, I like listening to this album. And that is what it comes down to, doesn't it? And why I do not need to write more.

Wo.


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Magnapop live. Den Haag, Het Paard, Wednesday 11 September 2019

Foto: HareD

In de jaren negentig was Magnapop een cultbandje, dat dankzij hun associatie met onder andere REM – want ook uit Athens, Georgia afkomstig- enige bekendheid genoot, eerst in de Benelux, later UK en in mindere mate in de VS. Zangeres Linda Hopper volgde dezelfde colleges als Michael Stipe, zat in diverse bandjes met hem, hij produceerde ook een album van Magnapop en verleende promotionele diensten. Magnapop speelde ook als voorprogramma in de Monster-Tour van REM.

Het repertoire van Magnapop valt in dezelfde punkrock categorie als onder andere de Pixies, of de Breeders. De vergelijking met de laatste band ligt voor de hand omdat ook Magnapop een zangeres heeft en ook nog een vrouwelijke gitarist (Ruthie Morris). Na omzwervingen, stoppen, hele en halve reünies is de band sinds 2012 weer in originele bezetting, dus met bassist Shannon Mulvaney en drummer David McNair erbij. In 2019 verscheen zelfs een nieuwe cd The Circle is Round.

Hoewel dus redelijk populair in Nederland in de jaren negentig, was de kleine zaal van het Paard maar half gevuld. Magnapop speelde een ruime selectie uit hun oeuvre van vooral korte en krachtige nummers. Dat was leuk, ondanks de vreselijk valse zang van Hopper. Ze excuseerde zich met een verkoudheid, maar ik heb mijn twijfels of dat echt veel uit heeft gemaakt. Gitaar, drums en bas waren prima, maar bleven netjes binnen de lijntjes van de muziek zoals opgenomen op cd. Zij waagden zich slechts aan één improvisatie, die zeer geslaagd was en met name liet zien waartoe Morris niet allemaal in staat is met haar gitaar. Bij het nummer “Mary” werden oudere mannen weer jonge jongens, want er werd zowaar gepogoëd. Al met al: geinig om gezien te hebben. Niets minder en zeker ook niets meer.

HareD


Luister naar onze Spotify Playlist en ontdek waar we over schrijven:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

A Life Like Ours. Shane Alexander

'Allo, to you too, dear reader. The French's pronunciation of the English word 'Hallo' stairs me in the eye from Shane Alexander's new album, following up on the superb 'Bliss'.

Those following this blog and before the magazine know that Shane Alexander has been a part of WoNo Magazine from his very first album. 'The Middle Way' had a cover that confused me, as it suggested a raw sort of alt-americana to me, instead the soft-toned singer-songwriter songs that I come learn to like and love.

So when a new album reaches me, my ears are already in a very positively inclined mood to hear more. A Life Like Ours is the album I wanted to hear. So no, there are no surprises. In this case that is a positive conclusion. For two reasons. Shane Alexander is still growing as a songwriter and having his own studio gives him time to perfect his songs. There are several beautiful arrangements accompanying the new songs. So delicate, yet so strong. You will find that he does not lose himself in endless study work. Goethe's motive on limitations has not been lost on him. Alexander just as easily presents a song with just an acoustic guitar, as one with a full arrangement. At the same time the lyrics show that life has not passed him by. As we grow older,sad goodbyes become part of our lives as do joyful additions and insights. These are all reflected in his lyrics in direct and more subtle ways.

Listening to A Life Like Ours means surrender. I notice I set myself aside to submerge in the musical world Shane Alexander presents me. Take 'I'll Be Here'. A song that has a finger-picked guitar, the emptiness of the studio surrounding the sound, a voice and a piano that pops up and disappears, making me wait for the moment the next note is played. Underscoring the "I'll be here for you, when the world's to heavy" part of lyrics.

The surprise on the new album is a cover of 'Nights In White Satin'. One of the most beautiful songs from my early youth. A song that is slowly fading away from the collective memory. Less played, less heard, slowly descending in that yearly end of year fest called Top 2000. Shane Alexander plays a respectful cover, his voice just right, but adding a great, subtle guitar solo and parts to the original, fully justifying his choice to make a cover of this beautiful ballad.

An extremely familiar song tends to drive away attention from the other songs. The good news is that the quality of the other songs on A Life Like Ours stand their ground easily. Just listen to 'Fault Line' following The Moody Blues' most famous hit. Delicate, loving, caring and true. Perhaps more so than singing "I love you" a dozen times.

Whether it is basically Shane Alexander solo with his guitar or accompanied by the stellar musicians he has gathered around him in his Buddhaland studio, his songs shine. Each single one is like a bright shining star in the heavens. Songs to enjoy and marvel about. Songs that take me away for the length of an album. Mission succeeded, as Shane said: "I hope that my fans will listen to 'A Life Like Ours' top to bottom to get my full intent". It is a treat to do so, but then I grew up with albums as an artform, after having learned about singles even earlier.

A Life Like Ours is a beautiful album and having listened to it multiple times by now, again I'm inclined to thing that it holds all the cards to become my favourite Shane Alexander album, again. Seven albums into the ride and still climbing effortlessly, it seems. Keep surprising me, Shane.

Wo.

You can buy A Life Like Ours here:

https://www.shanealexandermusic.com/store


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Colors Bleed. Crooked Ghost

In my review of Crooked Ghost's album 'Skeleton House' I already mused that I was surprised that this was an American band. On it's new EP released this week that wonder has not changed. Except for the spelling of the word colo(u)r there is not much American about Colors Bleed.

The EP opens with a down and out ode to Morrissey. The discontented trills in the voice of singer Ray Lark emulate His Mozzness quite accurately. The song is murkier, darker than The Smiths or Morrissey solo ever came up with. The influence is there out in the open though.

Colors Bleed allows Crooked Ghost to experiment a bit more than on the LP. That sets this release apart from the main body of work, which as such is a good thing. 'Sinew In Red' and 'Golden Blue' are études in soundscapes and shredding that may one day be turned into a full-blazing song. Both have lyrics and especially the latter returns to the song format. Yet, it remains rough and unpolished, giving the impression that it is not fully finished. I do see a great anthem to end a set with, before the encores. 'Golden Blue' allows everyone in the band to go full out at eardrums splitting levels. Lasting over seven minutes it does give full opportunity indeed.

Promo photo: Rome Widenhouse

The final song, 'Bright White Noise', brings the band back into the song format for real. Adorned by a female vocal, the song speaks in volumes to the emotions of the listener. The guitars shred away underneath the lead guitar motive that goes round and round underneath the song. There are no more than two chords, but they are enough to sing about "My life's big love affair". It does not seem to have ended well, listening to the musical tears flying around.

Colors Bleed is an interesting new piece of work by Crooked Ghost. Following up on the welcomely received 'Skeleton House' this band remains one to keep an eye and ear out for.

Wo.

You can listen to and buy Colors Bleed here:

https://crookedghost.bandcamp.com/album/colors-bleed


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Bird Songs Of A Killjoy. Bedouine

Bedouine maakt ook dit keer indruk met ingetogen en bijzonder smaakvol georkestreerde popliedjes vol invloeden uit de Amerikaanse folk uit de Laurel Canyon scene.

Twee jaar geleden trok Bedouine flink wat aandacht met een debuutalbum dat vol prachtige folksongs stond. Het waren folksongs die leken weggelopen uit het Los Angeles van de jaren 60, maar de fraai georkesteerde en prachtig gezongen songs van Bedouine waren ook volstrekt tijdloos. Bedouine herhaalt het kunstje van haar debuut op haar tweede album dat nog net wat mooier en indrukwekkender is. Een heerlijk album om bij tot rust te komen, maar Bird Songs Of A Killjoy is veel te mooi om alleen maar op de achtergrond te laten voortkabbelen. Prachtig album weer van deze singer-songwriter uit Los Angeles. 

Bedouine debuteerde bijna twee jaar geleden met een titelloos album dat voor mij nog altijd zeer welkom gezelschap is tijdens de kleine uurtjes.
 
De naam Bedouine klinkt exotisch en dat is niet voor niets. Azniv Korkejian, de singer-songwriter achter de naam Bedouine, werd geboren in het Syrische Aleppo als kind van Armeense ouders en bracht haar jeugd door in Saudi-Arabië.
 
Toen haar ouders via een loterij de door velen begeerde Amerikaanse Green card bemachtigden, verhuisde het gezin naar de Verenigde Staten. Via Boston en Houston kwam Azniv Korkejian terecht in de stad waar ze als kind van droomde, Los Angeles.
 
Vanuit Los Angeles maakt ze inmiddels een aantal jaren muziek, wat nu haar tweede album oplevert. Bedouine was in de jaren 60 nog lang niet geboren, maar ook Bird Songs Of A Killjoy ademt weer nadrukkelijk de sfeer van de muziek zoals die in de jaren 60 in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt.
 
Net als het debuut van Bedouine staat ook haar tweede album vol met sfeervolle en vooral ingetogen songs met invloeden uit met name de Amerikaanse Laurel Canyon folk en hier en daar een psychedelisch tintje en een snufje bossa nova. Het zijn songs die als stemmig, warmbloedig en zoetgevooisd kunnen worden getypeerd, waardoor Bird Songs Of A Killjoy zich makkelijk als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat.
 
Bedouine heeft haar songs ook dit keer voorzien van een betrekkelijk ingetogen, maar zeer smaakvolle instrumentatie. Akoestische gitaren vormen de basis van deze instrumentatie, maar Azniv Korkejian verrijkt haar muziek met flink wat andere instrumenten, waaronder strijkers en blazers, subtiel ingezette elektrische gitaren en orgels. In muzikaal opzicht kabbelt Bird Songs Of A Killjoy even aangenaam als rustgevend voort en dat past weer prachtig bij de mooie stem van Bedouine, die haar vocalen over het algemeen fluisterzacht houdt.
 
Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht herinnert Bird Songs Of A Killjoy nadrukkelijk aan de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk, maar toch klinkt het tweede album van Bedouine geen moment gedateerd. De singer-songwriter uit Los Angeles verrast steeds weer met bijzondere accenten in haar geluid en bedwelmt hiernaast met haar prachtige stem.
 
Het is nog altijd muziek die vooral tijdens de randen van de dag wonderen doet, maar het tweede album van Bedouine is ook een album dat het goed zal doen wanneer we tijdens de voorspelde tropische hitte een stapje minder hard zullen moeten lopen. Bird Songs Of A Killjoy is een album dat het uitstekend doet op de achtergrond, maar toen ik het album voor het eerst met de koptelefoon beluisterde, kwam de pracht van de muziek van Bedouine pas echt aan de oppervlakte en hoor je bovendien hoe veelkleurig haar muziek is.
 
Het debuut van Bedouine trek ik laat op de avond of vroeg uit de ochtend nog met enige regelmaat uit de kast, maar waarschijnlijk kies ik in het vervolg voor het tweede album van de singer-songwriter uit Los Angeles, dat me nog net iets beter bevalt. Dat is gezien de torenhoge kwaliteit van haar debuut zeker opvallend.

Erwin Zijleman

Je kunt Bird Songs Of A Killjoy hier beluisteren of kopen:

https://bedouine.bandcamp.com/album/bird-songs-of-a-killjoy


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g