Let The Cards Fall. The Breath

The Breath vergeet dit keer de bombast en kiest voor wonderschone songs vol fraaie details

Twee jaar geleden lukte het niet tussen mij en The Breath, maar de tweede plaat van het Britse tweetal is van grote klasse. De instrumentatie is prachtig en beeldend en zangeres Ríoghnach Connolly zingt de sterren van de hemel. Folk en jazz vieren de boventoon op Let The Cards Fall, maar The Breath heeft een plaat gemaakt die zich niet in een hokje laat duwen. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe knap het allemaal in elkaar steekt en hoe mooi en bijzonder zowel de instrumentatie als de vocalen zijn. Bij het debuut had ik nog flink wat twijfels, maar nu ben ik echt helemaal om. Prachtplaat van de eerste tot en met de laatste noot.

The Breath is een Brits duo dat bestaat uit zangeres Ríoghnach Connolly en gitarist en songwriter Stuart McCallum. Laatstgenoemde maakte ooit deel uit van The Cinematic Orchestra en maakte een aantal atmosferische en beeldende soloplaten, terwijl eerstgenoemde in kleine kring de aandacht trok met de band HoneyFeet.

De twee muzikanten uit Manchester bundelden de krachten een jaar of acht geleden en namen vervolgens ruim de tijd voor het uiteindelijk pas in 2016 verschenen Carry Your Kin.

De op Peter Gabriel’s Real World Records verschenen plaat werd goed ontvangen, maar tussen Carry Your Kin en mij wilde het maar niet klikken. Het was me net wat teveel traditionele folk en zeker ook net wat teveel bombast, waardoor de plaat uiteindelijk vrij snel naar de achtergrond verdween.

Ik had dan ook geen hele hoge verwachtingen van Let The Cards Fall, maar de tweede van The Breath bevalt me veel beter dan het debuut van het tweetal, dat ik ook nog maar even heb beluisterd en overigens inmiddels wel meer kan waarderen dan twee jaar geleden.

Waar Ríoghnach Connolly en Stuart McCallum eindeloos schaafden aan hun debuut, werd de opvolger in betrekkelijk korte tijd opgenomen. Het heeft er voor gezorgd dat de tierelantijntjes naar de achtergrond zijn gedrongen en de vocalen van Ríoghnach Connolly alle ruimte krijgen. Dat is een wijs besluit want de zangeres uit Manchester laat op Let The Cards Fall horen dat ze een groot zangeres is.

De zang op de tweede plaat van The Breath herinnert aan de grote folkzangeressen uit de Britse folk uit de vroege jaren 70, maar Ríoghnach Connolly heeft af en toe ook iets van Kate Bush en kan bovendien verrassend soulvol zingen en dan klinken als een jazzy versie van Adele of een wat minder rokerige versie van Portishead’s Beth Gibbons.

Natuurlijk gaat het op Let The Cards Fall niet alleen om de prachtige zang van Ríoghnach Connolly, want ook de instrumentatie en arrangementen op de plaat zijn weer wonderschoon. Stuart McCallum tekent voor de subtiele maar werkelijk prachtige gitaarlijnen, terwijl een aantal voormalige collega’s van The Cinematic Orchestra de songs van The Breath voorzien van stemmige en vaak beeldende klanken.

Zowel de instrumentatie als de vocalen op de plaat schreeuwen om beluistering met de koptelefoon, want zonder bijgeluiden klinkt alles nog mooier en komen bovendien meer fraaie accenten aan de oppervlakte.

Waar het debuut van The Breath voor mij te vaak wat overdadig klonk, is de tweede plaat van het Britse duo een uiterst ingetogen plaat van grote schoonheid. De wat melancholische klanken op Let The Cards Fall bevatten flink wat elementen uit de folk en de jazz, maar echt in een hokje duwen kun je de muziek van het duo uit Manchester niet. Twee jaar geleden begreep ik alle ophef over The Breath niet zo, maar de tweede plaat van Ríoghnach Connolly, Stuart McCallum en de geweldige gastmuzikanten is van grote schoonheid.

Erwin Zijleman

Je kunt Let The Cards Fall hier beluiteren en kopen:

https://thebreathmusic.bandcamp.com/album/let-the-cards-fall


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Bare. Rosie Carney

A girl, her voice, a guitar. That could suffice for Bare. Seldom was an album more aptly named. Of coure the studio and the effects were used to enhance Rosie Carney's voice, but basically she could be playing in your living room and most likely just as impressive.

Listening more closely you will find a harmony voice, an odd sound, a cello. In Thousands Lisa Hannigan joins in. What strikes me is how close the music on Bare touches on the most sensitive songs of Big Star, i.e. Chris Bell's songs. Rosie Carney really bares herself as a singer and player. She dares to step in front of her music, in front of her songs and present herself foremost. On Bare there is no hiding. If the songs were flawed there is nothing, literally nothing to hide behind. There not so there's no need to hide anything.

The first reference that came to mind is Anna Tivel's album of a few years back. I notice straight away that Rosie Carney is more interesting and, in all its soft- and gentleness, so much more direct.

At 20 Rosie Carney has her whole life in front of her. That is the way her music sounds. There's no anger, no songs of extreme pain and teenage angst. Her music sounds like her life has been straight forward and stable. The result is an album that is extremely pleasant to listen to. There is no harm and no intention to harm in Bare. (I could be horribly wrong of course, but listening to the album that is the impression I get.) "My orchid has died"; if that is your worst crime, need I say more?!

With Bare Rosey Carney has given the world an album of beauty, like in the past 50 years several female singer-songwriters have done. With her sweet voice and soft sound she sets herself somewhat apart. The impressive thing is that she comes across successfully and shows that she deserves her spot in the singer-songwriter pantheon. For now a modest spot, she is only just starting out, but a spot nonetheless. Need I say more?

Wo.

Glass Heart. Mel Parsons

Wat je van heel ver haalt is lang niet altijd lekker(der), maar Glass Heart van Mel Parsons is een plaat om te koesteren.

Mel Parsons is een ster in Nieuw-Zeeland, maar nu is het tijd voor de rest van de wereld. Op het door topproducer Mitchell Froom geproduceerde Glass Heart overtuigt Mel Parsons met bijzonder fraai ingekleurde songs, maar vooral met prachtige vocalen. Glass Heart is een plaat met songs die de kille avond verwarmen en die een regenachtige ochtend voorzien van vreugde. De fraaie instrumentatie vol prachtige gitaarlijnen en speelse drums en de warme en krachtige stem van Mel Parsons vloeien steeds prachtig samen en tillen uiteindelijk iedere song op de plaat naar grote hoogten. Prachtig.

Hoewel fysieke afstanden er in de popmuziek nauwelijks meer toe doen, dringt muziek uit Nieuw-Zeeland nog steeds minder makkelijk door in Nederland dan muziek uit wat minder afgelegen oorden.
 
Sinds ik me heb geabonneerd op de nieuwsbrief van Flying Out (https://flyingout.co.nz), een in het Nieuw-Zeelandse Auckland gevestigde online muziekwinkel en distributeur van onafhankelijke muzikanten en labels, ben ik echter volledig op de hoogte van alles dat aan de andere kant van de wereld wordt uitgebracht.
 
Flying Out zette me dit jaar op het spoor van onder andere The Beths, Jenny Mitchell, Alae, The Chills, Julia Deans en Holly Arrowsmith, wat een stapeltje uitstekende platen heeft opgeleverd. Het is een stapeltje dat deze week werd aangevuld met Glass Heart van Mel Parsons.
 
Het is een naam die me niet direct iets zei, maar Glass Heart blijkt al de vierde plaat van de singer-songwriter uit Canterbury. Voorganger Drylands uit 2015 deed het met name in Nieuw-Zeeland heel erg goed, waardoor Mel Parsons wat meer middelen in kon zetten voor haar nieuwe plaat.
 
De opnames voor Glass Heart begonnen in het Nieuw-Zeelandse Lyttelton, maar het grootste deel van de plaat werd opgenomen in Los Angeles. In Los Angeles kon Mel Parsons beschikken over de diensten van topproducer Mitchell Froom (Suzanne Vega, Crowded House, American Music Club, Ron Sexsmith, Maria McKee en nog veel meer), die nadrukkelijk zijn stempel drukt op de vierde plaat van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter.
 
Mitchell Froom heeft Glass Heart voorzien van een warm, sfeervol en wat donker getint geluid, dat zich onmiddellijk als een warme deken om je heen slaat. Het is een geluid dat bijzonder fraai is ingekleurd door alle topmuzikanten die Mitchell Froom uitnodigde in zijn studio in Los Angeles.
 
Glass Heart klinkt warm, sfeervol en donker, maar ook direct tijdloos. Hier en daar hoor je een flinke dosis Fleetwood Mac, maar Mel Parsons kan ook opschuiven richting Amerikaanse rootsmuziek of richting de stemmige folkpop van onder andere Sarah McLachlan of Paula Cole.
 
De instrumentatie op Glass Heart klinkt direct bijzonder aangenaam, maar verdient het ook om uitgeplozen te worden, waarna vooral de bijzonder fraaie gitaarlijnen van gitarist Adam Levy (onder andere bekend van Norah Jones) en het geweldige drumwerk van Ted Poor (ik ken hem van Andrew Bird) tot grote hoogten stijgen. Het voorziet de mooie en bijzonder aangenaam in het gehoor liggende songs van Mel Parsons van bijzondere accenten, waardoor Glass Heart me net wat meer overtuigt dan vergelijkbare platen in dit genre.
 
Mel Parsons overtuigt echter niet alleen met haar uitstekende keuze voor Mitchell Froom en met haar zo aangenaam klinkende songs. De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter beschikt ook nog eens over een geweldige stem. Het is een stem die warm en krachtig klinkt, maar die ook prachtig gas terug kan nemen of kan ontroeren. Het verandert Glass Heart van een goede in een hele goede plaat.
 
Mel Parsons overtuigde me vrijwel onmiddellijk, maar na een aantal weken vind ik Glass Heart nog veel beter en is het een zeer trouwe metgezel op regenachtige avonden geworden. Er kwam in 2018 al heel veel moois uit Nieuw-Zeeland en ook Glass Heart van Mel Parsons is er weer een die we hier niet mogen missen.

Erwin Zijleman

Je kunt Glass Heart hier beluisteren en kopen:

https://melparsons.bandcamp.com/album/glass-heart


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Onward Still. Jane Willow

It is not every day an e-mail reaches me personally from an artist asking me to listen to his or her music and certainly not from Ireland addressed in my own language. It happened recently. So despite having heaps of new records lying about, I decided to set aside time to listen to the mini album from late fall 2018.

Jane Willow is a Dutch folk artist, singer-songwriter who moved to Ireland to pursue a career in music. Her first record shows that the move may have been a smart one. It may sound authentic and all, but that is not something that is extremely appealing to me. No, I simply like what I am hearing. Willow manages to produce music that is warm and invites its listeners to change to a different mood and time frame. Ones that allow the music of Jane Willow to enter my mind and go about its business there.

Of course an album by a debuting artist begs comparing. What I noticed is a hint of the way Alanis Morissette used to phrase her vocals in the first song, there is a little Damien Rice in a slow song like 'On My Mind'. It is not of much use to continue. To concentrate on Onward Still makes more sense. Only then you will notice the delicateness of the music, with the voice of Jane Willow up front. She has what I would call a typical U.K. folk voice. Made to carry a tune.

Around her voice there are other instruments, of course, but they are there to carry the tune, they are in service of the song and the singer. A cello, drums, an acoustic guitar and a banjo. That may be just it.

That makes a song like 'Hannah' such a surprise. Jane Willow lets out her R.E.M. side here. A banjo (or mandolin, I am not 100% sure) in a frolicking mood meanders through the song. It is mildly rocking, with a warm Hammond organ providing a finishing touch. 'Hannah' ought to be a hit on adult radio.

The delicateness returns with a fragile song called 'If I Did Love You'. Jane Willow is even more delicate here. An extremely delicate song, in a way reminding me of Elenne May at its most delicate. With 'If I Did Love You' another highlight of Onward Still is reached. The kind of song that commands listening. The almost screeching violin creates a near dissonance. And then, out of nothing, a full band kicks in, total abandon, lifting the album up even more. Alas, it has been made clear by then, the person sung to is liked but not loved.

'Comfort' is the right title for the final song. In a Leonard Cohen style guitar playing comfort is provided to all. By then I have been convinced once again. Jane Willow is a folk talent. It may be impossible to be unique any longer in this genre, it is possible to present the world beautiful songs and there are at least three on this six song album. It starts ably, it ends in a grand style.

Wo.

You can listen to and buy Onward Still here:

https://janewillowmusic.bandcamp.com/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Something In The Air. The Maureens

Something In The Air right up to the announcement of The Maureens' new album was associated with that U.K. band with a mighty strange name, Thunderclap Newman. One of those singles that made a huge impression on the mind of a young child, for who everything was new and fresh at the time. It is not often that I am surprised by music in such a way.

What I am capable of nearly 50 years later is hearing good music and appreciate that music in a way I appreciated all good music over the decades, whether old or new. This is the case ever since I encountered The Maureens for the first time when it did a trial run of what was to become its new album in 2015, 'Bang The Drum'. The rest is history on this blog, until today. The third album of the band is under review.

In the past years three band members left and being replaced by only one bass player. This changed the dynamics in the band significantly. I could lament for a while here about the beautiful harmonies being lost, etc., etc., but there is no use crying over spilt milk. So let's rejoice like I am the cat lapping up said milk, as there is enough to enjoy on Something In The Air. Yes, things have changed and I have voiced it in this post (http://wonomagazine.blogspot.com/2019/01/the-maureens-live-jvc-de-schuit-katwijk.html). This should suffice.

Right at the very start of the album The Maureens shows it means business. A jingle-jangle Rickenbacker guitar opens '4AM' in a The Byrds like way. 54 Years op pop music come together in 3 minutes and 5 seconds. Something that started with 'Mr. Tambourine Man' in the version of The Byrds and will continue way past early 2019 with '4AM'. In search for the perfect pop song The Maureens is. In melody, in sounds, in vocal (harmonies). I'm not sure utter perfection exists, but if it does '4AM' comes very close to it. The "Ah-ah-ah"s are so beautiful. The jangly guitar melody so in place. Hendrik Jan de Wolff is able to write the best of pop songs and the band knows its way with them.

Something In The Air is an album that belongs to an era long gone by. It is the sort of pop that has nothing to do with youngsters these day, although at times I am surprised what they know and like. For those in hip hop, urban, r&b and such have no use for Something In The Air. Ageing men like me who loved pop at its finest, will recognise this album for what it is: a high quality product from a fine band. Each harmony that could be found within a song is explored and put in its right place. The inventive guitar melodies played by Martijn Vink adorn each song. Creating melodies, dynamics and firm foundations where needed and if possible. The tight rhythm guitar allow for the adventures.

Live Katwijk, by Wo.

One of the immediate ear catchers of The Maureens are the harmony vocals. Yes, it is not the same, but together with Wouter Zijlstra, De Wolff harmonies in a great way, assisted by drummer Stefan Broos to create three parts. Together they create a bitter sweet atmosphere where past and present come together, just like Sunday Sun was able to do. The beautiful memories of things past return in the title track while "driving down the long road", then for real, and now in the form of warm memories. The album cover is a part of it all. We see a four year old Hendrik Jan walking towards the family car high up in the mountains.

With its third album The Maureens consolidates its position as one the Netherlands' finest pop band. The sweetness, the bites, the light and the shade come by in the form of beautiful to great pop songs where the delight of playing and singing together wins out 110%. Something In The Air is more direct than its two predecessors, simply because the band has a far more elementary line up. The directness shows in a bare song like 'Trying To Reach You', before Martijn Vink's guitar goes all out in three great guitar solo's. Again another very fine song, with a totally different dynamic. Perhaps even a song I would not have expected from The Maureens yet a favourite on Something In The Air.

Change is something a lot of people do not like. In fact a lot of people do not even like a new album by a favourite band (until it has become old). Change can also be for the better or just be change. Things change with time. For The Maureens it has worked out well. The band grabbed the circumstances by the lapels and turned them into good use. "Ah ah ah ah", like they can sing so beautifully together.

With a Spanish record label, airplay in Spain and a summer tour that takes the band to Spain and a few other countries on the way, the sun is already shining for The Maureens on these dark, sultry, wintry days. Catch them in The Netherlands this spring when you can.

Wo.

or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g