It Won/t Be Like This All The Time. The Twilight Sad

What a hideous cover or is it just me? The music far from corresponds with hollowed out humans or it has to be in the fact that the music of The Twilight Sad sounds kind of despondent and far from happy.

It Won/t Be Like This All The Time is the band's first album since 2014. To my surprise I found four albums of the band in my digital collection and I'm sorry to say they made so little impression on me that I had forgotten all about them. So how does the new album fare?

A lot better, to fall into the house door and all. Yes, the atmosphere is not a happy one. Yes, the 80s are extremely close in this music. Yes, It Won/t Be Like This All The Time has an urgency to it that makes it inescapable in a way. 'I'm Not Here Missing Face' is sort of all over me. 'Auge Maschine' could even be called a party track if The Twilight Sad was into a thing called parties. Despite the 80s synths, the aim is towards Editors heights. The song begs playing in large venues. Yes, the Scottish accent in the singing is a little harder to listen to. Geordie Paul Smith of Maxïmo Park comes to mind in the way singer James Graham delivers his words and phrases.

The further I move into the album the bolder and larger the songs (seem to) become. The amount of subtlety several songs in the first half of the album possess slowly leaves the music. On the positive side there no longer is a reason not to move. The tempo is up and limbs loosen up all by themselves. On the negative side a whole album of this music makes the listening experience a long haul. The heavy handedness of The Twilight Sad makes it a long sit all in all.

Hence the subtle begin of final song 'Videograms' comes as a surprise. The sound is outdated, the urgency intact.

Like many bands in the late 10s The Twilight Sad is at a crossroad. Musically retro is more in vogue that perhaps ever, which as such is okay,except that many artists have no idea on how to evolve into that extra, innovative direction. The steps made by bands like Franz Ferdinand, Arctic Monkeys, Kaizers Orchestra in the 00s seem to have mostly lost their momentum. Innovation is not going to come from The Twilight Sad it seems. In fact, the band is looking back more than ever it seems and seriously trying to hook up with Editors fans, another band that has stopped evolving, despite producing fine albums.

Having drawn this conclusion, It Won/t Be Like This All The Time -the title does hold a promise, does it not?- has its moments, some even fine moments. It certainly makes a statement and holds a promise but things have to become a step better, contain its own take on music, to come to that place where audiences fill the venues where a stadium song truly becomes a Stadium Song.

Wo.

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Dit Is De Bedoeling. Wannes Capelle, broeder Dieleman, en Frans Grapperhaus

Broeder Dieleman is voor de lezers van WoNoBlog inmiddels een oude bekende. Wannes Capelle en Frans Grapperhaus zijn dat niet. Zij maken hun debuut hier en eigenlijk is dat dankzij broeder Dieleman.

Dit samenwerkingsverband tussen een zanger met een Zeeuws-Vlaams en een zanger met West-Vlaams dialect, maakt dat de eerste voor mij opeens verstaanbaar wordt. Alles is relatief blijkt maar weer. Ik kom ook een heel eind met Capelle, toegegeven. Mijn avontuur in de West-Vlaamse stadjes Watou en Poperinge leverde enkel totaal onbegrip op. Men verstond mij, Hollander, feilloos. Ik haalde er enkel de Franse woorden uit de zinnen die ik als antwoord kreeg en mijn Frans is uiterst matig....

Wannes Capelle is bekend van Het Zesde Metaal. Frans Grapperhaus is een Nederlandse cellist, die de nummers op Dit Is De Bedoeling van een melancholieke ondertoon voorziet die het album iets bijzonder eigens meegeeft.

Meteen in het eerste nummer, 'Vergeving', komt dit alles volledig tot leven. Verstilling en rust, maar ook berusting strijden om de eerste plaats in dit nummer. Het is de cello die uiteindelijk bepaalt waar het naar toe gaat. De akoestische gitaar, de banjo, de twee stemmen, ja, dit zijn de instrumenten die de voorkant bepalen. Het is de cello die met die paar noten, meer zijn het er niet, het kippenvel verzorgt. Het moment dat ik weet dat tussen deze drie mannen, en de prachtige vrouwenstem, iets speciaals is ontstaan, die de samenwerking direct tot een succes heeft gemaakt.

In de nummers die hier op volgen blijft de de basis van de nummers elementair. Hooguit vindt er een overdub plaats of is een raar geluidje toegevoegd. Lyrisch als in 'Vergeving' wordt het echter niet meer. Dat maakt het album niet minder boeiend, maar wel iets minder mooi. 'Vergeving' is de muzikale hemel. De andere nummers verkennen het Aardse tranendal op verschillende wijzen. De route naar die hemel die mensen moeten afleggen; zij die er in geloven. Ik merk dat ik de neiging heb om over iets anders te gaan schrijven, maar het gaat hier om 'Dit Is De Bedoeling'. 'Vader, Geef De Kinders Water' bijvoorbeeld. Het lijkt een moderne versie van 'Vader, toe drink niet meer' van de Zangeres Zonder Naam. Een tijd waarin de meeste mensen in de verkrotte wijken van de steden woonden, een tijd zonder kansen, zonder uitzicht op beter, met de beloning in de hemel die men kreeg voorgehouden. De twee keerzijden van de vader die enerzijds zijn karige loon op vrijdag opmaakte aan jenever in de kroeg en de vader die de kinderen verzorgt met de meest elementaire levensbehoefte: water. Opnieuw raken de drie muzikanten de kern van de zaak op een prachtige manier.

'Met Eten' releasen de drie een carnavalshit in spé. Nu hoorde ik daar rond 2000 al alleen maar gebonk als ik naar een optocht in Brabant stond te kijken en niets wat aan de carnavalshits van mijn jeugd deed denken. Daarvoor is het eigenlijk te laat. Maar, die zin over drank als eten, die moet er toch in kunnen zou je zo zeggen. Met carnaval leeft een mens toch voor een belangrijk deel op vloeibare boterhammen met kaas niet waar?

Op Dit Is De Bedoeling laveren Capelle, Dieleman en Grapperhaus op een prachtige manier tussen schoonheid en wrevel. Leegte vullen zij met ultieme schoonheid van een enkele toon of noot, leegte vullen zij niet met drukte, maar leggen de luisteraar wrijving voor waarvan hij zelf maar moet bepalen of dat glans of stekels oplevert. Het maakt dit mini album tot een luisterervaring. Iets waar de luisteraar mee aan de slag gaat. Die laat zich meevoeren of hij zal al snel afhaken. Ik betwijfel of hier een tussenweg mogelijk is. Hij die zich mee laat voeren, ontdekt een wereld gevuld met beelden, indrukken en verhalen die geserveerd worden en vervolgens door je zelf (af)gemaakt. Dit is de bedoeling naar mijn mening en laat dat nou de titel van het album zijn. Doe er je voordeel mee met dit advies.

Wo.

Je kunt Dit Is De Bedoeling hier beluisteren en kopen:

https://snowstar.bandcamp.com/album/dit-is-de-bedoeling


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

2000 Motels Live, Patronaat Haarlem, Sunday 13 January 2019

Photo by Wo.

Tribute bands are no longer an exception in the program of venues. They come by in all shapes and seizes. International touring bands, sort of endorsed by the original, bands in which no original member is playing but the name continues on, there is The Analogues of course, bands that are more or less cover bands and everything in between.

My first show in 2019 was with a Frank Zappa tribute band called 2000 Motels. It was years since I played most of my Zappa records. With the exception of 'One Size Fits All' all records by Zappa remain in their allotted, alphabetical, chronological order in respective shapes and sizes. That fact was not keeping me from going.

Zappa live? Yes, in 1980 and 1982 in Ahoy, Rotterdam. I remember the more negative experience strangely enough. The man kept playing guitar solos in 1982. There was just no end and they all sounded the same. Everything he did was an excuse to "take it away" or he was the conductor waving his baton at the band, leading them through all the complex parts.

Not so with 2000 Motels. Here it is the singer who created the band around him. Of course there were some nice solos but the songs of Zappa stood central here and not the compositions or the improvising side of Zappa. Hence it was easy to have a good time. It all started with 'Can't Afford No Shoes'. I certainly can not sing along to all Zappa songs, but this one I know by heart. It grabbed me immediately and brought me into the mood for this show. The blues-rock song from my favourite album, yeah!

Photo by Wo.

All sort of different songs came by from the 60s to the 80s. 'Uncle Remus', 'Sharleena', 'I Don't Wanna Get Drafted', Zappa's greatest hit, #3 in Sweden -Wikipedia tells differently: #1 in Sweden and Norway with Bobby Brown in 1979-, 'Let's Make The Water Turn Black' just to name a few. The intro to Gruppo Sportivo's(!?) 'Superman' came by.

What 2000 Motels managed to show was how diverse Zappa's oeuvre is even without going into the heavy stuff. Even the most simple songs are adorned with all sorts of complexities, rhythmic oddities, etc. For an at heart four piece instrumental band, impossible to copy. No percussionist, no second and third guitarist, no horns, no five different singers.

And that brings me to the weakest part of 2000 Motels, mind this is written with a lot of respect for Wouter Helmink and Olga Meijer, there is no way one band can even loosely emulate the diversity of voices Frank Zappa let loose on the world. Let alone the, well almost, weirdest one of all: his own. Ray White, Ike Willis, Napoleon 'Murphy' Brock, George Duke, Ray Collins and all those others. To their credit the two singers of 2000 Motels are who they are, don't pretend to be someone else and do a great job.

The Zappa groove in the instrumental parts/solos comes across so nicely. Drums and bass get into the groove with obvious pleasure. It is guitarist Jan van der Veen who takes the spotlight most with his recreation of Zappa's solos. Playing them with obvious delight and such a strong sense of timing. I really admired that. Adding it all up, 2000 Motels certainly comes out the right way.

Photo by Wo.

What is also obvious, in 2019 with #MeToo just behind us, most of the lyrics Zappa wrote to provoke the Tipper Gore's of this world, just can't be written any more. There was a time for them and that time was circa 1980. The sniggering I did at the lyrics, as far as I understood them, I'll admit, now turn into a little embarrassment. Let's say I don't mind not having to sing them on stage. At the same time these songs are a time document and let's keep them that way,

If you're a Frank Zappa fan, do not hesitate to go and look at 2000 Motels. The band does great and those small setbacks like not having a Frank Zappa baritone, are easily over won. Yes, I did really and truly enjoy myself. I even took out some of my old LPs this week.

Wo.

You can find information on 2000 Motels here:

https://2000motels.nl/


or listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

Fool. Joe Jackson

With his previous album Joe Jackson totally took me by surprise. The album was received and just left on the shelf. Joe Jackson was from the past and I was sure he would stay there judging by most of what I had heard by him since the late 80s/early 90s. And then I put on 'Fast Forward' anyway. It turned out to be one of my favourite albums of this decade. (Read the review here: http://wonomagazine.blogspot.com/2016/01/fast-forward-joe-jackson.html.)

So for the first time in decades a new album by Joe Jackson comes with expectations. Were they met?

My first impression was direct. This is a far lighter album than its predecessor. Joe Jackson shows a little of his poppier side. The more Fool showed of itself the more that impression disappeared. Now Joe Jackson is not one inclined to write true pop. For that he seems to lack a light and exuberant side. There is always something serious lurking in the background, at a minimum. Even an 80s hit song from the 80s like 'Happy Ending' does not give the impression or even the illusion there will be one.

Digging deeper into Fool, the intricate arrangements come forward, slowly but surely. The slow lingering beauty lying within the songs unfold note by note. It is not hard to become impressed with many of the eight songs on the album. They put me in this mood where I comfort myself, dancing with myself in my mind. Especially 'Alchemy' takes me there. The soft playing, there's even a guitar solo in there, "beautiful dancers fly into the air", simply envelopes me totally. The slow notes on the piano, the short bursts of the string section. This is a special song (despite the fact that I thought Jackson was singing about a balcony...). It ends Fool in such a beautiful way. A dream of a song. When its over it is still there, within me lingering on softly.

The contrast with the beginning of the album is huge. 'Big Black Cloud' sounds as menacing as it is titled. Dark guitars, mean howls. Joe Jackson's voice is as firm as it was 41 years ago. No longer mad at the world, just at the weather(man). The song is a statement and one that works. 'Big Black Cloud' has an urgency that simply works. The music as dark as the title. It is the right song to open Fool with. Something is going on, tempting the listener to continue. The interlude is so strong the piano, the smashing drums, the menacing guitar. Oh, yeah.

Press picture: John Huba

With the second song, 'Fabulously Absolute', the early years of his career truly reappear. Direct, urgent but so much more detailed in the way it is arranged. Here shows the years of experience Joe Jackson has gained since 1978/9. 'Fabulously Absolute' is so much richer in sound, while not missing the point it wants to make. Anger and starting a career have been replaced by the knowledge of living. I reached to this conclusion and later read these words by Joe Jackson, taken only slightly out of context, when looking for information on who's playing on the album: "I couldn't have done this in 1979. I just hadn't lived enough". The band is the same as his 'Fast Forward' touring band, guitarist Teddy Kumpel, drummer Doug Yowell and, of course, bassist Graham Maby.

With 'Dave' the album dives in deeper and more or less sets the standard for Fool. Joe Jackson continues here at his best, blending his form of pop(balladry) with a layer of melancholy, storytelling, and high end musicianship. Just listen to the delicateness with which 'Strange Land' plays itself out. The fine, few notes of his piano tell all, while the other instruments move around him. Almost as if they aren't there, but would be sorely missed if the wouldn't.

With 'Friend Better' Joe Jackson does a 50% tribute. This is a classic Steely Dan song in the verses. The way the piano is played, the melody, the guitar sound, the whole feel. In the chorus Joe Jackson makes his his own song any way, with a wry advice from a wise man: "lover good, friend better".

By then it is clear that Joe Jackson is looking back on 40 years in the business but getting his inspiration from the album for which he is most loved by his fans. By doing this he has come up with his second fantastic album in the 10s. The impact will never be what he had in the early to mid 80s, but such is the way of older artists. However, when an artist at 64 can come up a fine album like Fool, and yes, I like the folky-Caribbean title song also, he has every right to feel proud.

The shows are all sold out I found. What to do?

Wo.

Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g

The Fernweh. The Fernweh

The Fernweh uit Liverpool neemt je mee terug naar het verleden en verrast met een vat vol invloeden verpakt in prachtige songs.

Dom natuurlijk om je debuut helemaal aan het eind van het jaar uit te brengen, want dit is schreeuwen om een gebrek aan aandacht. Het is zonde, want The Fernweh beschikt over de potentie om achteraf geschaard te worden onder de grote beloften die voortkwamen uit het muziekjaar 2018. De band doet dit met muziek die begint in de zomer van de liefde en vervolgens vooral in de Britse folk van de late jaren 60 en vroege jaren 70 blijft hangen. Althans, dat denk je, want The Fernweh blijft maar verrassen op dit buitengewoon aangename maar ook buitengewoon knappe debuut. 

De naam van de Britse band The Fernweh (Duits voor heimwee naar de vakantie) zingt echt al maanden rond en net nu je het niet meer verwacht is het debuutalbum van de band uit Liverpool dan eindelijk verschenen.

Het is een onhandig moment om een debuut uit te brengen en het is zeker een onhandig moment voor een memorabel debuut als dat van The Fernweh. De band uit Liverpool heeft immers alles dat nodig is om uit te groeien tot de lievelingen van de Britse muziekpers en de grote beloften van 2018 en in het geval van The Fernweh is daar helemaal niets op af te dingen.

Het titelloze debuut van The Fernweh begint midden in de Summer Of Love van 1967. De vloeistof dia’s erbij pakken en klaar ben je. De Amerikaanse westkust wordt echter al snel verruild voor de archieven van de Britse popmuziek. Dit begint bij Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van stadgenoten The Beatles en komt via The Village Green Preservation Society van The Kinks uit bij de Britse folkrock uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 van bijvoorbeeld Fairport Convention.

The Fernweh pint zich echter nergens op vast. Net als je denkt dat de band kiest voor de folk, vliegen de gitaren uit de bocht en hoor je zelfs wat van de jonge Rolling Stones. Niet veel later zwengelt een aangenaam zeurend orgeltje toch weer de invloeden uit de psychedelica aan en zo gebeurt er van alles op deze plaat. Ook met psychedelica, folk en rock heb je nog niet alle invloeden op het debuut van The Fernweh te pakken, want de band uit Liverpool raakt af en toe ook aan de progrock bands uit de jaren 70 (met meer Genesis dan Yes), al blijft het bombast achterwege.

The Fernweh verrast 14 tracks en ruim drie kwartier lang met melodieuze, lome en bijzonder fraai georkestreerde muziek. Zeker wanneer de band kiest voor de folk is de muziek van The Fernweh uiterst ingetogen en word je zomaar een aantal decennia teruggeworpen in de tijd. Het grootste deel van de plaat neemt je mee terug naar de hoogtijdagen van de Britse folk en psychedelica, maar The Fernweh zet je ook met enige regelmaat op het verkeerde been en verwerkt dan toch opeens weer invloeden uit andere tijden en andere genres, waardoor de band ook kan raken aan The Doors, The Beach Boys, The Byrds, The Zombies, om maar een paar namen te noemen.

De late jaren 60 en vroege jaren 70 domineren op het debuut van de band uit Liverpool, maar The Fernweh is ook niet bang voor invloeden uit de late jaren 70 en vroege jaren 80, wat nog wat andere verrassende accenten toevoegt aan het bijzondere geluid van de band. Er zijn de afgelopen meer bands geweest met een geluid als dat van The Fernweh, met The Coral als beste voorbeeld, maar uiteindelijk vind ik de muziek van de nieuwe band uit Liverpool net wat knapper en mooier. Fraai debuut zo aan het einde van 2018.

Erwin Zijleman

Je kunt The Fernweh hier kopen:

https://roughtrade.com/gb/music/the-fernweh-the-fernweh


Listen to our Spotify Playlist to find out what we are writing about:

https://open.spotify.com/user/glazu53/playlist/6R9FgPd2btrMuMaIrYeCh6?si=KI6LzLaAS5K-wsez5oSO2g