Live at the Rainbow '74 (2). Queen

Sure, I thought reading Erwin Zijleman's post a while back, what can this album contribute to my memory of the band? Not much, I concluded. And I never was a fan before 'Killer queen' and more specific 'A night at the opera'. I never even bothered to really listen to 'Queen II' and never listened to 'Queen' at all. And then I listened to this 1974 live album anyway and things slowly shifted with the different listen sessions through the weeks.

For my birthday in 1976 I bought the then very recent Queen album 'A night at the opera'. Not just because 'Bohemian rhapsody', but because I already knew more than half of the songs from the radio, having taped them. Any Queen album after that was a disappointment. Nothing competes. I still loved many great singles, but when the band started releasing disco or hideous ballads, it went quite off the little path. Around 1978 - 1979 I saw the band live twice in Ahoy in Rotterdam, both great shows. It was not until 1989's 'I want it all', that the band won me back. By then it was almost over, without the world knowing. in hindsight I'll admit that 'Another one bites the dust' and 'I want to break free' are great songs. It just took me about a quarter of a century to recognize that fact. In the past years Queen became a band of the past for me. Songs come by on the radio or in a movie. That's about it. Hence I was not inclined to listen to Live at the rainbow '74. I was wrong.

Live at the Rainbow '74 has two albums. One of the beginning of 1974, before the release of 'Sheer heart attack', the band's breakthrough album and one of November from after the release. The difference between the two is definitely discernible, in hindsight. More confidence, a bigger sound, but also more subtle. Queen early 1974 is a hardrock band, not afraid to play a medley of old rock songs. The Queen of late 1974 is more diverse. What both albums show without doubt is how good the band is. With those killer Queen harmonies already totally in place: "AAAAAAHHHHH" at the top of their voices. The dynamics between the three musicians are flawless, making it so easy for Freddy Mercury to sing over. The piano comes in every once in a while as well and fills the sound when necessary..

In fact what I start to realize, is that this is the Queen I like best. The Queen that rocks out and makes use of all its melodic powers. The Queen before Mercury started to explore the U.K's vaudeville of days past. No matter how much fun at times, it's not my kind of music in the end. 'Bring back that Leroy Brown' is certainly a first inkling in that direction. On these Rainbow albums the band is at a milestone in its existence. A high it was not to come off of for quite a while and sort of is still at. Forever. 'Killer queen'  is so new the band disguised it in a medley with other "new songs". A medley where Mercury really starts to play piano in. Adding to the sound and variety.

So here I am over 40 years after these shows. What I do know, is that the people present must have been happy to have been there. They saw a band break big and still fairly up close. Never again after 1975. Mercury is speaking about "my darlings' with a fairly affected voice. A dead give away in 2014, not so in 1974 it seems. All rock stars in those days were like that: decadent. Setting that observation aside, Live at the Rainbow '74 is a real addition to my Queen discography. 'Son & daughter', ' White queen (as it began)', 'Flick of the wrist', all true discoveries. What fun music can be. Never a dull moment.

Wo.

You can listen to 'Flick of the wrist' here:

http://www.youtube.com/watch?v=Lc1-w9bH8hs

Blaudzun live: Paradiso, Amsterdam. 19 December 2014

Blaudzun over the past two and a half years since the release of 'Heavy flowers' has become as big as possible in The Netherlands. Excepting another category of singers that you won't find on this blog selling out arena's and stadiums. Blaudzun filled Paradiso and twisted it around his finger. Not totally with ease, but twisted us none the same. The audience surrendered itself gladly to a shy man with a not your everyday attire and looks.

The Indien

When we entered the former church there was a band on stage called The Indien. In a description I found today the band is compared to Jefferson Airplane, Fleetwood Mac, The Black Keys and Tame Impala. That may be in another universe, but not on this Friday evening in Paradiso. The band failed to make any impression on me. I tend to write something on support acts, as those following this blog know, but I couldn't find a single angle to write about. No harmonies to mention, music without noticable dynamics or interesting twists. There was one song that made me prick up my ears, but that was all. A nice girl, at least from a distance, singing nicely but without a destinctive voice from behind an ancient looking keyboard and three nondescript musicians on guitar, bass and drums. The Indien may get there but still has some steps to take.

Blaudzun came on stage with an eight piece band extended with two (extra) violinist in some songs. Not so different from Haarlem in 2012. The main difference was, as far as one can recollect such things, that the band cooked up storms every once in a while this time. The dynamics were extreme. From full force to Johannes Sigmund with a ukulele alone in the middle of the floor among the audience or singing on stage without a microphone.

There were enough opportunities to participate as well. The first ever whistling only the end of a song by the crowd and band. Nothing else. It took a while before that one got picked up, but picked up it was none the same. I couldn't help laughing every once in while, as happened on stage also. A whistling audience. An impressive moment by the way.

That was not what the audience had come for of course. That was the music. The title of my previous Blaudzun live review was "World get ready, Blaudzun is coming' (http://wonomagazine.blogspot.nl/2012/03/world-get-ready-blaudzun-is-coming.html).This still rings true. The music Blaudzun presents is powerful, different and imaginative. From total emptiness to a wall of sound, it's between these extremes the music of Blaudzun plays itself out. All songs are filled with instruments with distinct roles. All play a motive or sequence of notes or strum chords. Not one steps forward in the form of a solo, each has its own part building a song up to its final incarnation, over which Sigmund sings his songs. Although it's impossible to ever change a first impression, the second one is quite good again.

At times the storm from the stage got so loud that I just closed my ears totally. What happened then was great to notice also. The bass appeared, I all of a sudden heard the violin clearly. What mainly disappeared was what I thought was the distorted violin, but must have been the sound the stage hippie produced from behind his mysterious flight case. The enormously loud whine going over all else played.

The stage hippie, a big bellied faun dancing like a ballerina over the stage bare footed, was something different to view. The hairdo of Johannes Sigmund falls under that category also. Like somebody has played a prank on him in his sleep, but he hadn't viewed a mirror yet. That doesn't interest me. The quality of the music on offer was superb with many a magical moment that came by. Music that is made with all instruments on hand. Several of the musicians switch instruments or play a simple or more complex piece off percussion when a song calls for it.

The setlist was not directly what one would suspect up front. Blaudzun is not afraid to play softer songs towards the end of his set. From up tempo back to a slow and bare song is accepted by the audience. Another sign that Blaudzun has real fans, accepting what is happening on stage and people that are silent when called for. O.k., I think I saw two people nodding of as well, higher up at the first floor railing. One's glass of beer even had to be saved, which woke the guy up.

A little Chris Isaak was thown in, that got people singing with 'Wicked game'. But I also sang along to songs that were not familiar to me, probably from one of the first two albums. One of those songs, "I didn't really know how to play then" circa 2007, when 86 people came to Paradiso to watch Blaudzun. That hadn't changed,. It was the only song of which I thought, mwah. I wouldn't have minded not hearing it, failry boring. But, who knows? Didn't it take the Stones years to change 'Start me up' from a reggae song in to a ferocious rocker? There may still be hope for that one.

Blaudzun is good. It's that simple. The band impresses with its ability to play very different songs with a lot of dynamics. In one of the encores 'Heavy flowers' finally came by and received a monumental applause as well as played in a monumental version. A highlight of the evening. At heart there's this few violin notes that carry the song and still they are all it takes to go straight to the heart.

But what's the story on going electronic? Seems like to me a totally unnecessary sidestep, says the reactionary in me. Blaudzun is at that stage in his career, that it may just set a final step internationally as well. All else may just get in the way of that. Although touring with 8 persons plus personnel is probably impossible to afford if there are no large venues to play abroad. A huge dilemma.

Wo.

All photos by Wo.

Fly to home. Natalie Ramsay

Natalie Ramsay is een jonge en nog vrij onbekende Canadese singer-songwriter. Het is zo’n singer-songwriter voor wie je eigenlijk al sympathie hebt voor je ook maar een noot van haar muziek hebt gehoord.
 
Natalie Ramsay kreeg de muziek ruim 20 jaar geleden met de paplepel ingegoten. Haar vader speelde banjo en nam de jonge Natalie vaak mee naar optredens en bluegrass festivals. Dat Natalie Ramsay zelf muziek wilde gaan maken lag dan ook al op jonge leeftijd vast, maar hiervoor moest ze wel haar verlegenheid overwinnen.
 
Op haar 17e bracht ze haar eerste plaat uit, die op een of andere manier de aandacht wist te trekken op de Filippijnen. Natalie Ramsay wist vanaf dat moment zeker dat ze als muzikant door het leefde wilde, maar constateerde ook dat voor het schrijven van songs met inhoud enige levenservaring onmisbaar is.
 
Die levenservaring deed ze op door alle uithoeken van de VS en Canada te verkennen en uiteindelijk zelfs naar India te reizen, waar ze zich bekwaamde in yoga en het tekenen met henna. Het is bagage die allemaal bijdraagt aan de pure schoonheid van het eerder dit jaar verschenen Fly To Home.
 
Fly To Home werd gemaakt met een aantal bevriende muzikanten en laat een puur en wat traditioneel aandoend geluid horen. Natalie Ramsay maakt ouderwets, of beter gezegd authentiek, klinkende singer-songwriter muziek met vooral invloeden uit de folk. Ze beschikt over een mooie heldere en warme stem en vertolkt hiermee op eigenzinnige wijze haar songs.
 
Bij Natalie Ramsay ben je niet aan het juiste adres voor makkelijk in het gehoor liggende popliedjes, maar liefhebbers van gloedvolle singer-songwriter muziek met inhoud zullen deze Canadese singer-songwriter waarschijnlijk onmiddellijk omarmen. Fly To Home valt op door een mooie, vaak bijzonder stemmige, instrumentatie. Natalie Ramsay speelt zelf akoestische gitaar, piano, banjo, mondharmonica en ukele en heeft hiernaast een gitarist, cellist en (staande) bassist om zich heen verzameld. De vocale harmonieën van Ainsley Borus (helaas maar in een beperkt aantal van de tracks prominent aanwezig) en het virtuoze banjospel van vader Brian maken het mooie en sfeervolle geluid op Fly To Home compleet.
 
Het is een sober en ingetogen geluid dat vaak complex is opgebouwd en bovendien is voorzien van dynamiek. Natalie Ramsay voorziet de mooie, stemmige en wat mij betreft ook bijzondere klanken van vocalen die zijn voorzien van flink wat emotie en beleving. Hierdoor neemt de impact van de songs van Natalie Ramsay nog lange tijd toe en worden haar bijzondere songs uiteindelijk één voor één dierbaar of zelfs onmisbaar.
 
Het aanbod in het genre der vrouwelijke singer-songwriters is momenteel enorm groot, maar singer-songwriters als Natalie Ramsay zijn er niet zoveel. De inmiddels 25-jarige Canadese muzikante heeft immers een plaat afgeleverd die voortborduurt op de rijke tradities van het genre (die vaak beginnen bij landgenote Joni Mitchell), maar ook eigenzinnig durft te zijn.
 
Het is een plaat waarvoor de Engelse uitdrukking ‘it grows on you’ is bedacht, want dit is een plaat die zich snel opdringt en je vervolgens bedwelmt en verovert. Ik werd pas een week geleden voor het eerst getipt over deze plaat (Theo bedankt), maar ben nu al fan van Natalie Ramsay. En dat terwijl ik nog lang niet klaar ben met het ontdekken van al het moois op het zo indrukwekkende Fly To Home, dat wat mij betreft geschaard kan worden onder de ontdekkingen van 2014.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar Fly to home en de plaat aanschaffen:

http://natalieramsay.bandcamp.com/releases

WoNo Magazine 14.1 is uit

Het heeft even geduurd, maar hier is nummer 1 van de 14e jaargang. Geniet ervan, want het was het wachten beslist waard.

.No en Wo.

http://www.winopenris.nl/wono/WoNo%20Magazine%2014.1.pdf

Flip Noorman Live: Gebr. de Nobel Leiden, 17 december 2014

Foto: Wo.

Er wervelde nogal een storm over het grote, door de De Kift aangeklede podium. Een opgewonden standje met lange, woeste krullen, een baard en een gitaar/banjo verzorgde het voorprogramma. Een microfoon? Ach, dat kon wel of niet. Met zijn enorme volume (en goede akoestiek) bereikte hij ons toch wel. Zo lang de geluidsman goed oplette en direct op de aangeboden dynamiek inspeelde door de gitaar zachter dan wel harder te zetten, ging alles goed.

Door bij beurten provocerend, opruiend of poeslief te zijn, kon Flip Noorman verbaal steeds weer direct toeslaan. Hij staat geen moment stil en betrekt zijn publiek goedschiks of kwaadschiks bij zijn performance, want dat is het; meer dan een "optreden". Meezingen, toespreken, er staat een soort volksmenner op het podium. Doe je mee, dan is het niet goed, doe je wel mee, dan is het ook niet goed. In die zin is hij een soort Freek of Youp, maar met het directe van Teeuwen en Maassen.

Wat wel duidelijk was, dat Noorman het publiek stukje bij beetje voor zich in nam. Bekomen van de verbazing liet het publiek zich overweldigen en bespelen. Het rondje door de zaal op het einde was misschien net een stap te ver. Te intimiderend? Flip Noorman gooide zijn présence gewoon de overtreffende trap in. Voor een voorprogramma is het een riskante aanpak, die zich ook compleet tegen hem kan keren. De andere kant is, je hebt als voorprogramma weinig te verliezen. Wie kleurloos is, wordt niet herinnerd. Dat is in het geval van Flip Noorman onmogelijk. Hij is zo confronterend dat iedereen met een idee over hem naar huis gaat. Ontsnappen aan zijn aanwezigheid is geen optie, behalve door de zaal uit te vluchten.

Zijn muziek is uiteindelijk ondergeschikt aan de performance. Het aangebodene beweegt zich dan ook tussen cabaret/kleinkunst en een "gewoon" optreden. Ook daar speelt Noorman weer mee. Na heel veel en uiterst nadrukkelijk om aandacht vragen over (persoonlijk) geweld en macht, mochten wij als op commando "sir, yes sir" meezingen/schreeuwen, waarna hij direct een rustig liedje inzette met zacht gitaargetokkel, om daar weer snel een grap over te maken. Het onderstreept steeds weer hoe hij speelt met het gemoed van zijn luisteraars.

Foto: Wo.

Een gedicht over make up en de leugen? Ook daar draait hij zijn hand niet voor om. Steeds een nieuwe verrassing. Boosheid, echt of gespeeld? Bellse parese of niet? Geestelijk in ieder geval in deze show. Het blijft raden en daarmee zit Flip Noorman op een scherp randje waar hij perfect op balanceert. Telkens als hij voor mijn gevoel deze balanceeract dreigde te verliezen, kwam er een nieuwe wending die de zaken weer recht trok. Goed gedaan.

Tegelijkertijd is Flip Noorman te plaatsen in een lange traditie. Jaap Fischer, Boudewijn de Groot, Bram Vermeulen weerklinken allemaal in zijn liedjes en spel. Dat gaat nog meer blijken, denk ik, op zijn album 'Bellse parese', want daar werkt het live gespeelde, als in voorstelling, niet of in ieder geval anders. Hij heeft me zeker benieuwd gemaakt om eens te gaan luisteren.

Hoe ver Flip Noorman gaat, bleek zelfs uit het volgende. Zijn grap over tegeltjeswijsheid, naar aanleiding van de titel van een van zijn liedjes, over koeien en horens, bleek doorgevoerd. Nee, ik heb het niet aangeschaft, maar de grap is helemaal geslaagd.

Wo.

Je kunt hier luisteren naar 'Ik heb de macht':

https://www.youtube.com/watch?v=aux8OJQ5qV8