A short selection of songs. Adam Arcuragi

You can listen to and download A short selection of songs here for free.

What an intriguing cover of this EP. Notice the stains left in the middle. Looking better there is white lettering in the middle below. Reading carefully I learned that I'm looking at a picture that is at least nearly 98 years old, perhaps older, as the church in the picture has been destroyed in 1915. That is half way the first World War. Is the music on offer as intriguing as the cover photograph?

No and yes. As with many things, that depends on what one wants to hear. Adam Arcuragi is an American songer-songwriter from Georgia. Since 2006 he has released four cds of which one was an EP. A short selection of songs is, as the title suggests, a compilation of songs from previous efforts. As I have missed them all, let me draw some attention first to this gift from Arcuragi.

A Short selection of songs is a five song EP that asks something of the listener as it is not exactly upbeat, more the opposite. The tempo is mid range to slow. Arcuragi's voice is certainly pleasant to listen to, but has a sort of constant complaint undertone concealed in it. As a listener one has to be able to deal with this. As far as I'm concerned I can listen to his voice again and again. Around the voice everything else starts with Adam Arcuragi's acoustic, steel-stringed guitar. For aficionados of acoustic guitar playing there is more than enough to enjoy also. 'Sin is just an old archery term' (great title btw) has this fine, subtle melodies of a few notes that are stressed. From there all the fun starts. Harmonies here, a trumpet there, a brushed snare doing the rhythm quietly in the background and finally a few lap steel notes. 5"30 and not one moment that shouldn't be there.

Wikipedia credits Arcuragi with being the founder of the musical genre Death gospel. As I'm thinking half of the time 'this song could be on a Bonny 'Prince' Billy album', this credit may be a bit too much. But listening to a song like 'She comes to me', the moniker does not really do right to this bitter sweet song either. The other reason why I do not agree, is that his music has too many fun elements in there that embellish his songs and make them not just bearable, but most interesting to listen to as well. The previously unreleased 'Cobra tie' is just plain beautiful. As mesmerising as the eyes on the tie, no doubt.

With mentioning the alias of Will Oldham just now, I have given away the biggest influence that I can discern on A short selection of songs. In the way Adam Arcuragi sings, as if he runs out of air every once in a while and in the atmosphere of the songs. It just fits, but without being a copycat. The songs all stand out on their own. Behind Oldham there's someone else lurking in the background also. In a song like '...Riverrun' I hear something of Van Morrison. In the way of singing and in the arrangement. '...Riverrun' isn't as smooth as Morrison's music in the last thirty something years, but the flow of it is unmistakable.

Adam Arcuragi is a singer-songwriter who lends enough from (alt.)country, folk, blue grass and a smattering of well-hidden pop, to come up with songs that are more than just interesting. They invite to sing-along to, to listen to intensely, with full concentration and to have playing in the background. All in one. Yes, I'm interested and plan to check out more from this singer-songwriter. Noisetrade.com did its work again. It made me discover Adam Arcuragi.

Wo.

The Black Crowes Live in Paradiso June 2013

Je kunt hier naar 'Hard to handle' luisteren.

Waarschijnlijk heeft iedereen wel speciale herinneringen bij een of meerdere liedjes. Sommige belangrijk en levensveranderend, maar soms ook veel minder opzienwekkend, of tegen het banale aan. Mijn herinnering aan ‘Remedy’ van de Black Crowes houdt zich ergens in het midden op.  Zomer 1992, de Amerikaanse staat Maine (het best te omschrijven als ‘een groot bos met een  boel meren’). Het was mijn tweede keer als counsellor in een zomerkamp voor rijke jochies. Het verschil met de eerste keer was dat ik mijn rijbewijs inmiddels had gehaald. Van een collega kreeg ik zijn auto mee, om boodschappen te doen ofzo. Zie daar mijn eigen ‘Route 66-achtige momentje’: voor het eerst alleen achter het stuur, met op de radio dus ‘Remedy’.

Daarvoor en daarna hebben de heren altijd een warm plekje in mijn hart gehad en gehouden. Heb ze eind jaren negentig een paar keer gezien, hun cd’s trouw gekocht, maar hen laatste jaren ook wel uit het oog verloren. Tot de aankondiging kwam dat ze weer zouden optreden, in Paradiso. Die show was snel uitverkocht, dus volgde een extra concert. Later bleek dat ze ook niet te beroerd waren om als het voorprogramma van Bruce Springsteen in de Goffert te fungeren. Maar hier dus het verslag van het eerste optreden van de gebroeders Robinson en companen.

Buiten was het 30 graden, binnen nog een beetje meer. Zweet, bier en de wierrook die op het podium stond te branden maakten het geringe aantal ventilators tot lachertjes. De officiële  aanvangstijd was half negen, waarbij ik denk: die zien we niet voor negen uur, kwart over negen. Maar om tien over half kwamen ze al op, waarbij Chris nog meer dan vroeger op een Jezus look-alike leek met zijn lange haar, baard en schriele postuur.  Openingsnummer ‘Seven Seas’ ging er lekker in. De opbouw van de set bleek traditioneel: paar uptempo openers, rustig middenstuk, waarna het weer een beetje harder ging. Het repertoire was een soort greatest hits, met op het laatst ‘Remedy’ en ‘Hard to handle’, die door de zaal duidelijk het meest enthousiast werden begroet. Alleen ‘Jealous Again’ ontbrak helaas. Het was al met al niet heel verrassend, maar het was wel heel erg fijn.

Het was dus een prachtige avond, maar ik sta toch ook altijd wel een ambivalent ten opzichte van hun neiging om sommige nummers schier eindloos uit te rekken. Op sommige momenten is het magisch, zoals op een gegeven moment de ‘gitaar-battle’ tussen de twee gitaristen. Vaak is het een beetje saai en duidelijk leuker voor de muzikanten dan voor het publiek. Mooi is dan wel dat ineens de vlam weer in het publiek kan slaan en dat gebeurde ook zeker een paar maal. Grappige uitsmijters waren niet uit eigen stal: Jumpin’ Jack Flash van de Rollings Stones is altijd een mooi cadeautje.

HareD 

Ghosts & compromise. Waiting for Henry

Je kunt hier naar 'Here comes the rain' luisteren.

Waiting For Henry is een jonge Amerikaanse band, die naar eigen zeggen "old-school alt-country" maakt. Dat is op zich een interessant gegeven. De muziek die aan het begin van de jaren 90 werd binnengehaald als muzikale revolutie, is inmiddels kennelijk al weer old school. De muziek van Waiting For Henry is er niet minder aantrekkelijk om. Het debuut van de band, Ghosts & Compromise, doet inderdaad wel wat denken aan de muziek van alt-country pioniers als Uncle Tupelo en The Jayhawks, maar Waiting For Henry doet veel meer dan oude wijn in nieuwe zakken serveren. De muziek van de band citeert niet alleen uit de archieven van de alt-country, maar verwerkt ook invloeden uit de hoogtijdagen van de American Underground en met een beetje fantasie zelfs invloeden uit de grunge of de Southern Rock. Bij beluistering van Ghosts & Compromise moest ik meer dan eens denken aan het beste van The Jayhawks (en dat is heel erg goed), maar bijna net zo vaak werd ik mee terug genomen naar de hoogtijdagen van R.E.M. (en dat is zo mogelijk nog beter) en heel soms hoor ik ook wel wat van Pearl Jam of de Drive-By Truckers. De muziek van Waiting For Henry bevat onmiskenbaar invloeden uit de alt-country hoek, maar combineert deze met net wat meer rauw gitaarwerk en net wat meer intensiteit dan gebruikelijk. Het resultaat is vrijwel onweerstaanbaar. Ghosts & Compromise is een gloedvolle plaat vol heerlijke songs. De band uit New York State weet net als The Jayhawks te overtuigen met sterke solozang en hemelse harmonieën en gooit er vervolgens een bak gitaarwerk tegenaan waaraan de meeste bands uit de alt-country en de American Underground een puntje kunnen zuigen. Door deze opvallende combinatie van invloeden is Waiting For Henry er in geslaagd om een plaat te maken die volstrekt tijdloos klinkt, maar tegelijkertijd anders klinkt dan alles dat we de afgelopen 25 jaar al gehoord hebben. Voor een debuut ligt de kwaliteit opvallend hoog en hiernaast kent Ghosts & Compromise nauwelijks zwakke momenten. Er komt op het moment een ware vloedgolf van Amerikaanse rootsplaten op me af, maar er zitten er op het moment niet veel tussen die zoveel indruk op me hebben gemaakt als het debuut van Waiting For Henry. Na Hollis Brown is ook dit een band die met een beetje geluk zomaar heel groot kan worden. Ik gun het ze van harte.

Erwin Zijleman

Je kunt Ghosts & compromise hier bestellen

The way we move. Langhorne Slim and the Law

You can listen to 'The way we move' here.

Not so long ago we published a review of an EP Langhorn Slim and the Law (click here) released through Noisetrade.com as a teaser for this album, The way we move. Not only did 'Summertime' receive a favourable review, it is one of the better read articles on this blog this year. So how does the EP translate into a whole album?

Langhorn Slim and the Law is Langhorne Slim, who's called Sean Scolnick, on vocals and guitar, Malachi DeLorenzo on drums, David Moore on banjo and keyboard, and Jeff Ratner on bass. Together they are able to cook up a storm, where one song further they will be playing your heartstrings successfully as well. Active since 1999 when the band started playing in Pennsylvania, The way we move is the band's sixth album since 2004. Langhorne Slim also recorded a solo album with the same name. All this passed me by. The free Summertime EP was my first exposure to the band.

The rough and raw-edged voice of Langhorne Slim is the first thing I really noticed. Not (un)like Rod Stewart, but in a song like 'Someday' he sounds like what Buddy Holly could have sounded like had he lived to 33. (That would have been 1969. Would he have played Woodstock or been "forgotten"?) Next is the variety in moods and songs on The way we move. Langhorne Slim exposes us to different ranges of his musical tastes. From singer-songwriter material like 'Song for Sid' to the up-beat title song or the Caribbean flavoured 'Just a dream'. The modern form of folkrock is present with a banjo in 'Bad luck'. On The way we move all these different influences and styles come by, that make the album interesting and fun to listen. The Faces like piano in 'Fire' is another element that really sticks out.

Langhorne Slim and the Law tune the mood down regularly as well. What inspired 'Song for Sid' I don't know, but Scolnick lets the listener look into his soul. "I loved this old man, I wrote him this song", he sings, before shouting out in pain "gone, gone, gone". The seriousness of 'Song for Sid' attests to the fact how diverse The way we move is. Perhaps slightly too diverse, but my guess is that this song just had to come out. 'Two crooked hearts' is the total opposite. Fast, pounding, not happy, but determined. 'Coffee cups' is the opposite again. Another very serious song about being away from home, that true followers of this blog will have recognised.(as you've listened to the EP, right?).

The third real thing sticking out is the cover photograph. This is a great find! Worth a review by someone with knowledge of photography. Sorry, I'm skipping here.

Taking The way we move all in, the album sits well with me. It will not be my favorite of 2013, but it is a good old decent song smith of an album, that manages to please in a few ways, which is quite a feat. Langhorne Slim and the law convince in ballads, rockers and plain fun songs. And when 'Salvation' rings bells of 'Alabama shamrock', the band even comes close to my personal favorites The Hackensaw Boys and that's a compliment.

Wo.

You can order The way we move here


or here

Statelines (EP). Dylan Jacobsen

You can listen to and download Statelines for free here.

Another gem that Noisetrade.com provided me with. Statelines is an EP with four songs in which Dylan Jacobsen struts his stuff. The music is advertised as alternative country, but a (pop)rock moniker would work just as well. Certainly for the first two songs. 'All night long' is this fun song, that if sung by Bon Jovi would effortlessly be one of the best songs by that band. You've guessed, I'm not a real fan, though it had its few moments. 'All night long' pleases me not a little though. This starts with the voice of Jacobson that is very pleasant to listen to, according to my ears.

At the basis of all songs on Statelines is the acoustic guitar. This is the point where Dylan Jacobsen's songs start, his guitar and his voice. (Great name by the way, Dylan and Jacob in one. 'All night long could have been a song of The Wallflowers.) After that the rest follows. Jacobsen is a singer-songwriter at heart. 'See you around' attests to this most. "All that we had is coming down, I'll see you around'. Just the right bittersweet tone is found in this song. With a great bridge lifting the song to even higher standards. If anything else shows through his lyrics its his love for music as he is not afraid of mentioning some big names here. You will find out by taking a listen.

No, there's nothing original on this EP. Everything has been done before. Gin Blossoms is the band that comes to mind most listening to the songs. Dcmnd foremost. Here Josh Withenshaw of Every Avenue sings a duet with Dylan Jacobsen. There's nothing wrong with sounding like a band that scored its hits in the 90s of the last century, when the songs are as much fun as they are on Statelines. The electric guitar lines are fluent and inventive. The melody of the songs are all more than alright. The songs sound great and well played, with a keen ear for the right sort of variations in the accompaniment that make them stand out. A change in tempo, a bridge, a fun guitar part, Statelines has it all.

Dylan Jacobsen's voice reminds me of Shane Alexander, a slightly darker shaded version though. Still it comes close, a clear voice that smooths my ears.

Jacoben may have to find his own signature music in times to come. For now this is good enough. Four very good and varied songs that set a standard for his work to come. I'm surely looking forward to hearing more.

Wo.