WoNo Magazine anniversary

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste recensie van een album verscheen op WoNoBlog, een recensie van de enige plaat van The Parlor Soldiers, 'When The Dust Settles', een lang verdwenen duo uit Fredricksburg, Virginia. De zangeres, Karen Jonas, was de afgelopen jaren zeer regelmatig hier te vinden. Op 17 februari werden een paar regels over het overlijden van Witney Houston gepubliceerd. Op 12 februari werd het blog geopend/aangekondigd.

Er is rond deze datum echter iets veel onderscheideners te melden. Het is ongeveer 25 jaar geleden dat de eerste uitgave van WoNo Magazine verscheen. Een precieze datum is niet meer te achterhalen na al die tijd. Laat ik eens terugkijken hoe dat tot stand gekomen is, want zonder WoNo Magazine, aankomende kerst 10 jaar ter ziele, geen WoNoBlog.

Wo. (Wout ) en .No (Wino) werkten destijds voor de onafhankelijke post en telecommunicate toezichthouder, OPTA en daar werd na een aantal jaar van onafhankelijkheid besloten een personeelsblad op te richten, 'Optater'. Het leek Wino een leuk idee om een muziekpagina te hebben in dat blad en hij vroeg mij daar aan mee te werken. Dat vond de redactie van het a.s. 'Optater' niet. Het had niets met de OPTA te maken. Dat was natuurlijk zo, maar daar bleef het niet bij. Wino besloot dat we dan toch zelf een blad uit zouden geven. Zo gezegd zo gedaan en in een paar dagen schreven we het eerste blad vol en nodigden daarin collega's uit om mee te gaan schrijven. We klopten het eerste 'Optater' nummer ruimschoots.

De naam komt van het idee iets met onze voornamen te doen en een link met muziek te leggen. Dat werd WoNo (mono) en de samentrekking van delen van onze voornamen. Die eer trek ik naar mijzelf toe. De verdeling van taken werd vrij natuurlijk verdeeld. Ik vond schrijven leuk en Wino de opmaak. Daar moest ik niet aan denken. Daarnaast zat ik collega's achter de broek aan om stukjes aan te leveren. Als ze mij zagen doken sommigen al weg.

Het logo werd gemaakt door mijn nicht Tineke Guise. Rubrieken verzonnen door collega's. De verspreiding werd steeds breder. Ex-collega's, vrienden, buren, etc., etc. bleven of werden lid door de jaren heen  Er schreven zelfs mensen mee die ik nog nooit had ontmoet. We kregen toestemming van Martin Bril en Fer Abrahams om relevante stukjes uit de krant te herpubliceren. Themanummers rond het afscheid van collega's en artiesten werden gemaakt en er kwam zelfs een feuilleton over het muzikale avontuur van ene Glazu in Kirgizië.

Nadat ik OPTA had verlaten in 2010, werd het moeilijker om nieuwe mensen daar te benaderen en nieuwe mensen aantrekken na de fusie tot ACM was onmogelijk voor een buitenstaander. Het aantal nummers liep daardoor terug. Inmiddels was ik in 2012 een blog begonnen, waar ik mijn enthousiasme voor muziek ruimschoots in kwijt kon. Ik merkte dat het enthousiasme wegebte en de verschijningsdatum steeds verder uit elkaar kwam te liggen. Toen de mededeling kwam, "ik ga er mee stoppen", kwam dat niet als een verrassing. Na bijna 16 jaar kwam er met kerst 2016 een einde aan het magazine. Er werd er nog één gemaakt. WoNo Magazine ging er met een knal uit.

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste blogpost online kwam. Die kun je hier lezen:

https://wonomagazine.blogspot.com/2012/02/when-dust-settles-parlor-soldiers.html 

Inmiddels zijn we ruim 5200 posts verder. Posts die laten zien, hoever het blog is geëvolueerd. Het mooiste compliment dat ik heb gekregen is, "ik ken niemand die over muziek schrijft zoals jij" gegeven na een album recensie en variaties hierop van andere artiesten. Inmiddels krijg ik af en toe een uitnodiging om bij een show te zijn, zelfs van een Nieuw-Zeelandse bands die hier komt toeren, kan ik "bevriende"artiesten uitnodigen om in onze huiskamer te komen spelen voor onze vrienden en kennissen en krijg wel eens een mooie plaat toegezonden. Allemaal dingen die ik vooraf nooit had verwacht. Voorlopig ga ik nog even door met de geregelde hulp van bevriende schrijvers. Maar belangrijker, blijf vooral lezen!

Nog een keer dan,

Wo.