Again. The Belair Lip Bombs

Er zijn vorig jaar niet heel veel frisse, interessante en leuke nieuwe gitaarbandjes opgedoken, maar de Australische band The Belair Lip Bombs laat op haar uitstekende tweede album Again horen dat het er zeker een is.

Direct bij de eerste noten van de openingstrack van Again van The Belair Lip Bombs heb je het gevoel dat je een band hoort die wel eens heel groot kan gaan worden. Dat zijn grote schoenen om te vullen en dat lukt de Australische band dan ook niet altijd, maar Again is absoluut een leuk album. The Belair Lip Bombs maakt op haar tweede album aanstekelijke en soms licht tegendraadse gitaarpop zoals alleen Australische bands die maken. De band beschikt in de persoon van Maisie Everett over een aansprekend boegbeeld en laat op Again ook nog eens horen dat het kan variëren, waardoor het album misschien niet de hele tijd zorgt voor een jubelstemming, maar wel laat horen dat er nog veel meer in zit.

Lush Life, het eerste album van de Australische band The Belair Lip Bombs, was in de zomer van 2023 een album waar ik in eerste instantie heel vrolijk van werd, maar dat ik na een paar keer horen toch weer opzij legde. Het overkwam me ook weer met Again, het tweede album van de band uit Melbourne. 

Door een aantal zeer lovende recensies in de Britse muziektijdschriften was ik op voorhand al heel nieuwsgierig geworden naar het album en bij eerste beluistering was ik direct enthousiast. Uiteindelijk selecteerde ik het album echter niet omdat het goede gevoel om onduidelijke redenen niet bleef, waarbij ik niet uitsluit dat het te maken had met het stevig opkomende herfstweer van dat moment. 

Omdat het positieve recensies bleef regenen probeerde ik het de afgelopen week toch nog een keer en nu hield de Australische band mijn aandacht wel vast. Ook tijdens het typen van deze recensie word ik alleen maar heel vrolijk van het nieuwe album van The Belair Lip Bombs, dat ik inmiddels dan ook als een blijvertje zie. 

De band rond frontvrouw Maisie Everett vermaakt ook op haar tweede album met een aantal onweerstaanbaar lekkere gitaarsongs, maar gooit er af en toe ook een wat meer ingehouden popsong tegenaan. Het debuutalbum van de band werd niet heel opvallend geproduceerd door Nao Anzai, die onder andere werkte met The Teskey Brothers, maar hij mocht toch terugkeren voor het tweede album. Hij kreeg wel gezelschap van Joe White van de band Rolling Blackouts Coastal Fever, die de band een flinke impuls heeft gegeven. 

Rolling Blackouts Coastal Fever heeft het patent op typisch Australische en bijzonder aanstekelijke gitaarsongs en die maakt The Belair Lip Bombs ook op haar tweede album. Wanneer het gitaarwerk wat tegendraads is heeft het wel wat van de muziek waarmee de New Yorkse band The Strokes ooit debuteerde, maar de band rond Maisie Everett varieert er op Again ook flink op los. Een aantal songs op het album past in de hokjes indierock, maar ook jangle pop en pop komen voorbij op het tweede album van de band. 

Op het ruim twee jaar oude debuutalbum van The Belair Lip Bombs rammelde het nog aan alle kanten, maar op Again heeft de Australische band in een aantal opzichten stappen gezet. Again laat een hecht spelende band horen, die vooral indruk maakt met veelkleurig gitaarwerk, maar ook de ritmesectie van de band stuwt de songs van The Belair Lip Bombs steeds weer naar een net wat hoger niveau. 

De meeste van dit soort bandjes beschikken over een zanger met veel of zelfs net wat teveel branie, maar de songs van The Belair Lip Bombs klinken anders door de zang van frontvrouw Maisie Everett. Again klinkt wat liever en charmanter dan albums van vergelijkbare gitaarbands, maar Maisie Everett kan ook zeker rocken. 

Bij mij viel het kwartje misschien niet direct, maar nu de zon de afgelopen dagen weer wat vaker scheen blijkt Again een album om de zomer van in je kop te krijgen en voorlopig nog even te houden. Jack White was direct fan toen hij het debuut van de band hoorde en bood de band een platencontract aan en daar gaat hij volgens mij geen spijt van krijgen, al is het maar omdat ik het idee heb dat de Australische band nog wel wat groeipotentie heeft. In de gaten houden deze band.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Again hier luisteren en bestellen:

https://thebelairlipbombs.bandcamp.com/album/again 

Autonomy. Stone

Stone is a band that can only come from the U.K. It has that kind of swagger in its music and presentation that British bands are so good at. The music is a mix of many things that came before (and have gone) but still sounds so fresh.

Stone is from Liverpool. It started with the duo Fin Power (singer) and Elliot Gill (guitar) who met in 2016 and started their first band, The Bohos. In the next few years bass player Alex Smith and drummer Sarah Surrage join and Stone is a fact. The foursome kept honing their chops and here we are in 2026, with this energetic, second album.

What will you hear when you put on Autonomy? Alternative rock, with some pop and postpunk/wave. The, almost, title song 'Autonomous' could come from a Big Special album, e.g. The band has obviously heard Oasis and coming with that hidden hints of Beatlesque pop elements. Fin Power clearly has listened to Alex Turner's phrasing. It all went into Stone's blender and comes out as one, big raucous musical surprise.

Listen to how much fun a song like 'Freezing' is. It is the last song on the album. Instead of it being a tucked away filler, it is more like a mission statement. The band uses dynamics and reticence as if it has done so on the whole album; not! Here it plays with the space a mix offers and with the art of less is more. The only one not holding back is singer Fin Power. He's spewing words all over the place and finds a spot for such a nice chorus as well. If what comes next has the quality of 'Freezing', the third album will be even better than Autonomy.

Promo photo

Admittedly, Autonomy in some places is better at showing enthusiasm than that it presents great songs. Most songs are good and some tend towards more. A band early in its career ought to show a lot of enthusiasm and Stone delivers it in spades.

The album's title song opens the album and shows all what the band is about. You can pick out your own favourite Britpop band as inspiration, I could pick a few even. But listen to that guitar doing that did-a-did-a-did-a-did sound. For some reason it appeals so much to me. And Fin Power has a great vocal melody going on there. The world has its Britpop anthem for the 20ties, I'd say.

Submerge into the musical world Stone presents and I'm convinced you will come out on the other side of Autonomy fully invigorated. Stone rules here.

Wout de Natris - van der Borght 

WoNo Magazine anniversary

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste recensie van een album verscheen op WoNoBlog, een recensie van de enige plaat van The Parlor Soldiers, 'When The Dust Settles', een lang verdwenen duo uit Fredricksburg, Virginia. De zangeres, Karen Jonas, was de afgelopen jaren zeer regelmatig hier te vinden. Op 17 februari werden een paar regels over het overlijden van Witney Houston gepubliceerd. Op 12 februari werd het blog geopend/aangekondigd.

Er is rond deze datum echter iets veel onderscheideners te melden. Het is ongeveer 25 jaar geleden dat de eerste uitgave van WoNo Magazine verscheen. Een precieze datum is niet meer te achterhalen na al die tijd. Laat ik eens terugkijken hoe dat tot stand gekomen is, want zonder WoNo Magazine, aankomende kerst 10 jaar ter ziele, geen WoNoBlog.

Wo. (Wout ) en .No (Wino) werkten destijds voor de onafhankelijke post en telecommunicate toezichthouder, OPTA en daar werd na een aantal jaar van onafhankelijkheid besloten een personeelsblad op te richten, 'Optater'. Het leek Wino een leuk idee om een muziekpagina te hebben in dat blad en hij vroeg mij daar aan mee te werken. Dat vond de redactie van het a.s. 'Optater' niet. Het had niets met de OPTA te maken. Dat was natuurlijk zo, maar daar bleef het niet bij. Wino besloot dat we dan toch zelf een blad uit zouden geven. Zo gezegd zo gedaan en in een paar dagen schreven we het eerste blad vol en nodigden daarin collega's uit om mee te gaan schrijven. We klopten het eerste 'Optater' nummer ruimschoots.

De naam komt van het idee iets met onze voornamen te doen en een link met muziek te leggen. Dat werd WoNo (mono) en de samentrekking van delen van onze voornamen. Die eer trek ik naar mijzelf toe. De verdeling van taken werd vrij natuurlijk verdeeld. Ik vond schrijven leuk en Wino de opmaak. Daar moest ik niet aan denken. Daarnaast zat ik collega's achter de broek aan om stukjes aan te leveren. Als ze mij zagen doken sommigen al weg.

Het logo werd gemaakt door mijn nicht Tineke Guise. Rubrieken verzonnen door collega's. De verspreiding werd steeds breder. Ex-collega's, vrienden, buren, etc., etc. bleven of werden lid door de jaren heen  Er schreven zelfs mensen mee die ik nog nooit had ontmoet. We kregen toestemming van Martin Bril en Fer Abrahams om relevante stukjes uit de krant te herpubliceren. Themanummers rond het afscheid van collega's en artiesten werden gemaakt en er kwam zelfs een feuilleton over het muzikale avontuur van ene Glazu in Kirgizië.

Nadat ik OPTA had verlaten in 2010, werd het moeilijker om nieuwe mensen daar te benaderen en nieuwe mensen aantrekken na de fusie tot ACM was onmogelijk voor een buitenstaander. Het aantal nummers liep daardoor terug. Inmiddels was ik in 2012 een blog begonnen, waar ik mijn enthousiasme voor muziek ruimschoots in kwijt kon. Ik merkte dat het enthousiasme wegebte en de verschijningsdatum steeds verder uit elkaar kwam te liggen. Toen de mededeling kwam, "ik ga er mee stoppen", kwam dat niet als een verrassing. Na bijna 16 jaar kwam er met kerst 2016 een einde aan het magazine. Er werd er nog één gemaakt. WoNo Magazine ging er met een knal uit.

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste blogpost online kwam. Die kun je hier lezen:

https://wonomagazine.blogspot.com/2012/02/when-dust-settles-parlor-soldiers.html 

Inmiddels zijn we ruim 5200 posts verder. Posts die laten zien, hoever het blog is geëvolueerd. Het mooiste compliment dat ik heb gekregen is, "ik ken niemand die over muziek schrijft zoals jij" gegeven na een album recensie en variaties hierop van andere artiesten. Inmiddels krijg ik af en toe een uitnodiging om bij een show te zijn, zelfs van een Nieuw-Zeelandse bands die hier komt toeren, kan ik "bevriende"artiesten uitnodigen om in onze huiskamer te komen spelen voor onze vrienden en kennissen en krijg wel eens een mooie plaat toegezonden. Allemaal dingen die ik vooraf nooit had verwacht. Voorlopig ga ik nog even door met de geregelde hulp van bevriende schrijvers. Maar belangrijker, blijf vooral lezen!

Nog een keer dan,

Wo. 

Tears Before Bedtime. would-be-goods

Listening to Tears Before Bedtime is like moving back in time and not just a little. There is so much 1960s written all over the music. The album produces nostalgic feelings galore for most of the time, of a period in time I do not necessarily need to go back to. At the same time Tears Before Bedtime sounds so clear and nicely produced that it simply cannot come from that time. Not a single The Kinks single sounds like this. 'Tears For Leda' may start with a typical The Kinks chord progression, think the intro to 'Till The End Of The Day', but when the spacious stereo mix kicks in, I know better immediately. Expect sounds inspired by 60s movie soundtracks and French sigh girls as well.

would-be-goods is not a new band. It's first record was released in 1988, 'The Camera Loves Me'. Singer and songwriter Jessica Griffin had no band at the time. She recorded her first two albums with the members of The Monochrome Set. This century saw the advent of would-be-goods as a live band. With Tears Before Bedtime the band releases its seventh album.

I can't compare this album to the previous ones, as I do not know them. What I'm listening to, is lush music that allows the musicians to spread out over the mix. Music that allows in all sorts of instruments that move beyond the drums, bass, guitar and alright a keyboard. On the other hand, 'The Rose Tattoo' sounds very convincing even if it is nearly bereft of instruments. The vibe of the past is there in abundance as well.

Photo: Ian Greensmith

Jessica Griffin is no longer a young woman and you will hear it in her voice. It fits very well with the music the band presents. She's not pretending in any way to be what she's not and that makes for listening to the real thing. Some of the lyrics fit her age as well. "Sleeping with dogs gives you flees", she sings in 'Don't Come Crying To Me'. I don't see current female singers like Raye or Olivia Dean sing on household topics like this. This is just one example. I suggest you go and discover your own favourite quote.

would-be-goods, named after a novel from 1901 with that title, musically have dipped their writing pens in a well from 60 years ago. The outcome is an album that is very welcome in 2026. It sounds fresh and upbeat underneath all that nostalgia.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Tears Before Bedtime here:

https://would-be-goods.bandcamp.com/album/tears-before-bedtime 

when is it too late? Alexandra Alden

De muziek van de Maltese singer-songwriter Alexandra Alden is helaas nog altijd een goed bewaard geheim, maar haar nieuwe en echt prachtige album when is it too late? moet daar verandering in gaan brengen.

Vier jaar geleden maakte ik kennis met de muziek van Alexandra Alden en het was liefde op het eerste gehoor. De Maltese maar destijds in Nederland woonachtige muzikante verraste met tijdloos klinkende songs met vooral invloeden uit de folk en imponeerde met haar bijzonder mooie stem. Het zijn ingrediënten die terugkeren op haar nieuwe album when is it too late?, dat minstens net zo mooi is als voorganger Leads To Love. De songs van Alexandra Alden klinken nog altijd tijdloos, maar ook absoluut eigentijds. De songs zijn sterk, de muziek prachtig, maar zodra Alexandra gaat zingen ben je definitief verkocht. Het is een nog wat anonieme release helaas, maar ach wat is het weer mooi.

Alexandra Alden werd geboren op Malta, maar studeerde een paar jaar geleden in Rotterdam aan het prestigieuze CODARTS. Ze debuteerde in 2018 met het album Wild Honey, maar ik maakte kennis met haar muziek toen ze in 2021 het met Nederlandse muzikanten gemaakte Leads To Love uitbracht. Het is een album dat volgens mij niet heel veel deed, maar het blijft een fantastisch album vol tijdloze popsongs. 

Het zijn popsongs die zich absoluut hebben laten beïnvloeden door de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar Leads To Love bevat ook invloeden uit de jaren 80, zeker wanneer de songs op het album wat steviger klinken. Met de uitstekende songs en de fraaie inkleuring heeft Leads To Love al veel om van te houden, maar de meeste indruk maakt de waanzinnig mooie en zeer karakteristieke stem van de Maltese muzikante. 

Leads To Love dook eind 2021 dan ook volkomen terecht op in mijn jaarlijstje en sindsdien heb ik nog vaak genoten van een album dat niet alleen zorgt voor totale ontspanning, maar ook voor heel veel muzikaal genot. Ik weet eigenlijk niet of Alexandra Alden nog steeds in Rotterdam woont en heb ook niet heel veel informatie over haar vorige week verschenen nieuwe album, maar gelukkig spreekt de muziek ook dit keer voor zich. 

Het derde album van Alexandra Alden luistert naar de titel when is it too late? en het is net als zijn voorganger een album dat veel te bieden heeft. Misschien niet in kwantitatief opzicht, want het album bevat helaas slechts acht tracks en net iets meer dan een half uur muziek, maar in kwalitatief opzicht blinkt Alexandra opnieuw uit. 

Openingstrack stone fruit (de Maltese muzikante houdt kennelijk niet van hoofdletters) is direct van een betoverende schoonheid. Het is in eerste instantie een betrekkelijk sober maar zeer smaakvol ingekleurde song met vooral invloeden uit de folk, maar de muziek klinkt naarmate de track vordert steeds wat voller. 

Alexandra Alden slaagt er direct in om de aandacht te trekken met haar muziek, maar natuurlijk is er ook de stem die vier jaar geleden zoveel indruk maakte. Ook de zang op when is it too late? is weer bijzonder mooi en wist mij in ieder geval onmiddellijk te verleiden. Alexandra Alden zingt zacht, maar ook met veel expressie. Haar zuivere stem klinkt geschoold en is dat ook, maar de zang op het derde album van Alexandra Alden klinkt ook puur en oprecht. 

De Maltese muzikante beschikt over een stem die er uit springt, maar ook haar songs zijn van hoog niveau. Het zijn, net als op het vorige album, songs die vaak herinneren aan singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar Alexandra geeft ook een eigen draai aan haar songs. Het zijn songs die mij heel makkelijk wisten te veroveren, want wat klinkt when is it too late? lekker, maar de songs van Alexandra Alden zijn ook knap in elkaar zittende pareltjes, die prachtig zijn ingekleurd door getalenteerde muzikanten. 

Het album duurt misschien maar iets meer dan een half uur, maar blijft maar verrassen met prachtige muziek, fraaie vondsten en de wonderschone stem van de Maltese muzikante. Ik was meteen zeer gesteld op de nieuwe songs van Alexandra Alden, maar haar songs zijn ook songs die alleen maar beter worden wanneer je ze vaker hoort. Ze is eind januari te zien op een drietal kleine Nederlandse podia, maar een prachtalbum als when is it too late? verdient echt een veel groter podium.

Erwin Zijleman

 

You can listen to and order when is it too late? here:

https://alexandraalden.bandcamp.com/album/when-is-it-too-late 

Strange Life. Howling Bells

It was 20 years ago that Howling Bells released its debut album, 'Howling Bells'. Three albums followed but after 2014 things went quiet for the originally Australian band. Recently, vocalist/guitarist Juanita Stein, her brother and guitarist Joel Stein and drummer Glenn Moule reformed and started on a path that resulted in the release of Strange Life on 13 February 2026.

Strange Life is an album that shows different facets of the band. From the indie rocking opening song and the first Howling Bells song ever on WoNoBlog, 'Unbroken', to a dreamy song providing the album's title, 'The Looking Glass', Howling Bells delivers interesting songs that are somewhere in between the two.

Vocally, Juanita Stein cam measure herself to the likes of Blood Red Shoes' Laura-May Carter and Wolf Alice's Ellie Rowsell. She has that same quality to remain tranquil in the middle of an (alternative) rock storm. She is the eye of the hurricane around which it all evolves. I notice being attracted to her voice the whole of the time. Not that I do not hear the rest, far from. The music is very present. Stein's voice is mixed right in the middle of my ears. That makes her ultra present.

As an aside, singer Juanita Stein can be found on this blog, as in 2017 and 2018 Erwin Zijleman reviewed two solo albums. The hiatus of twelve years were not a step back from music for her. I can't recall taking a listen. If an album doesn't reach me, it is near impossible to catch up later (for artists I do not know).

Photo: Rob Loud

On Strange Life Howling Bells can rock. Even in a dirty way. 'Sweet Relief', is the tenth song on the album. Although Juanita Stein sounds like her sweet self, for most of the time as she has different timbres to her voice, the band rocks out, with distorted guitars and all. The final song is like cat, nails clawing into your skin. Just three songs before the band is purring like a happy cat, in a smooth sounding ballad, 'Dreamer'.

It shows the different sides to Howling Bells that together make for a very strong album. It took the band 12 years to make a new album. The wait was worth it. I'm a lucky one, as I did not have to wait that long, being new to the band. It does give me the opportunity to start listening to the output of the past. Strange Life is one of the albums that make the musical year 2026 worthwhile already.

Wout de Natris - van der Borght 

 

2025, week 7. 10 singles

No, I have no extra words this week, so just enjoy the selection!

Fall Out Of Bed. Mountaineer

Those who followed this blog over the past years know that a new single by Mountaineer will very likely fall on fertile ears. Marcel Hulst in both his Maggie Brown and Mountaineer guises has produced four magnificent albums. With Fall Out Of Bed his fifth album is announced. The single is extremely small. Two acoustic guitars, some atmospherics and a few sparse piano notes. This is all it takes to give me goosebumps. And of course, his soft, almost whispering voice. News has it that Excelsior Recordings has, finally I might add, signed the band. What my ears tell me, is that the mix is wider and the multitracked vocals come as a surprise. Fall Out Of Bed is a song of extreme beauty, another one in a long row of beautiful songs. Album 'Country Dragon' will be released on 3 April.

Kiss or Kill Me. Michael Des Barres

When did I hear music like this coming out of Hollywood? More decades ago than I care to remember. There are still musicians out there who haven't heard that the musical genre went out of fashion a long time ago. And the world should be glad that they haven't heard the news. Michael des Barres' voice may sound like he drank the whole Jack Daniels shack all by himself over the past decades, he is rocking like there is no tomorrow. His band is supertight and the riffs are flying. His drummer manages to add all these little extras into his drum patterns, The electric solo guitar is simply on fire. Kiss Or Kill Me is one heck of an introduction to this artist.

Bumble Bee. Ruby James featuring Rosie Flores

"I’ve always loved ‘Bumble Bee’, and I’m still surprised by how many people have never heard it", Ruby James writes in the accompanying bio to the song. Well, I have to admit I'm not able to mention a single song by LaVern Baker and do not really know who she is. What I do know, is that Ruby James is on fire in the song. This is a reimagined rock and roll song alright for the second quarter of the 21st century. Rosie Flores infuses the song with a some solos that are bordering on metal and are far removed from traditional rock and roll. This combination works really well. I'm amazed that a song like Bumble Bee can be released in the U.S. and not be on Malibu Lou's Rum Bar Records. Album 'Call It Rock And Roll' will be released later in the year.

Who Loves You. Detroit Illharmonic Symphony

Residing in Los Angeles and calling yourself Detroit is a bit confusing, I have to admit. But okay, I can live with it, when the band presents such a dose of dirty garage rock that makes me smile from ear to ear. Detroit Illharmonic Symphony is a serious version of the Toy Dolls. With a singer that is just about able to not use the helium canister by his side. Fans of a host of punk bands from the past, starting with bands like The Clash and The Ramones and slowly working their way up from there, will dig Who Loves You. With a vocal melody that in my ears spells a huge U.K. influence, with even a few famous sixties acts in mind. Who Loves You is totally charged and gives it its all from the get go to the very end. There is an album out already and it's called 'Everything Is Shattered'. 

NY UAP. Mark Valentine

Not so long ago UAPs were everywhere and then they were not (and then they were in El Paso, after I wrote this). When Mark Valentine was touring the East Coast in 2024, there were repeated sightings and that led to this song. "I was imagining them looking down on us scurrying around New York with our guitars — and wondering if anything like rock ’n’ roll existed in their own dimension". Let's hope that was what drove them away, if they had bad intentions. It led to a nice rock song like they are coming out of the U.S. for decades with recent favourites like Brad Marino and Geoff Palmer. Mark Valentine comes in with this infectious Farfisa organ that is all over the song, playing its main riff. It makes for very interesting listening and in comes that guitar solo, yeah! Album 'Uncommon Side Effects' is there on 10 April.

Fanny Again Or. Motorpsycho

Motorpsycho is on this blog from the very beginning. Many of its albums have made the end of year lists over the years, but a single? The answer is yes, in 2024 with 'All Is Life (I Love You)'. With Fanny Again Or, a blistering track is added to this single section. Bass player Bent is singing and is pouring his heart and vocal chords out. As always there are a bunch of great guitar solos and riffs by Hans flying around. What is super catching, is that the band is really not holding back. Well into their fifties and they rock like it is 1970. And that is just Motorpsycho's intention. Motorpsycho is going all out on this one. They wanted to make a record like it was that year, as nobody is making them any more. You will find more on 'The Gaia ll Space Corps'. The album will be released on 27 March.

I Like You. Cardinals

Cardinals is a band from Ireland, Cork, and it has no trouble pointing that out in its music. I Like You is a rock song, but all through it is an accordeon giving the sound of Cardinals a distinct sound. In the softer parts the accordeon even gives I Like You a French chanson flavour as well. And then the band lets it rip once more and becomes an alternative rock monster anyway. These two faces makes I Like You very intriguing to listen to, as it sets the band apart. Had they just rocked, Cardinals would have sounded like many alternative rock acts. Here it certainly doesn't. The nucleus of the band are the brothers Manning, singer guitarist Euan and accordeonist Finn. Most likely they thought up this concept and brought three others in to make this, at times, monster of a band. Album 'Masquerade' is out since Friday last.

Cannonball. Bleech 9:3

More Ireland, albeit living in London these days. Bleech 9:3 is a band around Baz Quinlan (vocals/guitar) and Sam Duffy (guitar). Put Cannonball on and you will be brought back to the post-grunge era of bands like Creed and Staind. Quinlan is trying to sing as low as Staind's Aaron Lewis and getting there. In other words, Cannonball is not a happy song. It is convincing enough though. Cannonball slowly fleshes out from the wobbly guitar riff, with a second guitar behind it, it starts out with. Quinlan sings over it, slowly but convincingly. For the second verse bass and drums, nice and deep, join and then the song takes off. I'm not familiar with the three previous singles of Bleech 9:3, but Cannonball seems like a mission statement to me. One question remains though, how should I pronounce the band name? Bleech 3, Bleech 9 divided by three, something else entirely?

Hold Me Close. Jaguero

In week 2 Jaguero made its debut on this blog and here is Hold Me Close already in week 7. Again punkrock with an emo side to it from Italy. Just listen to how the song blasts to life. The distorted guitar really nails it where grabbing attention is concerned. Drummer Andrea Campesato Segnini is pounding away, providing the song with so much power and a very solid bottom end. Andrea Cichellero has the exact voice for this music, making it sound familiar but also simply spot on. Jaguero really rocks on Hold Me Close and that is all you need to know. Album 'Make Me Feel Alive Again' is due on April 10.

 

Love & Heartbreak In High School. Plastic Family

Plastic Family is a brand new band from The Netherlands that released its first single in December of last year. It reached me a bit later, but there's enough enthusiasm in the song to prevent me from writing about it. It appears to me, Plastic Family started off by plundering the record collection of the members' parents, perhaps even grandparents. The sixties vibe is well spread out over Love & Heartbreak In High School, with a U.S. connotation because of the title. The video does the rest, although that is more 70s. The Big Star association accounts for that perhaps. The five members play in a host of other bands as well, that would take up too much space here to mention. Together they present a strong rock song with a pop vibe that makes it quite irresistible to listen to. Hopefully there will be more soon.

Wout de Natris - van der Borght 

LUX. ROSALÍA

De Spaanse muzikante ROSALÍA slaat op haar nieuwe album LUX totaal andere wegen in dan op de vorige albums, maar maakt nog altijd diepe indruk met haar muziek, stem en songs, die ook dit keer volkomen uniek klinken.

De critici waren er gisteren heel snel uit en probeerden elkaar te overtreffen met superlatieven. Daar valt niet zo veel op af te dingen, want LUX is een adembenemend mooi album. Het is ook een bijzonder album, dat je wel even op je in moet laten werken. Het is een album dat flink afstand neemt van de elektronische popmuziek die op haar vorige twee albums was te horen. Dankzij impulsen van de London Symphony Orchestra neemt ROSALÍA de afslag richting klassieke muziek, met hier en daar invloeden uit de flamenco, precies de twee richtingen waarin ze ooit afstudeerde. Het is bij vlagen behoorlijk heftig en af en toe pompeus en pretentieus, maar wat is het ook indrukwekkend mooi. De verwachtingen waren hooggespannen, maar ROSALÍA overtreft ze met speels gemak.

In november verscheen LUX, het vierde album van ROSALÍA, de naam waaronder de Spaanse muzikante Rosalía Vila Tobella inmiddels een aantal jaren muziek maakt. De vorige twee albums van ROSALÍA , El Mal Querer uit 2018 en MOTOMAMI uit 2022 konden rekenen op zeer lovende recensies, maar wat gisteren gebeurde na de release van LUX heb ik niet vaak gezien. 

Het nieuwe album van ROSALÍA werd binnen enkele uren bedolven onder de 5-sterren recensies, waarin het aantal superlatieven steeds verder toenam. LUX is al meerdere malen uitgeroepen tot album van het jaar en dat enkele uren na de release. Het lijkt een hype van ongekende proporties, maar LUX is echt een sensationeel goed album. 

ROSALÍA debuteerde in 2017 met het album Los Ángeles, waarop ze vooral Spaanse flamenco maakte. Op de twee albums die volgden schoof ze op richting popmuziek, al was het wel popmuziek die bol stond van de bijzondere invloeden. LUX is een totaal ander album dan El Mal Querer en MOTOMAMI en de vraag of het nog wel een popalbum is lijkt me een legitieme vraag. 

Na de songs op het album meerdere keren te hebben beluisterd beantwoord ik de vraag of LUX een popalbum is met ja, maar het is wel een popalbum dat totaal anders klinkt dan alle andere popalbums die je de afgelopen jaren hebt gehoord. Dat zit hem in eerste instantie in de muziek op het album, waarvoor ROSALÍA onder andere een beroep deed op de London Symphony Orchestra. 

Zeker wanneer het orkest uitpakt met heel veel strijkers schuift LUX op richting bij vlagen behoorlijk bombastische klassieke muziek, maar de Spaanse muzikante grijpt ook terug op de flamenco muziek waarmee ze opgroeide. Het betekent niet dat ROSALÍA de popmuziek volledig achter zich heeft gelaten, want in een aantal songs hoor je ook duidelijke ingrediënten waarmee LUX weer wat dichter tegen de vorige twee albums kruipt, tot de strijkers toch weer losbarsten. \

Op LUX kruipt de Spaanse muzikante in de huid van een aantal vrouwen die een belangrijke rol speelden in de wereldgeschiedenis en dit doet ze in veertien talen, wat het bijzondere karakter van LUX nog wat verder versterkt. Zeker bij eerste beluistering is LUX een fascinerende maar ook wat overweldigende luistertrip van 15 (streaming media) of zelfs 18 (cd en LP) tracks. 

In muzikaal opzicht word je heen en weer geslingerd tussen klassieke muziek, Spaanse flamenco of toch weer pop en ook de stem van ROSALÍA schiet alle kanten op. Van fraai ingetogen tot verleidelijk zwoel tot imponerende orkaankracht. De Spaanse muzikante redde het ooit niet in een Spaanse talentenjacht omdat ze vals zong, maar op LUX is haar zang bijzonder mooi. 

Het is razendknap hoe LUX in een paar noten kan schakelen van klassieke muziek naar Flamenco of pop en weer terug. Er gebeurt op het nieuwe album van ROSALÍA zoveel dat het je bijna continu duizelt en hoewel de Spaanse muzikante op haar nieuwe album heel vaak buiten mijn muzikale comfort zone kleurt kan ik alleen maar ademloos luisteren naar het bijzondere LUX. 

Dat lukte ROSALÍA overigens ook al met haar vorige twee albums, die ik heel hoog heb zitten, maar ik vind LUX nog wat indrukwekkender. Of het nieuwe album van ROSALÍA inderdaad het album van 2025 gaat worden zal de tijd leren, maar dat het een van de meest bijzondere albums van het moment is, is voor mij zeker.

Erwin Zijleman

Sivert Høyem live. Monday 9 February 2026, Paradiso Amsterdam with King Hüsky

Photo: WdN-vdB

The man with the arguably best voice in rock music this side of any Alps in the world, is on tour and one stop was in the Paradiso, Amsterdam. With his album, 'Exiles' out for 20 years and 'Lioness' for 10 and celebrating his 50th birthday on this tour, there was a lot to commemorate. Enough to release a best of album in 2026.

For my wife, seeing Høyem live was a first. (For me it was as a solo artist.) Her question was, does he really have such a beautiful voice? Having seen Madrugada live for the first time on tour supporting the 'The Nightly Disease' album, I knew the answer of course. Believe, me she was convinced. I was looking at an adoring face for most of the concert.

Høyem played a good cross section of his oeuvre. I had to admit that I am far less familiar with it as with his band's. Madrugada's albums have simply been played far more often. There is also another thing. When younger, lyrics are memorised far easier. In the Madrugada encore singing along was far easier for me.

Photo: WdN-vdB

Høyem's solo work is more varied, in the sense that the arrangements will go in far more different directions. In general he rocks a little less loud and that is o.k. I already have a 'Blood Shot Adult Commitment'. The blues infused atmospherics are regularly there. His voice is his voice and that pulls me so smoothly into his songs.

This is exactly what happened during the show. Song by song Høyem and band pulled me in further and further. Looking around me and over the venue's hall, I wasn't the only one. Even in the very quiet songs, people were totally quiet. No Dutch disease here this evening. The audience was very well mixed in age and gender. From 20 to 70 somethings, they were all there. And, if Paradiso wasn't sold out, then it may have been able to have a few dozen persons extra before it would have become uncomfortable.

Majesty, WdN-vdB

To have a legacy like the one Sivert Høyem has to tag along, is no sinecure. His band Madrugada made a musical difference to a lot of people and with Kaizers Orchestra and Motorpsycho is the best band to have come out of Norway, in my opinion. With his solo oeuvre he has come, by comparison, a very long way. But when 'Majesty' and especially 'The Kids Are On High Street' are played, I noticed the whole audience going one step further. But wasn't Sivert Høyem as well? It looked like it.

It all ended with the big ballad of his last album, 'Dancing Headlights', 'Hollow'. To leave us with a ballad does show how certain he is of the power of his ballads. and rightly so, 'Hollow' is a beautiful song. Conclusion, a near perfect show was played, near, as the guitarist made a few noticeable mistakes and a few times was mixed too loud. It was all forgiven, as it was a memorable show.

Then the support act. King Hüsky is a totally new name to me and will be forgotten quite soon. I am not sure I ever saw a less inspired and inspiring artist then King Hüsky. I realise it is not easy to stand alone on a stage with a slowly filling room in front of you, where most people will not be there for you. And being only one man, his voice and an acoustic guitar. But, he had a whole room to win. People were sympathetic, but not for a second I had the idea that the man wanted to conquer anyone. There's nothing more I can tell you, as not a single thing made a lasting impression on me, except the listlessness of the man. There's just nothing more to tell, I'm afraid.

Wout de Natris - van der Borght 

Inexorable Opposites. Jack Harlon and the Dead Crows

Thanks to Jack Harlon and the Dead Crows my English vocabulary grew with one word, inexorable. Opposites do  not always attract it seems. At least not in the world of this Australian band. With this album the band is four albums into its career, but apart from the two singles that preceded it, it makes its debut on this blog as an album artist.

With Inexorable Opposites a very loud album is given attention. Jack Harlon and the Dead Crows play anything between stoner, psychedelic rock and nuts and bolts of metal. I can live with the comparisons the bio makes: All Them Witches, The Black Angels and King Buffalo. On a good day, there's room for these bands in my life.

To my surprise, there is no Jack Harlon in the band. It's a fictional character, from whose vantage point the lyrics are written. The singer is called Tim Couts - Smith. Behind him are Jordan Richardson, guitar, Brayden Becher, drums and Liam Barry, bass. Becher joined the band after the previous album and that even led to recording the drums differently, as in separately. The singer always has an effect on his voice, making him sound like singing through a 1930s microphone, the band is able to range between a meandering brook in a forest on a lush summer's day, to a raging, all consuming sea and back.

Promo photo

The element that astonishes me more or less, is that none of the genres mentioned above totally dominates. Of course, most of the album is more than just loud. This band rocks in capitols after all. But this is not a psychedelic band, not a metal band and not a stoner band. It is a little bit of each and tends to move more towards one side, to move to another in the next song. The only constant is the psychedelic way the vocals were recorded. Couts-Smith always hides behind effects, to create the effect he craves.

Inexorable Opposites is not for lovers of folk and delicate singer-songwriter music. But, everyone who loves their rock served up in strong doses, should definitely try this album out.

Wout de Natris - van der Borght 

You can listen to and order Inexorable Opposites here:

https://jackharlon-dawsonthedeadcrows.bandcamp.com/album/inexorable-opposites 

The Lighthouse. Tessa Rose Jackson

Search for Tessa Rose Jackson on this blog and you will only find reviews by Erwin Zijleman. From her debut album in 2013 'Song From The Sandbox', to three albums under the name Someone. There's one exception, my review of a live show at the Waterpop festival in 2013. In 2026 she returns with an album under her own name, 'The Lighthouse'. And here I am.

I came late to Someone. At first I did not hear it, until I took home a copy of the album 'Shapeshifter' that someone had parted with in a free cd library somewhere. I felt it was time to give this album a serious chance and was rewarded. The album went down better after a few listening sessions. The consequence was that I was interested straight away when I read there was a new album out under her own name.

Why Tessa Rose Jackson decided to confuse everyone once again by using her own name for this record, I can't tell you. What I can tell you, is that The Lighthouse is a mostly quiet album that invites its listeners to start listening and forget about all else for a short while. On the album she presents songs somewhere between folk and indiepop. She clearly is enjoying being a singer-songwriter but also to rock mildly, like in 'Build To Collide'. Although the acoustic guitar is the instrument pushed most forward in the mix, the drummer keeps a tight pace and an electric guitar plays nice accents.

Well into her second decade as an artist, Tessa Rose Jackson has become a grown woman and it shows. The Lighthouse is a mature album. This artist knows exactly what she wants to present and how she wants to sound. There is no room left for doubt. Perhaps this is the reason that she left the anonymously sounding Someone behind. She is Tessa Rose Jackson and no longer just "someone".

With her new album, she positions herself in a long line of female singer-songwriters from Joni Mitchel and Sandy Denny to more modern folk singers like Liz Overs and others from the U.K. folk scene. It is a position that suites her very well. With The Lighthouse Jackson shows herself from a very vulnerable position. Several songs on the album are so delicate, that treating them too rough would mean they'd brake. A few exceptions aside, The Lighthouse presents a full listening experience. An album to merge with on a cold evening with the heater on, headphones on the head and enjoying every small detail in the songs. And there are many to explore and hear.

With The Lighthouse Tessa Rose Jackson sets another, very convincing step in her career. The Lighthouse is not so much earth-shattering. For that it sounds far too modest. The album is sheer beauty and should be treated as such, reverently with the full attention beauty deserves.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The Lighthouse here:

https://tessarosejackson.bandcamp.com/album/the-lighthouse 

For Days, For Hours. Levi Boon

Het is momenteel flink dringen in het land van de vrouwelijke singer-songwriters, maar de Utrechtse muzikante Levi Boon heeft met haar debuutalbum For Days, For Hours een in kwalitatief opzicht zeer onderscheidend album gemaakt.

Het is een beetje toeval dat ik het debuutalbum van de Nederlandse singer-songwriter Levi Boon opmerkte tussen de nieuwe albums van deze week, maar wat ben ik blij met het album. Het is een album met vooral ingetogen songs die goed passen in de hokjes singer-songwriter en folk(pop). Ondanks het beperkte budget voor het album klinkt For Days, For Hours prachtig en de muziek op het album is bovendien verrassend veelzijdig. De meeste betovering komt echter van de stem van Levi Boon. De Utrechtse muzikante zingt zacht en vaak wat loom, maar wat is de zang op het album ook mooi. Dat geldt ook voor de songs, die steeds weer de juiste snaar weten te raken en het indrukwekkende For Days, For Hours keer op keer nog wat mooier maken.

De Utrechtse singer-songwriter Levi Boon begon in de zomer van 2024 een crowdfunding campagne voor het kunnen maken van haar debuutalbum. De campagne leverde uiteindelijk net iets meer dan 4.000 euro op en dat was genoeg voor het kunnen realiseren van het deze week verschenen For Days, For Hours. Ik vind het eerlijk gezegd een redelijk bescheiden bedrag, maar meer is er kennelijk niet nodig voor het maken van een echt prachtig klinkend album. 

Levi Boon ken ik van haar in 2023 uitgebrachte EP the grand theme of things, waarop ze wat mij betreft indruk maakte met intieme en prachtig gezongen folksongs. Op de bijna twee jaar oude EP hoorde ik vooral de belofte, maar die maakt Levi Boon wat mij betreft meer dan waar op haar deze week uitgebrachte debuutalbum. 

For Days, For Hours opent met de akoestische gitaar en de stem van Levi Boon, maar naarmate de openingstrack vordert worden extra instrumenten toegevoegd aan het geluid van de Utrechtse muzikante. Levi Boon maakte haar debuutalbum samen met haar band, die haar songs voorziet van een warm en sfeervol geluid. Het is een geluid dat prachtig is vastgelegd door producer Viktor van Woudenberg, die tekent voor een mooi verzorgd en zeer sfeervol geluid, dat iets toevoegt aan de in de basis uiterst sobere en intieme songs van Levi Boon. 

Bij beluistering van For Days, For Hours moest ik in eerste instantie denken aan een aantal singer-songwriter albums uit de jaren 70, maar Levi Boon sluit ook aan bij een aantal jonge vrouwelijke singer-songwriters van het moment. Laat ik het er maar op houden dat For Days. For Hours een tijdloos klinkend album is. 

De muziek op en de productie van het album heb ik al geprezen, maar als ik naar het debuutalbum van Levi Boon luister, word ik vooral gegrepen door haar stem. De muzikante uit Utrecht zingt vooral zacht, maar vergeleken met de meeste zacht zingende zangeressen van het moment, hoor ik veel warmte en diepte in de stem van Levi Boon. Haar stem klinkt direct bij eerste kennismaking aangenaam, maar wanneer je met wat meer aandacht luistert naar de songs op For Days, For Hours hoor je ook hoeveel gevoel er in de zang zit. 

For Days, For Hours is een album dat het uitstekend doet op de achtergrond, zeker op herfstavonden, maar de ware kracht van For Days, For Hours ervaar je pas wanneer je met volledige aandacht naar het album luistert. Bij eerste beluistering van het album was ik vooral onder de indruk van de spaarzaam ingekleurde songs op het album, die wel wat doen denken aan Laura Marling, maar ook de wat voller klinkende songs op het album met wat meer popinvloeden winnen snel aan kracht. 

For Days, For Hours is een persoonlijk album waarop de zoektocht naar de eigen identiteit centraal staat en het persoonlijke karakter van de songs voorziet het album van Levi Boon van extra kracht en urgentie. Er verschijnen op het moment wel meer intieme maar ook verrassend veelkleurige singer-songwriter albums, maar het debuutalbum van Levi Boon springt er wat mij betreft makkelijk uit. 

De muzikante uit Utrecht moet concurreren met albums die een veelvoud hebben gekost (een zoektocht op Google leert dat het maken van het laatste album van Taylor Swift zo’n 2 miljoen dollar heeft gekost), maar ik hoor echt niets op dit prachtalbum dat beter had gekund. Buitengewoon knap gedaan.

Erwin Zijleman

Het Verhaal van HET en de Hit Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan. Henk van der Sluis

Om de single 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' bewust meegemaakt te hebben, moet iemand ten minste omstreeks 1955 geboren zijn. Om HET in 1965-66 live gezien te hebben minimaal in 1950 of 51. Daar val ik niet onder. Het nummer bereikte in de winter van 1966 de negende plaats in de Top 40 van Radio Veronica. In 1974 bereikte het zelfs de Top 1000 ter ere van de 500e Top 40. Ik heb me een ochtend verslapen, dus het nummer niet gehoord. Volgens mij kende ik het ook niet en was juist benieuwd wat het was, een nummer met zo'n rare titel.

Dat is beslist goed gekomen in latere jaren en inmiddels is het een van mijn favoriete Nederlandstalige nummers. Het heeft een nihilistische, licht absurdistische tekst en deels nihilistische muzikale begeleiding. Er vallen nogal wat stiltes in de coupletten, om beschaafd te gaan rocken in de refreinen, maar totaal loos te gaan in de solo, waarna weer de stilte valt voor het derde couplet. Het nummer is uitzonderlijk aanstekelijk en zo makkelijk mee te zingen. Toch is het enigszins wonderlijk dat het zo'n grote hit is geworden. Daarvoor breekt het met teveel popwetten, lijkt het. Tegelijkertijd ramt het zichzelf o zo gemakkelijk in je brein. Wanneer ik het wel voor het eerst hoorde? Ik heb echt geen idee meer.

Daarna volgde in 1966 nog een klein hitje. 'Kejje Nagaan', zo mogelijk nog absurdistischer, reikte tot plaats 31 en daarna was het over voor HET. Qua hitnoteringen dan. Ook hier, ik heb echt geen idee wanneer ik het voor 'Kejje Nagaan' eerst hoorde. Inmiddels heb ik beide nummers op een van de cds van de Nederbiet box van rond 2000.

Journalist Henk van der Sluis was een fan van het eerste uur en besloot een boek over de band en de single te schrijven. Het is een boek geworden met een kleine 300 bladzijden. Prachtig vormgegeven als een mini-koffietafel boek met harde kaft, veel kleurige bladzijden en heel veel foto's, die een mooi tijdsbeeld laten zien.

Het nummer begint met zanger Bob Bouber (Boris Blom), nadat deze uit ZZ & de Maskers is gestapt. Hij wordt (stage) manager en zoekt een groep om het door hen geschreven nummer 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' in te spelen. Nu heb ik altijd gedacht dat Bouber de zanger was, maar dat blijkt Jacques Zwart te zijn. Samen met Adri de Hont, Pim van der Linden en Dennis Witbaard vormde hij HET. Ze namen de single en b-kant 'Alleen Op Het Kerkhof' op. Via een promotiecampagne met een bed op de Dam werd de nodige aandacht gegenereerd en de rest is geschiedenis.

Als alles verteld is, is de beroemde single eigenlijk een voetnoot. De band wilde heel andere dingen spelen en was voornamelijk een coverband die "ruige" nummers van The Who, The Rolling Stones en The Small Faces coverde. In een latere incarnatie als Pocomania begeleidden ze de Canadese soulzanger Davy Jones, ook allemaal covers. Intrigerend is, dat deze Jones van de aardbodem verdwenen is rond 1970 in Frankrijk.

In het boek volgen we de band, de leden, de manager, hun vrouwen, een fan en de fanmail, alle bands na HET, de scene en wat niet meer. Soms is het wel wat veel, maar het tijdsbeeld is prachtig. Misschien dat een paar verhalen met een korreltje zout genomen/genoten moeten worden, maar vooruit, ze zijn zeker vermakelijk. (Beatlesleden die hotellades vol poepten in Hamburg?) Als het boek uit is, heb je echt niet het idee dat er meer over HET te weten is.

Tragisch is wel dat bijna alle mensen die aan het woord komen, zijn overleden voor de verschijning van het boek in 2025. Ze hebben het resultaat dus nooit kunnen zien. Een enkeling was reeds overleden voor dat Van der Sluis aan zijn monnikenwerk begon. Dan komen de weduwe en/of familieleden aan het woord. Het resultaat mag er zijn en nogmaals, de vormgeving is echt groots. Een monument voor één parel uit de vaderlandse popmuziek, 'Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan'!

Wout de Natris - van der Borght

 

Je kunt Het Verhaal van HET hier bestellen:

https://concerto.nl/product/henk-van-der-sluis-het-verhaal-van-het-en-de-hit-ik-heb-geen-zin-om-op-te-staan/ 

2026, week 6. 10 singles

Wasn't it Christmas and New Years Eve only recently? Yes and no. We are already on the last day of week 6. Time flies and there is never a dull day it seems. New music is being released as if there isn't a worry in the world. There is and where only something like two weeks ago someone commented, where are the protest songs and are artists afraid to lose/split their fanbase?, things are starting to change. We heard the Grammy Awards and here is a true protest song with which we kick off the weekly overview. And so much more, enjoy!

Foxtrot Delta Tango. Garret Vandermolen

Foxtrot Delta Tango, that is military language to spell the F, the D and the T. The lyrics do not leave a single spat of doubt who this song is about and who to say Foxtrot to. In fact, with a Dutch/Flemish name like Van der Molen, Garret Vandermolen better carry his India Delta around just to be certain should India Charlie Echo come to call. You never know with a petty, vindictive person who is the topic of this song. Musically, Foxtrot Delta Tango is a gem. The kind of song every pop radio station should play the whole day and make it go to number 1 in no time. You can sing along to it, enjoy the melody, warm yourself to the Hammond organ and dance to the rest of the tune. And finally, when you've finished dancing, you will find yourself on the right side of history. Like the Chinese say that they wish their adversaries no dull days. If you don't mind, I could do with a few of those by now, just for a change. Foxtrot Delta Tango will even work on such a day.

Where's My Phone? Mitski

Search and you will find that Mitski found her way to this blog with one album, reviewed by Erwin Zijleman in 2023 and by me when she collaborated with Katie Gavin for As Good As It Gets in 2024 and with  Tamino for his single, 'Sanctuary' in February last year. Here she is solo by me for the first time. Where's My Phone? is, besides being a very existential question AD 2026, a quite dark affair. The single has an upbeat rhythm. Slow it down just a little and the drums can be placed in a Dutch carnaval song from the 1970s. Designed to make loads of people move to the rhythm. It is Mitski who takes care of that darker side and yet she isn't, at least not for the whole of Where Is My Phone?. Is it the layers and layers of music that simply do not let any light through? The further the song progresses, the more layers seem to appear. All together, I like what I'm hearing. Album 'Nothing's About To Happen To Me' will be released on 27 February.

The Boatman. Lucy Kitchen

With Lucy Kitchen we have a new name on the blog. Ms Kitchen is an English singer-songwriter who steps onto a well-worn path of singer-songwriters who mix folk with a little country and roots music, while the chorus of The Boatman contains that sprinkling of pop that makes singing along to it so easy and pleasant. In the first seconds of The Boatman I noticed I was caught. The song is still small. An acoustic guitar and a Hammond organ. Over it Lucy Kitchen sings. She has an extremely pleasant voice. It is a mix of youth with a little edge that makes sure that she doesn't sound like a nice young innocent woman singing. While the song is slowly fleshed out, with that Hammond becoming ever more present, I am more and more impressed. Lucy Kitchen has caught me in a way that Karen Jonas often has in the past 15 years. With only one song, it is hard to tell whether there is more to my liking. Be sure I'm interested in the album, also to be released on 27 February. It's called 'In The Low Light'.

Once Upon A Time. In Loom

In Showdog Sander van Munster plays guitar and Gijs Kerkhoven bass. In their new duo incarnation In Loom they changed roles. The music is completely different. This is a very slow song with gloomy elements. It sort of drags its feet for the whole of the song. The guitar is the obvious lead instrument. Behind it there are all sorts of atmospheric sounds, that could have been captured from somewhere deep in the universe. At some point a violin is added, that Kerkhoven also plays, e.g. in a live setting of No Ninja Am I. The two sing together for the whole song. Once Upon A Time is the kind of song that helps you unwind totally, so you can really start listening to it, the moment it starts sharing its deeper layers. In Loom plays a short live set at De Nieuwe Anita in Amsterdam on Tuesday 17 February. 

It Comes Creeping. Deadletter

Deadletter clearly stood out in the post-postpunk revival bands of the mid 2020s. Its use of a saxophone gives the band a totally different vibe than guitar driven bands. On It Comes Creeping Deadletter takes things a little further once again. The rhythm may be recognisable, the way the saxophone contributes takes the song into uncharted territory, for postpunk that is and makes all the difference. It is closer to free jazz the way the sax honks in the intro. Together it makes It Comes Creeping an exciting song. The pulse of the song is strong and just keeps moving forward making me want to dance, while the mood changes with the use of the sax. Album 'Existence Is Bliss' will be out on 27 Februari. One month later Deadletter plays two shows over here. The 27th is going to be a very busy day for a reviewer.

Seabird. deary

deary is a new name on the blog. With Seabird the British trio announces its debut album, 'Birding' (11 April). If Seabird is anything to go by, expect a dreamy album with layers of guitar in a shoegaze fashion. This gives the single an 80s vibe, where The Cure is not far away. With 'A Forest' I heard a song like this for the first time, I would say. deary is not a The Cure clone though (based on this single). For that the music is too compact and dreamlike. Singer Dottie Cockram's voice matches the atmosphere completely. Her soft voice meanders with the stream the band creates. Not conquering the stream but moving with it and not afraid to move with it from under the surface, becoming a whole with it. Seabird is an interesting introduction. There apparently are several EPs out already. They have all passed me by.

I Can't Pretend. Gene Champagne

EP 'Let's Jet' is about 14 months old today. Things haven't changed very much since November 2024. Gene Champagne released a new single and is still rocking like it's 1973 and Sweet is topping the charts. All Gene Champagne does is leave the face paint and glam suits and boots where they belong today, in the dustbin of history. The song is originally from 80s band The Barracudas, covered in 1986 by Teenage Head and here we are in 2026 with a third version. Champagne has recorded all the instruments and sings as well. In daily life he's a drummer in Teenage Head (yes), The Killjoys, and Black Halos. Here he's everything and how. The likes of Brad Marino and Geoff Palmer will listen a little jealous of what Gene Champagne brings here to the (turn)table. This is garagepunk par excellence.

Dead End. Snail Mail

Type in Snail Mail into the search space on top of this blog and you will encounter two albums and several references to Lyndsey Jordan, as Snail Mail is known to her family and friends, written by Erwin Zijleman. Today it's my turn. I am listening to an indie rock track like there have been made hundreds if not thousands before. Dean End falls into a nice line here. It is hard to tell you why this track stands out, as it does not, really. It is easy to write why I like the song. Dead End has that bittersweet balance between gladness and sad. It has the right guitar sound. I could even lay it somewhere down my 'Eight Arms To Hold You' score line and would certainly score a 7 out of 10 there. If you like this kind of indie rock, Dead End is an easy song to like. There's an album along the way. 'Ricochet' will be released on 27 March.

The Message. The Legal Matters

In mid-December The Legal Matters found itself on this blog for the first time with its single 'Everybody Knows'. Now in early February a little under three weeks before the release of album 'Lost At Sea', here the band is again with its latest single The Message. This single is pure nostalgic pop with a rock edge to it. Chris Richards, Keith Klingensmith and Andy Reed from the U.S.state of Michigan, know their classics and are able to create their own pearls with what came before, in combination with their own skills. The result is a song that shines. The pure pop of the vocal melody is ensconced in the far more solid background of the song. The Legal Matters know how to rock in a very decent way. The reins are never let go of but rock the band does. Guitars are everywhere and bass and drums give The Message its oomph. On top of that all is the singing. I already lauded it in my review of 'Everybody Knows' but I just have to point to it again. The Legal Matters is really, really good in its vocal harmonies.

Votive. The New Pornographers 

What happened to me and The New Pornographers? I don't know but somewhere I lost track. I loved the band in the second half of the 00s. Saw them play a great show in Amsterdam or Utrecht? And then somewhere I lost them from my sight. Here it is 2026, we are all older and greyer and I'm listening to A.C. Newman's voice as if it's yesterday. Votive is a great song, that has that typical The New Pornographers' drive and joy of listening to great music. The song is built up so subtly. With its keyboard intro and A.C. Newman answered by Kathryn Calder for the first verse. From there the song slowly but surely expands. Where the singing is concerned e.g. by two Calder's. Later the band comes in and sounds simply so good that I simply can't wait for more new music by the band and to pull my old albums out of their hiding place. It is always such a pleasure when an old favourite delivers once again. 'The Former Side Of' will be out on 27 March. This is going to be another very busy day where new albums are concerned.

Wout de Natris - van der Borght 

Unpopular Music. Tristen

Bij het doorspitten van stapels jaarlijstjes kwam ik precies één keer Unpopular Music van Tristen tegen en wat is het een mooi en lekker album met hier en daar bijzonder aangename Kacey Musgraves vibes.

Direct bij de eerste keer horen wist ik dat ik Unpopular Music van Tristen ga koesteren de komende tijd en sindsdien is het album alleen maar beter geworden. Jaarlijstjeswaardig wat mij betreft, maar mijn lijstje stond helaas al online toen ik het album ontdekte. Tristen maakt warme en tijdloze popmuziek waarin uiteenlopende invloeden zijn verwerkt. Door de muziek, de sfeer en de stem van Tristen doet Unpopular Music af en toe denken aan Kacey Musgraves, maar Tristen heeft absoluut een eigen geluid en het is een geluid waarvan ik nog heel vaak ga genieten de komende tijd. De Amerikaanse muzikante draait al lang mee, maar verdient met haar nieuwe album alle aandacht en lof.

Het overkomt me echt ieder jaar dat ik een paar dagen na het publiceren van mijn jaarlijstje nog een album tegenkom dat absoluut in dit jaarlijstje thuis had gehoord. Het was dit jaar niet anders, want slechts één dag na de publicatie van mijn lijstje over 2025 kwam ik Unpopular Music van Tristen tegen in een lijstje met vergeten popalbums van het afgelopen jaar. 

Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van Tristen, die tot mijn verbazing al een ruime handvol albums op haar naam heeft staan en inmiddels al zo’n 20 jaar muziek uitbrengt. Ik ken vooralsnog alleen het vorige maand verschenen Unpopular Music en vind het echt een bijzonder lekker, maar ook erg mooi album dat naar veel meer smaakt. 

Bij eerste beluistering van het album kwam er direct één naam opzetten en dat is de naam van Kacey Musgraves. Vooral in muzikaal opzicht heeft het nieuwe album van Tristen wel iets van de muziek van Kacey Musgraves, maar ook de stemmen van de twee hebben iets met elkaar gemeen, zonder dat het me in de weg zit. 

Tristen is overigens de artiestennaam van de Amerikaanse muzikante Tristen Gaspadarek, die inmiddels al flink wat jaren Nashville, Tennessee, als thuisbasis heeft. Op haar nieuwe album Unpopular Music maakt ze muziek die deels aansluit bij de countrypop zoals die momenteel in Nashville wordt gemaakt, maar op hetzelfde moment zijn de invloeden uit de countrymuziek behoorlijk subtiel in de muziek van Tristen en hoor je muziek die misschien nog wel het best is te omschrijven als tijdloze popmuziek met meestal een vleugje en soms een flinke vleug Amerikaanse rootsmuziek. 

Het is muziek die zoals gezegd wel wat doet denken aan de muziek van Kacey Musgraves en dan met name de muziek die ze maakte op haar crossover albums Golden Hour en Deeper Well. Ook Tristen maakt muziek die even lichtvoetig als warm klinkt en het is muziek die zich, in ieder geval bij mij, direct genadeloos opdrong. 

Vergeleken met Kacey Musgraves kiest Tristen voor een nog wat breder palet, waarin ook ruimte is voor janglepop, Beatlesque songs en invloeden uit de new wave. De Amerikaanse muzikante is naar eigen zeggen zeer bedreven in het maken van ‘unpopular music’, maar de songs op haar nieuwe album hebben alles dat nodig is om bij een veel breder publiek in de smaak te vallen. 

De songs van Tristen liggen niet alleen lekker in het gehoor, maar zitten ook vernuftig in elkaar en zijn zeer gevarieerd ingekleurd. Het maakt van Unpopular Music een heerlijk album, dat nog wat aan kracht wint door de stem van Tristen. Ze beschikt misschien niet over een engelenstem met de allure van die van Kacey Musgraves, maar de zang op Unpopular Music is mooi en heeft wel het bijzondere effect dat ook de stem van Kacey Musgraves op me heeft. 

Ik noemde de songs van Tristen eerder tijdloos en dat is wat mij betreft een van de sterke punten van Unpopular Music. Het nieuwe album van de muzikante uit Nashville sluit zoals gezegd soms aan op de countrypop van het moment, maar ik hoor ook veel invloeden uit de jaren 70 in de muziek van Tristen. 

Ik begrijp inmiddels waarom Unpopular Music van Tristen in ieder geval één jaarlijstje wordt genoemd, maar ik begrijp niet waarom het album zo weinig aandacht heeft gekregen vorige maand. Alles op het nieuwe album van Tristen ademt wat mij betreft kwaliteit en wat is het een heerlijke album om je mee op te sluiten op een koude en donkere avond. Kacey Musgraves bracht het afgelopen jaar geen album uit, maar Unpopular Music van Tristen komt het dichtst bij haar zo karakteristieke sound.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Unpopular Music hier luisteren en bestellen:

https://tristen.bandcamp.com/album/unpopular-music