The Bootleg Beatles live. Phil, Haarlem Saturday 28 February 2026

Photo: WdN-vdB

The previous time I was ill and had to give my ticket to a friend. This time I was there and listened to a selection the four imitation Beatles made from the five best selling albums of The Beatles. 'Rubber Soul', Revolver', 'Sgt. Pepper's', The Beatles' and 'Abbey Road'. The five albums that can be called the big bang in pop music. The albums where the band threw away most of the existing conventions and started to blend all influences from modern pop and beyond, to create something completely new that still inspires younger generations today, to make music based on this short period of five years from 1965 to 1969. And the period in which George Harrison played an ever bigger part with fabulous songs of his own.

The Bootleg Beatles are, despite being great musicians and singers, imitators. From a distance three of the four could easily be mistaken for Ringo, George and John. Paul has the least likeness. He is also the one who changes the less of the three. The wig is just a little longer and a glued on moustache in Sgt. Pepper is all. The other three change far more radically.

Photo: WdN-vdB

What The Bootleg Beatles do very well, is play a hommage to all the other things going on in these five selected years. Hitsingles come by, mostly little clips of the artists from each individual year, politics, fashion and such. It sets the stage for the next album and gives the four Bootleg Beatles the opportunity to change clothes and hair. They speak with the accents and tone of each Beatle and joke like they used to do. It gives the impression to be looking at the real thing, even though The Beatles did not perform behind three of the five albums. What we are presented, is what it could have been like had The Beatles kept playing live.

Behind the foursome were three brass players, two strings and one person who plays it all and even sings in big choir settings. That allowed for intimate songs like 'Eleanor Rigby' and 'She's Leaving Home' to be played, but also big songs like 'A Day In The Life' or 'Good Morning' in a very convincing way. Of all possible songs, 'Yellow Submarine' was the one that got the hall going, 'Revolution' was the song where people could not remain seated.

Photo "Mr. Kite": WdN-vdB

My personal highlight? "While My Guitar Gently Weeps'. I got to know the song through 'the blue one" after my birthday in 1974. I knew immediately it was special, but my appreciation of the song still grow. Of course there was much more. 'And Your Bird Can Sing', 'Come 'Together', the 'Abbey Road' finally, with pictures of all important people associated with The Beatles, that are no longer with us today, ending with George and John. This includes some contenders for the "fifth Beatle" title. In my view? Stuart Sutcliffe was physically the fifth Beatle, at the time when Pete Best played drums. But the only one really deserving it, is of course George Martin. Without his musical training and willingness to create something special for the whole of the time, Beatles records would not have been the same.

Did I personally miss anything? Yes, that song that since 24 February 2022 can not be sung any more, 'Back In The U.S.S.R.' My band decided to steal it back from Mr. Putin. F*ck him.

Photo "Prudence": WdN-vdB

Although The Bootleg Beatles dress up and pretend, do not let this distract you. The quality offered is extremely high. This is not a clown show, but one that brings The Beatles as close as one can come today. This show is not at the same level as The Analogues, that can be found multiple times on this blog. They had a near academic approach to recreating the music of The Beatles and did so at an awestruck level. The Bootleg Beatles allow some fun to exist as well, just like The Beatles presented themselves in the first half of their career. When the quality does not suffer in any way from the dressing up, etc., both bands deliver, delivered for The Analogues, as the band broke up late 2024. "A splendid time is guaranteed for all", in 2026 as it was on that poster from 1843.

Wout de Natris - van der Borght 

The Devil's Door. And Also The Trees

Search and you will find two albums by And Also The Trees on this blog, 'Untangled (An Introduction To)' and 'The Bone Carver'. With The Devil's Door a third is added. Put it on and you are pulled into a listening session that is somewhere between 'The Dream Of The Blue Turtles' and late night jazz in a smoky club from decades ago.

And Also The Trees started out as a post punk band in the U.K. in 1984. As I wrote before, I've missed it all at the time. Early in its career the band supported The Cure. In 2026 it will once again for three shows in June in Nîmes, so I suppose in the famous Roman theatre there. Full circle, but with a beautiful album on its hands. If post punk is hiding somewhere in The Devil's Door, it is in how the lead guitar plays here and there, but certainly not in the music as a whole.

The Devil's Door is a moody affair, a serious album of epic proportions. The band has not held back to make its latest album sound huge and impressive. Not by hiring a symphony orchestra, no, by putting a lot of attention into detail and atmospherics. Full use was made of synths and (weird) sounds to support the songs. Just listen to how the instrumental song 'Rooftops' plays out. So deceptively relaxed, yet so full of tension.

Singer Simon Huw Jones croons with his darkish voice. Moving through the songs like a snake, slow yet very deliberate. Not unlike Nick Cave I realise. Jones' voice has a lighter though. Together with Justin Jones, guitar, Paul Hill, drums, Grant Gordon, bass and Colin Ozanne, clarinet and various, Jones has created a jazzy environment in which it is good to dwell.

If I had to compare this music further, I can only come up with Tindersticks. Now I have never liked this band, so I could be wrong. Where Tindersticks fails my ears, And Also The Trees pulls me into its new album by the song until it takes over all else in my mind. Simon Huw Jones sings slow. He takes his time to share his lyrics with us. You can see him in that late night jazz club, crooning into the microphone, cigarette between his fingers, smoke curling up in the spotlight aimed at him. Totally having become one with the music, oblivious of all else, in the club and elsewhere.

The Devil's Door manages to create this illusion for the whole of the album. The band plays so subtle, supporting the singer, place an accurate accent here and there and taking short spots in the limelight in the moments without lyrics. Song by song the album delivers.

The rolling drums, the eastern European feel in the way strings and notes played in 'Shared Fate' closes the album in a great way. The song takes me far away from home. And when the album automatically starts playing again, I realise that opening song 'The Silver Key' has that same feel. It makes The Devil's Door a European album and far from British. An album of mesmerising beauty to cherish.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order The  Devil's Door here:

https://andalsothetrees.bandcamp.com/album/the-devils-door 

2025, week 9. 10 singles

This week is most likely the saddest in my life so far. Sad and bad news kept piling up. All this was written before it got really bad. So, enjoy it, enjoy life, family and friends!

Not Around Anymore. Broken Social Scene

With the title of its upcoming album Canadians Broken Social Scene make a jump towards a time where A.I. has replaced us. 'Remember The Humans', 8 May, points out the paradox the A.I. creators share constantly, that they are about to wipe out humanity but forge on nonetheless with developing A.I. Single Not Around Here Anymore puts the dot on the i, should we not have gotten the message. Musically, the single reminds me of the mid 80s jazzy folk episode with bands like Everything but the Girl and Working Week. What this band adds, is some more modern, albeit laidback grooves and atmospherics. The result is a pleasant single that allows Broken Social Scene to make its debut on WoNoBlog.

Might See You There. Weird Nightmare

The solo project of ex-Metz' Alex Edkins keeps putting fun singles out. The 2.02 minutes long Might See You There is no exception. It is a punkrock track with a great pop feel, as Edkins is able to put this feel into his vocal melodies, that simply invite singing along to. It is built on a pop tradition of ages. Singer Julianne Riolino adds the female voice that makes listening to Might See You There even more pleasant. Of the song Edkins says to have been listening to The Undertones a lot. Now that is a band that evolved quite a lot over its four albums (before its hiatus), but I can hear where he's coming from. Punk and pop was written all over the band's first two albums, with 'Teenage Kicks' as absolute highlight. Might See You There is not that good, but absolutely so nice. Album 'Hoopla' will be out on 1 May.

There Goes The Neighborhood EP. Steve Geraci

After releasing a few singles, here's the whole four track EP. Steve Geraci is the front man of a band called The Tear Downs but made this EP with producer Dave Westner, who plays the keys, drums and bass. Geraci himself plays guitar and bass. With the title song, the EP starts with a rock track that is a neat version of rock. Neat as in, it doesn't fly off the road nor cuts corners. Neat as in a golden melody and a lot to like. It opens the door to the EP wide. Geraci and Westner brought their scissors to 'Voice In My Head' and show they can rock a bit more dirty, with a great rhythm on the drums and stop-start guitar and bass work. As I wrote last year, the name springing up is Dan Baird and in this year it still is. I'm sorry to say, to quote Steve Geraci in 'Paradise Lost', it is not for me. The song does not come alive for me, although that sax, that could be taken from a Spandau Ballet song, does its utmost. Everything is alright again with the punky 'Save Yourself', that for me is the prize song of There Goes The Neighborhood. It rocks and is extremely sleazy. In 1977 it would have come with a free safety pin and all.

Eb en Vloed. Claude

Had ik geweten dat Cloud, wat ik verstond, Claude was dan had ik misschien niet naar dit nummer gaan luisteren. Maar het is inderdaad de nieuwe single van de man die Nederland vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival in 2025. Eb en Vloed is een lekker pop nummer dat aansluit bij muziek zoals die gemaakt wordt door een Amerikaanse band als The War Against Drugs, maar dat met a) een enorm shot pop en b) de mystiek die vaak te horen is bij een band als De Toegift. Claude speelt met alle drie deze onderdelen, geassisteerd door producer/co-schrijver Jeroen van der Voort. De derde schrijver is Arno Krabman. Zoals bij The War on Drugs heeft het nummer die enorme drive voorwaarts. Het tempo is niet zo zeer enorm hoog, maar laat je de hele tijd voorwaarts denken, als het surfen op een draaikolk. Ik ben prettig verrast door dit nummer van Claude, die overigens op een enkel woord na, volledig in het Nederlands zingt. Ook dat zette mij daarom op het verkeerde been. Cloud, eh, Claude, onthoudt die naam.

Pain. Janne Schra

There is a lot to write about Pain. How short it is, 1.45 minutes. The video could have been the set up of photo shoots of which each individual photo could go into a museum. More importantly, is the conclusion that it is a beautiful, serious song. In the past I have never been attracted to Janne Schra's music. It was just not made for my ears. Today I'm writing about a second single from her upcoming album, 'Work Out'. Pain is a bittersweet song, that mixes resignation and expectation, but above all is so warm. That warmth comes for an important part from the electric piano and from Janne Schra's voice. There are also some very nice details in the arrangement. The more you listen, the more details come forward. Pain is a beautiful song. 

Victim Of Luck. Metric

Canadian band Metric is on route to the release of its tenth album, 'Romanticize The Dive', 24 April. The new single announcing the album rang a faint bell. Metric? Searching the blog I found two albums, one from 2012 and one from 2015 (and a solo album by singer Emily Haines reviewed in 2017 by Erwin Zijleman). After that silence on these pages. What to expect of a new single? In short, a pleasant pop track with an electronic angle. Singer Haines has a voice like I mentioned recently in GUNMOLL's debut album, including a reference to Danish band The Astroid Galaxy Tour. All together that makes for a pleasant listening experience. Metric does not rock the boat in any way. It wants to please and succeeds.

Planet I.C.E. Dropkick Murphys 

It took the music world a while but protest songs are totally back in fashion. Now leave it to Dropkick Murphys to lead the punk pack. No nice Irish folk punk, uilleann pipes or tin whistles here. The band around singers Al Barr, who seems to have gotten out of hiatus for this song, and Ken Casey is angry and lets the world know it is, loud and proud. There is no holding back, pointing to scumbags and all. The song is one fast flow of anger oozing out of band and record. It's time more artists start speaking their minds as to all appearances democracy in the U.S. is in peril. "May you live in interesting times", is a famous Chinese quote. Well, at times things are becoming too interesting to my taste. Dropkick Murphys, sing loud, sing proud and I'll wear my hoodie from 2001 in support.

Qualm. KANT

More noise, but this time from Germany. The Aschaffenburg band KANT puts itself in the heavy psych rock niche and I can totally live with that. It takes a few seconds before the band takes off, where the tempo of the drummer already leaves no doubt where this song is going. The rest of the band is taking its time. KANT loves punk as much as heavy psych. The difference is the psychedelic effects on the guitars. Qualm is a song that brings the two sides together. This is a song that will invite one part of the fans to get into the moshpit while the others can move their heads up and down on the side and back of the venue, move on the spot and sing along. KANT knows exactly what it is doing and what effect it wants to reach. This tastes like more, but I understand Qualm is a 7" single only.

Camp Song. Lucky Break

What to make if 'Camp Song', one half of the single with 'City Lights' that both announce Lucky Break's debut album 'Made It' (8 May)? It is a short song, like the big hits around 1965, 2.30 minutes. The U.S. singer-songwriter, presents a song that can be played with an acoustic guitar around the campfire in the woods of Michigan where she wrote the song. What I hear, is a track that has a modern drumbeat and a wide arrangement in which a lot of things happen, especially in the choruses. Some sounds are easy to determine, others a bit harder. The combination makes for a song that has something of a singer-songwriter country song and an alternative twist. Believe it or not, I can, as it were, hear Tammy Wynette sing Camp Song, but also R.E.M. Now that is what I call a hybrid.

Deathwish feat. Mark Fry. The Haunted Youth

In 1979 The Cure released it's first album and one of the tracks, later re-released as single, is 'Boys Don't Cry'. 47 Years down the line the band gets an answer from a Belgium band correcting them. 'Boys Cry Too', is the name of The Haunted Youth's upcoming album (8 May). The single of the album has the uplifting title Deathwish. The music does not give that impression, unless its tempo suggests the equivalent of driving a car at full speed into a wall. It just may, listening to the chaotic end. The Haunted Youth goes at it like the siren rock of Big Country's signature song 'In A Big Country' and adds a relentless pace. The Belgian band sounds familiar because of this but because of the power it has put into Deathwish totally convinces. What the role of Mark Fry is in this song, I don't know. I do know this is not the Mark Fry who featured on this blog last year with 'Not On The Radar. The Demos'.

Wout de Natris - van der Borght 

Cuntry. Cleo Reed

Op Cuntry vermengt de Amerikaanse muzikant Cleo Reed op fascinerende wijze uiteenlopende invloeden, waaronder country en soul, folk en R&B en hiphop en jazz, wat een sensationeel goed album oplevert.

Ik heb afgelopen zomer niet heel veel gelezen over het debuutalbum van Cleo Reed, maar wat is Cuntry een indrukwekkend album. De muzikant uit New York krijgt vaak het etiket R&B opgeplakt, maar R&B is slechts een van de vele invloeden die zijn te horen op Cuntry. In vocaal opzicht klinkt het allemaal prachtig, zeker wanneer fraaie gospelkoortjes worden ingezet, maar in muzikaal opzicht is het debuutalbum van Cleo Reed minstens even indrukwekkend. Een album als Cuntry had afgelopen zomer moeten worden overladen met superlatieven, maar het bleef angstvallig stil en ook in de jaarlijstjes ontbreekt het album. Het is echt doodzonde. Cuntry van Cleo Reed is echt een geweldig album.

Toen Beyoncé vorig jaar haar countryalbum Cowboy Carter uitbracht verschenen er nogal wat verhalen in de media waarin de Amerikaanse superster een pionier werd genoemd. Ook een aantal muziekjournalisten van naam en faam sloegen de plank volkomen mis met hun bewering dat Beyoncé iets deed dat nog niet eerder was gedaan. 

Country en soul werden echter vele decennia geleden al vermengd door zwarte muzikanten en ook in het recente verleden waren er de nodige zwarte muzikanten die invloeden uit de country verwerkten in hun muziek. Dat deden ze bovendien een stuk beter dan Beyoncé, want persoonlijk vond en vind ik Cowboy Carter maar een slap album. 

In een jaarlijstje kwam ik vorige week een album tegen dat in alle opzichten klassen beter is dan Cowboy Carter, maar dat het helaas moest doen met een fractie van de aandacht die het album van Beyoncé kreeg. Het gaat om Cuntry van Cleo Reed. Het is het tweede album van de muzikant uit New York, die in 2023 debuteerde met het mini-album Root Cause en zichzelf ziet als non-binair persoon en queer. 

Het is een mini-album dat nog wel enigszins in het hokje R&B past, maar Cleo Reed, overigens het alter ego van Ella Moore, zoekt al wel de grenzen van het genre op. Dat gebeurt nog een stuk nadrukkelijker op het afgelopen zomer verschenen Cuntry, dat wat mij betreft in alle jaarlijstjes had moeten staan, maar dat helaas niet veel of zelfs verbijsterend weinig aandacht kreeg. 

Cuntry opent direct imponerend met het ruim acht minuten durende Salt N' Lime, waarin Cleo Reed me direct bij de strot grijpt. Het is een track waarin de Amerikaanse muzikant in eerste indruk maakt met een stem die zwoel en soulvol, maar ook karakteristiek klinkt, maar in muzikaal opzicht is de openingstrack van Cuntry misschien nog wel indrukwekkender. 

Het is een track met invloeden uit de R&B en de soul, maar stiekem sleept Cleo Reed er nog een breed palet aan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek bij. Het klinkt direct bijzonder, maar het klinkt ook bijzonder lekker, want de muziek van de muzikant uit New York heeft een aangename flow, zeker als aan het eind van de track het tempo nog wat wordt opgevoerd met drumwerk met invloeden uit de jazz en de hiphop. 

Na de indrukwekkende eerste track verslapt Cleo Reed niet, want Cuntry is een album dat indruk blijft maken. Het ene moment betovert de Amerikaanse muzikant met een soulvolle strot en fraaie a capella gospel koortjes, maar ook wanneer folk en rap prachtig samenvloeien of als Cleo Reed toch kiest voor broeierige R&B zit je op het puntje van de stoel. 

Als Beyoncé vorig jaar een album als Cuntry zou hebben gemaakt had ik iets begrepen van alle superlatieven, maar Cowboy Carter mag niet eens in de schaduw staan van het weergaloze debuutalbum van Cleo Reed, die je track na track weet te verrassen met weer net wat andere wendingen en muzikale impulsen. 

Na de lange openingstrack volgen ook flink wat korte songs waarin de spanningsbogen minder hoog zijn, maar er altijd wel iets gebeurt dat je raakt. Cuntry wordt helaas nog vaak in het hokje R&B geduwd, maar voor een R&B album is de muziek op het album echt veel te subtiel en divers en ook qua zang blijft Cleo Reed flink uit de buurt van de gemiddelde R&B zangeres. 48 minuten en 5 seconden houdt Cleo Reed je in een wurggreep. Wat een indrukwekkend album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Cuntry hier luisteren en bestellen:

https://cleoforshort.bandcamp.com/album/cuntry 

Amy Macdonald live. Ancienne Belgique, Brussel, zondag 22 february 2026

Foto: HareD

De vaderliefde voerde ons dit keer naar Brussel. Mijn zoon is al jaren dol op de muziek van de Schotse zangeres Amy Macdonald. Haar concert in Tivoli was al uitverkocht, er was ook nog een optreden in Groningen, maar dat was ook midden in de week. Dus op zondag op en neer naar Brussel was het meest geschikte alternatief. Nooit een straf natuurlijk, en ook voor de muziek hoefde ik mij niet op te offeren.

Amy Macdonald is singer-songwriter, met vooral uptempo werk. Haar debuut in 2007 This is The Life was direct ook haar grote doorbraak. De titelsong stond in zes landen op nummer 1, en haalde de top 10 in nog eens 11 andere landen, zo meldt Wikipedia. In Nederland, Verenigd Koninkrijk, Denemarken en Zwitserland bereikte ook het album zelf de nummer 1 positie.  Inmiddels zijn we 5 albums verder, maar geen van de opvolgers behaalde het enorme succes van nummer 1. Maar dat zegt niet zoveel over de kwaliteit van de songs, want Mcdonald maakt simpelweg mooie nummers, die goed zijn gezongen. Hoogstens is de variatie wat beperkt.

In Ancienne Belgique was ze ook in goede doen, samen met haar vijf man sterke band. Fijne zaal ook, perfect geluid, bar gewoon buiten de zaal dus niet de hele tijd mensen die tig keer heen en weer lopen. Het kan natuurlijk toeval zijn, maar de Belgische toeschouwers om mij heen praatten veel minder tijdens het concert dan in Nederland. Ook prettig.

Foto: HareD

We kregen een fijne selectie van de zes albums voorgeschoteld, met nadruk op de jongste boreling Is This What You’ve Been Waiting For? (zomer 2025). Met het titelnummer trapte ze af en ze ging uptempo door met Dream On. Een vroeg hoogtepunt was haar tweede grote hit Mr. Rock and Roll. Andere mooie nummers waren Don’t Tell Me That It is Over, Slow it Down en Can You Hear Me. Amy is nogal een prater, dus we werden ook nog vermaakt met talloze anekdotes en observaties. Zo leerde we dat de band en rest van de entourage bijzonder blij waren met de wasmachine in Ancienne Belgique, omdat ze al een tijdje op pad waren in de twee grote tourbussen die prominent naast de zaal stonden geparkeerd. De set sloot af met This Is the Life, waarna we op een toegift van drie nummers werden getrakteerd, met als mooie afsluiter Let’s Start a Band.

Het was geen levensveranderend concert, maar wel een bijzondere goede besteding van de zondag. Aanrader!

HareD

Existence Is Bliss. DEADLETTER

With 'Hysterical Strength' DEADLETTER stormed into these pages about one and a half year ago. Here is the follow up record already. Now one of the things I had read after the release of the album was that saxophone player Poppy Richler had left the band, so I wondered what the new DEADLETTER would sound like.

There's no need to worry. Existence Is Bliss is just as good, if not better than the debut album and there's is a saxophone still, the instrument that makes DEADLETTER stand out so much from all the other contemporary bands. The trio that started the band, Zac Lawrence, Alfie Husband and George Ullyott, are mentioned in the bio. I do not have any further information here.

Existence Is Bliss continues where the debut left off. The album sounds extremely self-confident. This is a band that knows what it is doing and has found its stride. Of course, the music is still postpunk and qualifies in multiple ways. Just read my previous album review for that. What I rejoice at, is the swagger with which the band presents its new album. It is so confident, that it dares to not open the album with a bang, but with more an atmospheric intro instead. Singer Zac Lawrence takes his usual place, singing like a new wave, doomed singer from the early 80s. Just listen how the song gets its punch when the rhythm section, Alfie Husband (drums) and George Ullyot (bass) joins and then 'Purity I' gets its next level punch when the lead guitars come in and the drummer starts playing his hi-hat as well. This is how you make a slow appearance, to deliver the hook and sinker and reel the listener into an album. 'Purity I' does all this and makes me want to hear more, now!

DEADLETTER's music does not come out of thin air. The band listened to Fontaines DC but is also faster in its development. It already has a 'Romance' by itself, as Existence Is Bliss shows. The London band is able to play with moods and that saxophone plays a big role there. In 2024 I opted to point out the similarity to Bowie's 'Blackstar' album and that still makes sense. The songs on Existance Is Bliss as such have nothing to do with Bowie's swan song, that saxophone style of playing and its function creating a certain mood has. It makes DEADLETTER's music clearly more interesting and fascinating.

Zac Lawrence would have been a great singer in the early 80s as well. Except, I would not have liked his band much most likely at the time. Bands strove to not make songs that please. DEADLETTER does. All the songs have elements that combine listening, dancing, singing along and are intriguing. This band manages to do it all combined, stimulating different sides of my music receptors. Song after song, 12 in all, have it. It makes Existence Is Bliss one of the better released albums in 2026 to date.

Wout de Natris - van der Borght

 

The music of DEADLETTER is on Bandcamp:

https://deadletter-band.bandcamp.com/ 

 

Dungeon Vision. Earth Tongue

The thing with duo bands is, that they are, well, a duo. The result is they, at least alternative rock duos, do sound somewhat the same. The blueprint by far most people will think of is of course The White Stripes. Ever since the duo broke in the early 00s, they are the mall for all others following and have the most famous alternative rock duo anthem of all, 'Seven Nation Army'. Even football stadiums can not escape the tune, although the Dutch version is so non-woke a blog like this cannot repeat it.

Enter Earth Tongue from New Zealand but currently based in Berlin. The band made it here for the first time in June 2024 with its album 'Great Hunting'. I am sure that everything I wrote there can be repeated here. Just change a few titles and no one would notice.

It would be selling Gussie Larkin, guitar, vocals and Ezra Simons, drums and vocals short. On Dungeon Vision the duo once again is oozing with energy. The album is absolutely charged. Riffs fly around as if no one had invented them before this album. Of course it all sounds dirty, while the rhythm feels like wading through molten tar, but is simply great.

You will find that Earth Tongue even takes a breather. An acoustic guitar comes in, the fuzz is gone. There is a bass and something like a Mellotron. Gussie Larkin takes a swipe at singing without turning on the fog horn quality she has in her voice.

After this point of reflection things go crazy once again. The fuzz pedal is pushed in deeply and it's even possible to make the sound even dirtier in the choruses. I'll be honest. When I listened to the album for the first time, I thought, 'okay, been here, done that'. After I put on the album once again there was no holding back and it went on repeat. Yes, Dungeon Vision is not a giant step forward from 'Great Hunting', but such a pleasant continuation that I can't resist it. Last year it was Italian duo The Devils with its eponymous album, in 2026 it's Dungeon Vision that is the alternative rock duo standard bearer.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Dungeon Vision here:

https://earthtongue.bandcamp.com/album/dungeon-vision 

In This Body Lives. Dominie Hooper

Het is misschien even wennen aan de behoorlijke donkere en soms wat tegendraadse songs van de Britse muzikante Dominie Hooper, maar luister wat vaker naar haar debuutalbum In This Body Lives en alles valt op zijn plek.

De Britse singer-songwriter Dominie Hooper is een van de vele vrouwelijke singer-songwriters die dit jaar een debuutalbum uitbrengt, maar ze heeft er wel een bijzonder debuutalbum van gemaakt. Het is een album dat zich niet zo makkelijk in een van de gangbare hokjes laat duwen. In This Body Lives bevat folky passages, maar het is ook een donker, ruw en soms wat ongrijpbaar album. Wat voor de muziek en de songs op het album geldt, geldt ook voor de zang van Dominie Hooper, die prachtig kan zingen, maar je ook bang kan maken. In This Body Lives is een album dat in het enorme aanbod van het moment zomaar kan ondersneeuwen, maar dat zou echt doodzonde zijn.

Er verschenen in 2025 nogal wat debuutalbums van vrouwelijke singer-songwriters. Daar heb ik over het algemeen een zwak voor, maar het genre is ook al tijden overvol, waardoor verzadiging op de loer ligt. Een debuutalbum dat wat mij betreft zeker niet mag blijven liggen is het debuutalbum van Dominie Hooper. De in Dartmoor opgegroeide maar tegenwoordig in Londen woonachtige muzikante heeft met In This Body Lives immers een bijzonder mooi en fascinerend album gemaakt. 

De cover van het album is aardedonker en pas als je er wat langer naar kijkt zie je wat er op staat. Wat voor de cover van het album geldt, geldt ook voor de muziek op het album. Dominie Hooper maakt op haar debuutalbum donkere of zelfs aardedonkere muziek en het is bovendien muziek die je even op je in moet laten werken. Het album bevat een aantal songs met een kop en een staart, maar ook een aantal lastiger te doorgronden instrumentale passages. 

Ook als Dominie Hooper wat toegankelijker klinkt, en toegankelijk is op In This Body Lives een relatief begrip, zijn haar songs wat ongrijpbaar en af en toe beangstigend donker. De songs van de Britse muzikante zijn in de basis folky, maar het is wel folk van het duistere soort. Ik heb af en toe associaties met PJ Harvey en Patti Smith, maar echt zinvol vergelijkingsmateriaal is het niet. 

In de donkere lagen op het debuutalbum van Dominie Hooper spelen elektrische gitaren en de cello een voorname rol. Het gitaarwerk is vooral ruw en stekelig, terwijl de cello vooral de lagere noten opzoekt. De vrij stevig aangezette accenten van de elektrische gitaar en de cello worden ondersteund door een fantastisch spelende band, die juist weer wonderschone accenten toevoegt aan de alternatieve folk die Dominie Hooper maakt. 

Het schakelen tussen ruwe en wat tegendraadse en juist betoverend mooie momenten hoor je ook in de zang van de Britse muzikante, die wat onderkoeld kan klinken, maar je ook kan raken met mooi gezongen en zeer intense passages. Ik was eigenlijk direct onder de indruk van het bijzondere geluid van Dominie Hooper, maar werd ook wat heen en weer geslingerd tussen het bewonderen van de schoonheid van haar muziek en het niet uit de voeten kunnen met de extremere kanten van haar muziek. 

Na een paar keer horen is dat wel veranderd en is mijn eerste twijfel over In This Body Lives volledig verdwenen. De wat toegankelijkere en meer ingetogen songs op het album zijn alleen maar mooier geworden en maken zowel met de muziek als de zang steeds meer indruk. De wat minder makkelijk te doorgronden tracks op het album geven het debuutalbum van Dominie Hooper een eigen gezicht en versterken de bijzondere sfeer op het album. 

Het is een album dat afwisselend in de smaak zal vallen bij folkies en liefhebbers van wat minder gangbare muziek, met liefhebbers van beide uitersten als spekkoper. Het album is overigens prachtig geproduceerd door Ben Hillier, die eerder albums van onder andere Depeche Mode en Nadine Shah voorzag van donkere tinten. Het regent zoals gezegd debuutalbums van vrouwelijke singer-songwriters, maar In This Body Lives van de Britse muzikante Dominie Hooper is echt een hele bijzondere.

Erwin Zijleman

 

Je kunt In This Body Lives hier luisteren en bestellen:

https://dominiehooper.bandcamp.com/album/in-this-body-lives 

Mansun Retold. Paul Draper

Paul Draper? The name absolutely did not ring a bell, but I assumed that he will have been the man singing in the U.K. Britpop band Mansun. Looking it up, I found two albums in my record collection. I could not have produced the titles, had my life depended on it. They are 'Attack Of The Grey Lantern' (1997) and 'Six' (1998). One more album (and a posthumous one) and Mansun was over in 2003.

What I do remember, is liking that debut album a lot in 1997. When did I play it last? One time in the past ten years, I'd say. And 'Six'? maybe once after buying it. For almost everyone around the world, this will be the same. In the U.K. this could be different, as bands like Mansun were far bigger there than on the continent. Following still may be more fanatic today. But still, why an album retelling Mansun? I really don't know. Probably because there already is a 20 years anniversary album from 2017, with no less than fifty (!) songs on it.

Having listened to parts of Mansun Retold twice, I have to say that the songs I hear on the album are okay. It is certainly nice to listen to and Paul Draper's voice is still pleasant, but I already have a Mansun album. So, I decided to pull 'Attack Of The Grey Lantern' out of its hiding place instead.

The album in 2026 is 29 years old and yes, you notice it. Unlike other forms of music from 1990s, it sounds dated. The soft-Britpop niche Mansun was in has not been revisited (so far). Where Mansun got a part of its mustard shows in abundance. 'Taxloss' combined Suede with 'Taxman' and 1980s synthpop like Howard Jones or Ultravox. The song has drive and is less atmospheric than the songs that I think of, if I would ever have thought of Mansun in the past years that is. That are the opening songs on the album.

Just listen how the album opens. With strings as if Mansun has just released the latest James Bond soundtrack with a little help from The Verve. It is daring though to open your debut album with close to two minutes instrumental music. Draper is making a stand in 'The Chad That Loved Me' (James Bond anyone?) The 'Chad' is, I suppose, guitarist Dominique Chad. Who plays the lead guitar, I don't know, but it is the second oomph in the song. It resonates nicely with a louder song like 'She Makes My Nose Bleed' further down the album.

Mansun, yes, after Charles, is able to produce suger-coated pop music and still sound convincing for several songs. A whole album? No, I do not get through either Retold nor 'Attack ...' all in one go. To put it on every once in a while, for that it certainly is nice enough. The only problem is when you have thousands of albums in whatever form (this one is on cd), chances are something far more popular will always be selected first.

Of course, I wish Paul Draper all the success in the world with him re-imagining his own music in 2026. He has every right to do so. Those who are not familiar with the original albums, this album is as good a place to start as any. In the meantime, I'm quite contend listening to 'Wide Open Space' once again, certainly one of my favourite Mansun songs. Without Mansun Retold that would have taken a lot longer.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Mansun retold here:

https://pauldraper.bandcamp.com/album/mansun-retold 

 

2025, week 8. 10 singles

Another week has gone by, while days are slowly getting longer. The first day where I could feel the sun burn through my winter coat has already happened also. That great promise of sunny weather to come in the spring and summer. For now, you will have to do with 10 recent singles of old friends of the blog and new names. Enjoy!

Daydream. Lise Catherine

In 2018 as member of Feliz, from 2019 as Lizzy and after a period of silence Lise Reyners returns under the name Lise Catherine. If there was a constant in my reviewing her songs, it was the fact that so many of them showed different sides of her singer-songwriting and production skills. Lise Catherine follows that line. Daydream is a soft pop song, with a melancholy, sad undertone, as "she will never, never give her heart away again". In the accompanying foto I see Lise behind a piano. In Daydream she plays an acoustic guitar. The production around her is spacious, with atmospheric sounds, all very subtle but contributing no little to the song's texture. Around Lise's voice there are several Lise's singing background vocals, each making the song more alive and interesting. Producer Wouter Souvereyns has done an excellent job. With Daydream and as Lise Catherine, Lise Reyners leaves her modern pop side behind and has jumped into the deep end, and explores a more serious, older form of pop music. Pop music it is though, but one with layers meant to please at a far deeper level. This is just the start, as there is an album on the way in April.

The Wind Doesn't Blow This Far Right. Lisa O'Neill

Irish folk singer Lisa O'Neill has a new six song EP out in which she presents herself as a rather stern singer. Making music is an extremely serious affair on this EP. What we get in return, is music that is of extreme beauty. The story of this EP starts with Lisa O'Neill's voice. She sings in a tradition that I only know from Irish men singing. She has the female version that carries the songs. Behind her voice the acoustic guitar is most prominent. Struck loud and fierce creating strong accents. Behind that the atmosphere is created. Perhaps the best example is 'Mother Jones', a song about an Irish immigrant who organised miners into unions and was the basis for child-labour laws around 1900. The above all comes together in this song. I forgot to mention the political side of her songs, as she has her convictions and shares them with her listeners. Two singles of the EP have already been reviewed in the fall of 2025 and made an identical impression as the whole EP does. Take a listen to this EP, as The Wind Doesn't Blow This Far Right is worth it.

The Betrayal B4/The Best Treachery. Semi Famous

I've tried to understand the story on the coming together of Semi-Famous. It has something to do with a novel and bringing the band in that novel to real life. This proved to be so much fun for the band's members, that now there is a whole album. Of course this is punk rock but at the same time the music is too rich to be called simply punk. The musicians can all play, know how to arrange a song, while keeping the song as simple as needs be. And then throw in a The Beatles interlude with Social Distortion style guitars. The result is a single that is rich in a several ways. There is a long intro, I suppose The Betrayal B4 part, before The Best Treachery sets off and make things truly interesting. Album 'Not Sorry!' will be out on 10 April.

A Little More. Jennifer Tefft & The Strange

In May it will be two years ago that Jennifer Tefft & The Strange's album 'Strange Beginnings' was on this blog. After two singles it was received quite favourably. A new single has drawn my attention immediately. Jennifer Tefft has a voice to rock with and she's not afraid to share that quality with us. The Strange holds back for most of the time, resulting in a song that is an exercise of restraint in rock music. It makes for very interesting listening. Just listen how the song starts. A tightly played acoustic guitar, a wobbly lead guitar here and there. In the meantime we hear Tefft harmonising with herself. The band comes in and goes out again. A Little More is made in such a way that the music keeps surprising. Again, Jennifer Tefft & The Strange caught my attention and did not let me off the hook. A Little More soon please.

Day Dream. Railcard

Album 'Railcard' is out already for two weeks and was a contender for a post, but lost out to Howling Bells' debut album this week unfortunately. To make amends her is the recent single, Day Dream (the second Daydream in this post!). It is a good example of what the album is all about. It is pop like they used to make it, a long time ago. Rachel Love sings like a French sigh girl from the 1960s. All innocence and loveliness. The band around her, Ian Button and Peter Momtchiloff creates just the right atmosphere of that time when innocence, France Gall, met Serge Gainsbourg and France Gall had no idea about 'Les Sucettes', dirty Gainsbourg. Railcard gives its listeners the opportunity to daydream and for a while it is very pleasant in that sugar sweet world. It is time to wake up though, but don't forget to give the 'Railcard' album a listen first. It's worth it.

Hurricane Girl. Eaves Wilder

Two months from now London's Eaves Wilder will release her debut album, 'Little Miss Sunshine'. The combination of voice and music is rather special. Wilder's voice is one like the singers from GUNMOLL and The Astroid Galaxy Tour. In other words, that combination of a strange high voice and girly innocence. Eaves Wilder combines it with a dreamy quality which sets her apart. And then comes the music. The song may start rather modest, but from the outset it holds a promise for more, perhaps even much more. Just listen how the band kicks in and we're in indie rock territory immediately. It doesn't stop there. Eaves Wilder take a through another dreamy mood before we get some more rock. Finally, the song gets richer and richer, as there was not economised on the arrangement of Hurricane Girl. There may have been an EP before this single called 'Hookey', this is my introduction to Eaves Wilder and I like it.

Plain Jane. Donny Vie

It was touch and go, but I kept listening and then started writing. From his bio it's clear that Donnie Vie has been around, but perhaps unfortunately our paths have not crossed before. Today they have and I'm listening to a guitar riff like George Harrison built a career on in the 1960s. Plain Jane has its beatlesque moments but is a powerpop song. What the single does, is show how far and wide riffs like 'Daytripper' or 'Paperback Writer' have taken pop music after 1966. Donnie Vie uses that kind of power to take his new song further and successfully at that. He obviously knows how to creep into your ear and remain there for a while. The b-side is a cover of Plastic Ono Band's hit single from 1970, 'Instant Karma', one of John Lennon's great solo singles. All together it is a good 7" single Donnie Vie presents.

Lovers. POM

POM has a subscription to this blog it seems. It's latest single and the first announcing the new cycle for the band, Lovers makes it easily, once again. Lovers on the one hand sounds instantly recognisable and fresh at the same time. The energetic alternative rock is there in abundance. The way the song explodes into the chorus is absolutely superb. It is in the verses where the band is experimenting a little. There are electronic treatments of the rhythm and pulses that are present in the background. Singer Liza van As is almost left to her own devices in a few parts and there's the whole band once again. Exciting is the right word for Lovers. This is a superb track. The album with the same title will be released in May.

Tails. In Loom

And here is the second single of In Loom already. Gijs Kerkhoven and Sander van Munster are in a hurry. The song is a duo production with at best a lead guitar overdub. If anything Tails reminds of Caesar, the Amsterdam band that called it quits after it released the best album of 2003, 'Caesar'. Tails has that same elementary roughness in it. The cutting corners to make music smoother and easier to digest mentality is nowhere in sight on Tails. This makes the song inspired by music from nearly a quarter of a century ago. But that is just fine, as the world can do with a little roughness every once in a while. In Loom delivers it in full glory. You have to pay attention though. Well within two minutes it's all over.

She Can Do It All. Banda AL9

We end the week with a band from Brazil around the brothers Matheus and Thiago Khouri. The pop they share has escaped from the 1960s and sounds as if The Beatles teamed up with The Byrds. The Rickenbacker is all over the song, just like perfect pop harmonies. What is surprising, is the name Kurt Baker popping up in the credits as co-writer of She Can Do It All. I assume it is the same Kurt Baker as has been popping up in this blog now and then (pun intended). Of course, you will hear nothing new on this single, but believe me, this is true musical fun. Banda AL9 does everything right and scores a hit, at least in my ears. She Can Do It All is instantly processed for singing along to. I can do it all already.

Wout de Natris - van der Borght 

Again. The Belair Lip Bombs

Er zijn vorig jaar niet heel veel frisse, interessante en leuke nieuwe gitaarbandjes opgedoken, maar de Australische band The Belair Lip Bombs laat op haar uitstekende tweede album Again horen dat het er zeker een is.

Direct bij de eerste noten van de openingstrack van Again van The Belair Lip Bombs heb je het gevoel dat je een band hoort die wel eens heel groot kan gaan worden. Dat zijn grote schoenen om te vullen en dat lukt de Australische band dan ook niet altijd, maar Again is absoluut een leuk album. The Belair Lip Bombs maakt op haar tweede album aanstekelijke en soms licht tegendraadse gitaarpop zoals alleen Australische bands die maken. De band beschikt in de persoon van Maisie Everett over een aansprekend boegbeeld en laat op Again ook nog eens horen dat het kan variëren, waardoor het album misschien niet de hele tijd zorgt voor een jubelstemming, maar wel laat horen dat er nog veel meer in zit.

Lush Life, het eerste album van de Australische band The Belair Lip Bombs, was in de zomer van 2023 een album waar ik in eerste instantie heel vrolijk van werd, maar dat ik na een paar keer horen toch weer opzij legde. Het overkwam me ook weer met Again, het tweede album van de band uit Melbourne. 

Door een aantal zeer lovende recensies in de Britse muziektijdschriften was ik op voorhand al heel nieuwsgierig geworden naar het album en bij eerste beluistering was ik direct enthousiast. Uiteindelijk selecteerde ik het album echter niet omdat het goede gevoel om onduidelijke redenen niet bleef, waarbij ik niet uitsluit dat het te maken had met het stevig opkomende herfstweer van dat moment. 

Omdat het positieve recensies bleef regenen probeerde ik het de afgelopen week toch nog een keer en nu hield de Australische band mijn aandacht wel vast. Ook tijdens het typen van deze recensie word ik alleen maar heel vrolijk van het nieuwe album van The Belair Lip Bombs, dat ik inmiddels dan ook als een blijvertje zie. 

De band rond frontvrouw Maisie Everett vermaakt ook op haar tweede album met een aantal onweerstaanbaar lekkere gitaarsongs, maar gooit er af en toe ook een wat meer ingehouden popsong tegenaan. Het debuutalbum van de band werd niet heel opvallend geproduceerd door Nao Anzai, die onder andere werkte met The Teskey Brothers, maar hij mocht toch terugkeren voor het tweede album. Hij kreeg wel gezelschap van Joe White van de band Rolling Blackouts Coastal Fever, die de band een flinke impuls heeft gegeven. 

Rolling Blackouts Coastal Fever heeft het patent op typisch Australische en bijzonder aanstekelijke gitaarsongs en die maakt The Belair Lip Bombs ook op haar tweede album. Wanneer het gitaarwerk wat tegendraads is heeft het wel wat van de muziek waarmee de New Yorkse band The Strokes ooit debuteerde, maar de band rond Maisie Everett varieert er op Again ook flink op los. Een aantal songs op het album past in de hokjes indierock, maar ook jangle pop en pop komen voorbij op het tweede album van de band. 

Op het ruim twee jaar oude debuutalbum van The Belair Lip Bombs rammelde het nog aan alle kanten, maar op Again heeft de Australische band in een aantal opzichten stappen gezet. Again laat een hecht spelende band horen, die vooral indruk maakt met veelkleurig gitaarwerk, maar ook de ritmesectie van de band stuwt de songs van The Belair Lip Bombs steeds weer naar een net wat hoger niveau. 

De meeste van dit soort bandjes beschikken over een zanger met veel of zelfs net wat teveel branie, maar de songs van The Belair Lip Bombs klinken anders door de zang van frontvrouw Maisie Everett. Again klinkt wat liever en charmanter dan albums van vergelijkbare gitaarbands, maar Maisie Everett kan ook zeker rocken. 

Bij mij viel het kwartje misschien niet direct, maar nu de zon de afgelopen dagen weer wat vaker scheen blijkt Again een album om de zomer van in je kop te krijgen en voorlopig nog even te houden. Jack White was direct fan toen hij het debuut van de band hoorde en bood de band een platencontract aan en daar gaat hij volgens mij geen spijt van krijgen, al is het maar omdat ik het idee heb dat de Australische band nog wel wat groeipotentie heeft. In de gaten houden deze band.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Again hier luisteren en bestellen:

https://thebelairlipbombs.bandcamp.com/album/again 

Autonomy. Stone

Stone is a band that can only come from the U.K. It has that kind of swagger in its music and presentation that British bands are so good at. The music is a mix of many things that came before (and have gone) but still sounds so fresh.

Stone is from Liverpool. It started with the duo Fin Power (singer) and Elliot Gill (guitar) who met in 2016 and started their first band, The Bohos. In the next few years bass player Alex Smith and drummer Sarah Surrage join and Stone is a fact. The foursome kept honing their chops and here we are in 2026, with this energetic, second album.

What will you hear when you put on Autonomy? Alternative rock, with some pop and postpunk/wave. The, almost, title song 'Autonomous' could come from a Big Special album, e.g. The band has obviously heard Oasis and coming with that hidden hints of Beatlesque pop elements. Fin Power clearly has listened to Alex Turner's phrasing. It all went into Stone's blender and comes out as one, big raucous musical surprise.

Listen to how much fun a song like 'Freezing' is. It is the last song on the album. Instead of it being a tucked away filler, it is more like a mission statement. The band uses dynamics and reticence as if it has done so on the whole album; not! Here it plays with the space a mix offers and with the art of less is more. The only one not holding back is singer Fin Power. He's spewing words all over the place and finds a spot for such a nice chorus as well. If what comes next has the quality of 'Freezing', the third album will be even better than Autonomy.

Promo photo

Admittedly, Autonomy in some places is better at showing enthusiasm than that it presents great songs. Most songs are good and some tend towards more. A band early in its career ought to show a lot of enthusiasm and Stone delivers it in spades.

The album's title song opens the album and shows all what the band is about. You can pick out your own favourite Britpop band as inspiration, I could pick a few even. But listen to that guitar doing that did-a-did-a-did-a-did sound. For some reason it appeals so much to me. And Fin Power has a great vocal melody going on there. The world has its Britpop anthem for the 20ties, I'd say.

Submerge into the musical world Stone presents and I'm convinced you will come out on the other side of Autonomy fully invigorated. Stone rules here.

Wout de Natris - van der Borght 

WoNo Magazine anniversary

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste recensie van een album verscheen op WoNoBlog, een recensie van de enige plaat van The Parlor Soldiers, 'When The Dust Settles', een lang verdwenen duo uit Fredricksburg, Virginia. De zangeres, Karen Jonas, was de afgelopen jaren zeer regelmatig hier te vinden. Op 17 februari werden een paar regels over het overlijden van Witney Houston gepubliceerd. Op 12 februari werd het blog geopend/aangekondigd.

Er is rond deze datum echter iets veel onderscheideners te melden. Het is ongeveer 25 jaar geleden dat de eerste uitgave van WoNo Magazine verscheen. Een precieze datum is niet meer te achterhalen na al die tijd. Laat ik eens terugkijken hoe dat tot stand gekomen is, want zonder WoNo Magazine, aankomende kerst 10 jaar ter ziele, geen WoNoBlog.

Wo. (Wout ) en .No (Wino) werkten destijds voor de onafhankelijke post en telecommunicate toezichthouder, OPTA en daar werd na een aantal jaar van onafhankelijkheid besloten een personeelsblad op te richten, 'Optater'. Het leek Wino een leuk idee om een muziekpagina te hebben in dat blad en hij vroeg mij daar aan mee te werken. Dat vond de redactie van het a.s. 'Optater' niet. Het had niets met de OPTA te maken. Dat was natuurlijk zo, maar daar bleef het niet bij. Wino besloot dat we dan toch zelf een blad uit zouden geven. Zo gezegd zo gedaan en in een paar dagen schreven we het eerste blad vol en nodigden daarin collega's uit om mee te gaan schrijven. We klopten het eerste 'Optater' nummer ruimschoots.

De naam komt van het idee iets met onze voornamen te doen en een link met muziek te leggen. Dat werd WoNo (mono) en de samentrekking van delen van onze voornamen. Die eer trek ik naar mijzelf toe. De verdeling van taken werd vrij natuurlijk verdeeld. Ik vond schrijven leuk en Wino de opmaak. Daar moest ik niet aan denken. Daarnaast zat ik collega's achter de broek aan om stukjes aan te leveren. Als ze mij zagen doken sommigen al weg.

Het logo werd gemaakt door mijn nicht Tineke Guise. Rubrieken verzonnen door collega's. De verspreiding werd steeds breder. Ex-collega's, vrienden, buren, etc., etc. bleven of werden lid door de jaren heen  Er schreven zelfs mensen mee die ik nog nooit had ontmoet. We kregen toestemming van Martin Bril en Fer Abrahams om relevante stukjes uit de krant te herpubliceren. Themanummers rond het afscheid van collega's en artiesten werden gemaakt en er kwam zelfs een feuilleton over het muzikale avontuur van ene Glazu in Kirgizië.

Nadat ik OPTA had verlaten in 2010, werd het moeilijker om nieuwe mensen daar te benaderen en nieuwe mensen aantrekken na de fusie tot ACM was onmogelijk voor een buitenstaander. Het aantal nummers liep daardoor terug. Inmiddels was ik in 2012 een blog begonnen, waar ik mijn enthousiasme voor muziek ruimschoots in kwijt kon. Ik merkte dat het enthousiasme wegebte en de verschijningsdatum steeds verder uit elkaar kwam te liggen. Toen de mededeling kwam, "ik ga er mee stoppen", kwam dat niet als een verrassing. Na bijna 16 jaar kwam er met kerst 2016 een einde aan het magazine. Er werd er nog één gemaakt. WoNo Magazine ging er met een knal uit.

Gisteren was het 14 jaar geleden dat de eerste blogpost online kwam. Die kun je hier lezen:

https://wonomagazine.blogspot.com/2012/02/when-dust-settles-parlor-soldiers.html 

Inmiddels zijn we ruim 5200 posts verder. Posts die laten zien, hoever het blog is geëvolueerd. Het mooiste compliment dat ik heb gekregen is, "ik ken niemand die over muziek schrijft zoals jij" gegeven na een album recensie en variaties hierop van andere artiesten. Inmiddels krijg ik af en toe een uitnodiging om bij een show te zijn, zelfs van een Nieuw-Zeelandse bands die hier komt toeren, kan ik "bevriende"artiesten uitnodigen om in onze huiskamer te komen spelen voor onze vrienden en kennissen en krijg wel eens een mooie plaat toegezonden. Allemaal dingen die ik vooraf nooit had verwacht. Voorlopig ga ik nog even door met de geregelde hulp van bevriende schrijvers. Maar belangrijker, blijf vooral lezen!

Nog een keer dan,

Wo. 

Tears Before Bedtime. would-be-goods

Listening to Tears Before Bedtime is like moving back in time and not just a little. There is so much 1960s written all over the music. The album produces nostalgic feelings galore for most of the time, of a period in time I do not necessarily need to go back to. At the same time Tears Before Bedtime sounds so clear and nicely produced that it simply cannot come from that time. Not a single The Kinks single sounds like this. 'Tears For Leda' may start with a typical The Kinks chord progression, think the intro to 'Till The End Of The Day', but when the spacious stereo mix kicks in, I know better immediately. Expect sounds inspired by 60s movie soundtracks and French sigh girls as well.

would-be-goods is not a new band. It's first record was released in 1988, 'The Camera Loves Me'. Singer and songwriter Jessica Griffin had no band at the time. She recorded her first two albums with the members of The Monochrome Set. This century saw the advent of would-be-goods as a live band. With Tears Before Bedtime the band releases its seventh album.

I can't compare this album to the previous ones, as I do not know them. What I'm listening to, is lush music that allows the musicians to spread out over the mix. Music that allows in all sorts of instruments that move beyond the drums, bass, guitar and alright a keyboard. On the other hand, 'The Rose Tattoo' sounds very convincing even if it is nearly bereft of instruments. The vibe of the past is there in abundance as well.

Photo: Ian Greensmith

Jessica Griffin is no longer a young woman and you will hear it in her voice. It fits very well with the music the band presents. She's not pretending in any way to be what she's not and that makes for listening to the real thing. Some of the lyrics fit her age as well. "Sleeping with dogs gives you flees", she sings in 'Don't Come Crying To Me'. I don't see current female singers like Raye or Olivia Dean sing on household topics like this. This is just one example. I suggest you go and discover your own favourite quote.

would-be-goods, named after a novel from 1901 with that title, musically have dipped their writing pens in a well from 60 years ago. The outcome is an album that is very welcome in 2026. It sounds fresh and upbeat underneath all that nostalgia.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Tears Before Bedtime here:

https://would-be-goods.bandcamp.com/album/tears-before-bedtime 

when is it too late? Alexandra Alden

De muziek van de Maltese singer-songwriter Alexandra Alden is helaas nog altijd een goed bewaard geheim, maar haar nieuwe en echt prachtige album when is it too late? moet daar verandering in gaan brengen.

Vier jaar geleden maakte ik kennis met de muziek van Alexandra Alden en het was liefde op het eerste gehoor. De Maltese maar destijds in Nederland woonachtige muzikante verraste met tijdloos klinkende songs met vooral invloeden uit de folk en imponeerde met haar bijzonder mooie stem. Het zijn ingrediënten die terugkeren op haar nieuwe album when is it too late?, dat minstens net zo mooi is als voorganger Leads To Love. De songs van Alexandra Alden klinken nog altijd tijdloos, maar ook absoluut eigentijds. De songs zijn sterk, de muziek prachtig, maar zodra Alexandra gaat zingen ben je definitief verkocht. Het is een nog wat anonieme release helaas, maar ach wat is het weer mooi.

Alexandra Alden werd geboren op Malta, maar studeerde een paar jaar geleden in Rotterdam aan het prestigieuze CODARTS. Ze debuteerde in 2018 met het album Wild Honey, maar ik maakte kennis met haar muziek toen ze in 2021 het met Nederlandse muzikanten gemaakte Leads To Love uitbracht. Het is een album dat volgens mij niet heel veel deed, maar het blijft een fantastisch album vol tijdloze popsongs. 

Het zijn popsongs die zich absoluut hebben laten beïnvloeden door de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar Leads To Love bevat ook invloeden uit de jaren 80, zeker wanneer de songs op het album wat steviger klinken. Met de uitstekende songs en de fraaie inkleuring heeft Leads To Love al veel om van te houden, maar de meeste indruk maakt de waanzinnig mooie en zeer karakteristieke stem van de Maltese muzikante. 

Leads To Love dook eind 2021 dan ook volkomen terecht op in mijn jaarlijstje en sindsdien heb ik nog vaak genoten van een album dat niet alleen zorgt voor totale ontspanning, maar ook voor heel veel muzikaal genot. Ik weet eigenlijk niet of Alexandra Alden nog steeds in Rotterdam woont en heb ook niet heel veel informatie over haar vorige week verschenen nieuwe album, maar gelukkig spreekt de muziek ook dit keer voor zich. 

Het derde album van Alexandra Alden luistert naar de titel when is it too late? en het is net als zijn voorganger een album dat veel te bieden heeft. Misschien niet in kwantitatief opzicht, want het album bevat helaas slechts acht tracks en net iets meer dan een half uur muziek, maar in kwalitatief opzicht blinkt Alexandra opnieuw uit. 

Openingstrack stone fruit (de Maltese muzikante houdt kennelijk niet van hoofdletters) is direct van een betoverende schoonheid. Het is in eerste instantie een betrekkelijk sober maar zeer smaakvol ingekleurde song met vooral invloeden uit de folk, maar de muziek klinkt naarmate de track vordert steeds wat voller. 

Alexandra Alden slaagt er direct in om de aandacht te trekken met haar muziek, maar natuurlijk is er ook de stem die vier jaar geleden zoveel indruk maakte. Ook de zang op when is it too late? is weer bijzonder mooi en wist mij in ieder geval onmiddellijk te verleiden. Alexandra Alden zingt zacht, maar ook met veel expressie. Haar zuivere stem klinkt geschoold en is dat ook, maar de zang op het derde album van Alexandra Alden klinkt ook puur en oprecht. 

De Maltese muzikante beschikt over een stem die er uit springt, maar ook haar songs zijn van hoog niveau. Het zijn, net als op het vorige album, songs die vaak herinneren aan singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar Alexandra geeft ook een eigen draai aan haar songs. Het zijn songs die mij heel makkelijk wisten te veroveren, want wat klinkt when is it too late? lekker, maar de songs van Alexandra Alden zijn ook knap in elkaar zittende pareltjes, die prachtig zijn ingekleurd door getalenteerde muzikanten. 

Het album duurt misschien maar iets meer dan een half uur, maar blijft maar verrassen met prachtige muziek, fraaie vondsten en de wonderschone stem van de Maltese muzikante. Ik was meteen zeer gesteld op de nieuwe songs van Alexandra Alden, maar haar songs zijn ook songs die alleen maar beter worden wanneer je ze vaker hoort. Ze is eind januari te zien op een drietal kleine Nederlandse podia, maar een prachtalbum als when is it too late? verdient echt een veel groter podium.

Erwin Zijleman

 

You can listen to and order when is it too late? here:

https://alexandraalden.bandcamp.com/album/when-is-it-too-late 

Strange Life. Howling Bells

It was 20 years ago that Howling Bells released its debut album, 'Howling Bells'. Three albums followed but after 2014 things went quiet for the originally Australian band. Recently, vocalist/guitarist Juanita Stein, her brother and guitarist Joel Stein and drummer Glenn Moule reformed and started on a path that resulted in the release of Strange Life on 13 February 2026.

Strange Life is an album that shows different facets of the band. From the indie rocking opening song and the first Howling Bells song ever on WoNoBlog, 'Unbroken', to a dreamy song providing the album's title, 'The Looking Glass', Howling Bells delivers interesting songs that are somewhere in between the two.

Vocally, Juanita Stein cam measure herself to the likes of Blood Red Shoes' Laura-May Carter and Wolf Alice's Ellie Rowsell. She has that same quality to remain tranquil in the middle of an (alternative) rock storm. She is the eye of the hurricane around which it all evolves. I notice being attracted to her voice the whole of the time. Not that I do not hear the rest, far from. The music is very present. Stein's voice is mixed right in the middle of my ears. That makes her ultra present.

As an aside, singer Juanita Stein can be found on this blog, as in 2017 and 2018 Erwin Zijleman reviewed two solo albums. The hiatus of twelve years were not a step back from music for her. I can't recall taking a listen. If an album doesn't reach me, it is near impossible to catch up later (for artists I do not know).

Photo: Rob Loud

On Strange Life Howling Bells can rock. Even in a dirty way. 'Sweet Relief', is the tenth song on the album. Although Juanita Stein sounds like her sweet self, for most of the time as she has different timbres to her voice, the band rocks out, with distorted guitars and all. The final song is like cat, nails clawing into your skin. Just three songs before the band is purring like a happy cat, in a smooth sounding ballad, 'Dreamer'.

It shows the different sides to Howling Bells that together make for a very strong album. It took the band 12 years to make a new album. The wait was worth it. I'm a lucky one, as I did not have to wait that long, being new to the band. It does give me the opportunity to start listening to the output of the past. Strange Life is one of the albums that make the musical year 2026 worthwhile already.

Wout de Natris - van der Borght