After Dark Hour. Ina Forsman

After Dark Hour is alweer het vierde studioalbum van de Finse muzikante Ina Forsman, die niet alleen een nog aangenamer geluid laat horen maar ook nog maar eens bewijst dat ze een van de allerbeste soulzangeressen van het moment is.

Het is een klein wonder en tegelijkertijd een grote schande dat Ina Forsman nog altijd zo onbekend is. De Finse muzikante laat immers al een aantal albums horen dat ze een geweldige zangeres is met meer soul in haar pink dat de meeste van haar tijdgenoten in hun hele lijf. De Finse muzikanten die zijn te horen op After Dark Hour spelen track na track de pannen van het dak op een album dat vooral teruggrijpt op de soul van weleer, maar het is de sensationele soulstem van Ina Forsman die de meeste indruk maakt. Het is echt de hoogste tijd dat Ina Forsman wereldberoemd gaat worden, want soulzangeressen van het niveau van de Finse muzikante zijn er echt maar heel weinig.

In de recente lijsten met nieuwe albums kwam ik het album helaas niet tegen, maar gelukkig wees iemand me op het nieuwe album van Ina Forsman, dat recent verschen. De Finse zangeres leverde de afgelopen tien jaar drie uitstekende studioalbums en een prima live-album af en het zijn albums die haar wat mij betreft wereldberoemd hadden moeten maken. Ina Forsman is immers een geweldige zangeres en maakt muziek waarvan je alleen maar zielsgelukkig kunt worden.

De Finse muzikante trok in eigen land ooit als tiener de aandacht in de Finse versie van Idols, waarna ze de kans kreeg om haar titelloze debuutalbum in Austin, Texas, op te nemen. Het album uit 2016 vermaakte met een aangename mix van soul, blues en jazz en imponeerde met de soulvolle stem van Ina Forsman.

Het is een stem die nog wat meer overtuigde op het wederom in Austin opgenomen Been Meaning To Tell You (2019), waarna Ina Forsman op All There Is (2022) liet horen dat ook Finse muzikanten weten hoe soul en blues moeten klinken. Na het prima live-album van vorig jaar keert Ina Forsman deze week terug met After Dark Hour.

De muzikante uit Helsinki, die momenteel Berlijn als thuisbasis heeft, is nog altijd nog niet wereldberoemd en laat op haar nieuwe album wederom horen hoe onterecht dat is. After Dark Hour volgt op een zware tijd waarin Ina Forsman te maken kreeg met een writer’s blok. Het is een blokkade die ze heeft overwonnen, want de persoonlijke songs op haar nieuwe album zijn van hoog niveau.

Het vierde studioalbum van Ina Forsman werd opgenomen in een ondergrondse studio in Finland, waarin de buitenwereld aan het zicht was onttrokken en er ook geen verbinding was met het Internet. Het zorgde ervoor dat Ina Forsman en de muzikanten die zijn te horen op het album zich volledig konden focussen op de muziek en dat hoor je.

After Dark Hour werd gemaakt met een aantal geweldige Finse muzikanten, die nog maar eens bewijzen dat authentiek klinkende soul niet alleen in het zuiden van de Verenigde Staten kan worden gemaakt. Op haar nieuwe album kiest Ina Forsman nog wat nadrukkelijker voor de soulmuziek en dan vooral de soulmuziek zoals die ook in de jaren 60 en 70 werd gemaakt.

De muzikanten op het album spelen de pannen van het dak in de meer ingetogen soulsongs en in de wat meer uptempo soulsongs met een vleugje Motown en wat klinkt dat lekker. De broeierige soul op het album slaat zich als een warme deken om je heen, waarna je verpletterd wordt door de weergaloze stem van Ina Forsman.

De Finse muzikante zong op haar vorige albums al de sterren van de hemel, maar op After Dark Hour doet ze er nog een schepje bovenop. In de wat door Motown geïnspireerde songs hoor je wat van Amy Winehouse, maar het mooist zijn wat mij betreft de slepende soulballads waarin ze zang bijna buitenaards goed is en kippenvel met geen mogelijkheid is te voorkomen. In de akoestische slottrack horen we weer een andere kant van Ina Forsman en ook dat is prachtig.

Het is moeilijk te geloven dat een zangeres van het kaliber van Ina Forsman nog altijd zo onbekend is en het feit dat het nieuwe album niet eens wordt genoemd in de meeste releaselijsten is geen goed teken. Ook After Dark Hour is echter weer een fantastisch album van de Finse zangeres die de lat in vocaal opzicht nog een stukje hoger legt en echt tien klassen beter is dan de meeste andere soulzangeressen van het moment. Ga dat horen!

Erwin Zijleman

Waiting Room. Kathryn Mohr

Waiting Room van de Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr zal een winterdepressie eerder versterken dan verzwakken, maar onder de donkere klanken op het album zit ook veel schoonheid verstopt.

Bij vluchtige beluistering bij het eerste volledige album van Kathryn Mohr leek het me vooral erg zware kost. Het is een album met ruwe en dreigende muziek, die soms wat folky klinkt, maar echte folkies kunnen er niet mee uit de voeten vrees ik. De klanken op het album zijn soms sober, maar Kathryn Mohr kan ook stevig uitpakken. Het wordt gecombineerd met een mooie en wat zachte stem, maar ook die kan zomaar ontsporen. Voor aanstekelijke popsongs ben je bij Kathryn Mohr niet aan het juiste adres, maar ze is de popsongs met een kop en een staart zeker niet volledig uit het oog verloren. Waiting Room is een intrigerend album dat langzaam maar zeker steeds mooier wordt.

Ik had echt enorm uitgekeken naar het nieuwe album van Ethel Cain, die met Preacher’s Daughter een van de allermooiste albums van 2022 had gemaakt. Het eerder dit jaar verschenen Perverts viel me helaas behoorlijk tegen. Het album bevat een aantal hele mooie songs, maar uiteindelijk toch meer tracks waarin ik de kop en de staart maar niet kan vinden.

Heel lang te treuren hoef ik echter niet, want deze week is een album verschenen dat voor een deel klinkt als het album dat Ethel Cain dit jaar niet heeft gemaakt. Het gaat om Waiting Room van de Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr. Het is een aardedonker en bij vlagen zelfs beangstigend donker album, maar op hetzelfde moment zijn de songs van de muzikante uit Oakland van een hele bijzondere schoonheid.

Die schoonheid komt in eerste instantie van de mooie stem van Kathryn Mohr. Het is een vrij zachte stem, maar de stem van de Amerikaanse muzikante heeft ook een verrassende intensiteit. Door de zang doet Waiting Room wat folky aan, maar het is zeker geen standaard folkalbum. De zang op van Kathryn Mohr heeft iets lieflijks, maar ook iets bezwerends en duisters.

Wat je in de zang hoort, hoor je ook in de muziek op het album. Ook in muzikaal opzicht laat het album van Kathryn Mohr soms folky elementen horen. Ook wanneer de gitaren akoestisch zijn klinkt de muziek op Waiting Room echter donker en ruw. Dit hoor je nog veel beter wanneer elektrische gitaren worden ingezet en Kathryn Mohr klinkt als PJ Harvey in haar jonge jaren, maar het kan ook nog wel wat steviger en beangstigender.

De muziek op het album van de Californische muzikante is op zich redelijk sober, maar het klinkt af en toe behoorlijk rauw en heftig, al kan dit zo omslaan in serene klanken met een donkere ondertoon. De dynamiek van de muziek komt terug in de zang, die ook makkelijk omslaat van ingetogen in intens.

Het is zeker geen makkelijke muziek die Kathryn Mohr maakt, maar ook wanneer ze wat meer afstand neemt van de standaard popsong, herken ik, in tegenstelling tot op het nieuwe album van Ethel Cain, nog wel de kop en de staart. Ik hoor wel wat raakvlakken met de muziek van Ethel Cain, maar ook wat van Grouper, van wie we helaas al een tijdje niets meer gehoord hebben.

Waiting Room is zeker geen album voor alle momenten, want met name de stevigste songs op het album liggen wat zwaar op de maag, maar als je een dreigende onweersbui van een passende soundtrack wilt voorzien, doet het album het uitstekend. Waiting Room van Kathryn Mohr is ook wel een album waaraan je moet wennen, waarna je eigenlijk steeds meer moois hoort op het album.

Grappig detail is dat Kathryn Mohr het album opnam in een hut zonder ramen in het IJslandse vissersdorp Stöðvarfjörður. Ik kan me voorstellen dat het landschap invloed heeft gehad op de muziek op het album, want net als de muziek op Waiting Room kan ook het landschap op IJsland van het ene op het andere moment van kleur verschieten door een extreme weersverandering, waardoor schitterende natuur opeens donker en dreigend wordt.

Net als de verrassend populaire Ethel Cain, een grootheid op TikTok, heeft Kathryn Mohr een voorkeur voor donker getinte muziek en is ze niet vies van het experiment, maar Waiting Room van Kathryn Mohr bevalt me toch echt beter dan Perverts van Ethel Cain. Dat had ik bij de start van 2025 niet durven voorspellen.

Erwin Zijleman

Je kunt Waiting Room hier luisteren en bestellen:

https://kathrynmohr.bandcamp.com/album/waiting-room

Anxious. Nell Smith

Het noodloot sloeg helaas toe voordat de pas 17 jaar oude Nell Smith haar debuutalbum kon uitbrengen, maar met Anxious laat ze ons een leuk, fris, avontuurlijk en verrassend goed popalbum na.

Nell Smith maakte op haar veertiende een bijzonder album, waarop ze samen met The Flaming Lips aan de haal ging met een aantal songs van Nick Cave. Het bood haar de mogelijkheid om te gaan werken aan haar debuutalbum, dat vorig jaar werd opgenomen in het Verenigd Koninkrijk met de van Penelope Isles bekende Jack en Lily Wolter als producers. Het is een ijzersterk debuutalbum geworden met frisse en eigenzinnig maar ook aangename en aanstekelijke popsongs. Het had de start moeten zijn van een mooie carrière in de popmuziek, maar die was helaas niet weggelegd voor de talentvolle Nell Smith, die eind vorig jaar om het leven kwam bij een auto-ongeluk. Het voorziet het zo leuke Anxious van een hele donkere lading.

De van oorsprong Britse maar in Canada opgegroeide Nell Smith was al op hele jonge leeftijd een groot fan van de Amerikaanse band The Flaming Lips. Ze wist de aandacht van de band te trekken door in een opvallend papegaaienkostuum op te duiken bij de kleurrijke optredens van The Flaming Lips en kwam uiteindelijk in contact met de band.

The Flaming Lips voorman Wayne Coyne zag het talent van de jonge muzikante in de dop en kwam tijdens de coronapandemie met het idee om samen een album te maken. Dit album verscheen aan het eind van 2021 en baarde flink wat opzien. De combinatie van een pas 14 jaar oude zangeres en de eigenzinnige band The Flaming Lips was al bijzonder, maar op Where The Viaduct Looms vertolkte Nell Smith ook nog eens uitsluitend de indringende songs van Nick Cave. Het leek me op voorhand een kansloze missie, maar op een of andere manier werkte het en uiteindelijk was ik best gecharmeerd van de opvallende samenwerking.

Toen de coronapandemie was uitgedoofd begon Nell Smith na te denken over een eerste soloalbum, dat ze uiteindelijk in het Verenigd Koninkrijk opnam. Ze werd hierbij geholpen door de Britse broer en zus Jack en Lily Wolter, beter bekend als het duo Penelope Isles, die het album produceerden.

De release van het album had het afgelopen najaar de start moeten zijn van de solocarrière van de inmiddels 17 jaar oude Nell Smith, maar het noodlot sloeg toe. Nell Smith kwam in Canada om het leven bij een auto-ongeluk, waardoor het deze week verschenen Anxious niet alleen het eerste maar ook direct het laatste album is van de Brits-Canadese muzikante.

Het is een hartverscheurend verhaal en ik vond het dan ook niet makkelijk om naar Anxious te luisteren. Het is immers een album vol mooie tienerdromen en het is bovendien een album vol belofte, maar beiden werden ruw verstoord door een fataal ongeluk.

Op Anxious laat Nell Smith horen dat haar zo onverwachte album met The Flaming Lips geen toevalstreffer was. Het debuutalbum en de zwanenzang van de veel te jong overleden muzikante is een fris en origineel popalbum, dat zich vrij makkelijk weet te onderscheiden van de meeste andere popalbums van dit moment. Nell Smith klonk op Where The Viaduct Looms nog wel heel erg jong, maar op Anxious heeft haar stem zich mooi ontwikkeld en hoor je een prima zangeres, die ouder klinkt dan de 17 jaren jaren die ze telde toen ze haar album opnam.

De keuze voor Jack en Lily Wolter blijkt een verstandige, want de twee hebben Anxious voorzien van een aangenaam maar ook interessant geluid. Het is een geluid dat is te karakteriseren als indiepop, maar Nell Smith verwerkt ook invloeden uit de indierock, psychedelica en R&B op haar album.

In tekstueel opzicht is Anxious een typisch ‘coming of age’ album dat past bij de leeftijd van Nell Smith, maar in muzikaal en vocaal opzicht klinkt ze een stuk volwassener en ook de songs op het album zijn van een niveau dat je niet verwacht van een meisje van 17. Anxious is een popalbum waar ik normaal gesproken enorm vrolijk van zou worden, maar de trieste dood van Nell Smith voorziet het album helaas van een donkere lading. Ik had graag nog veel meer gehoord van de Brits-Canadese muzikante, maar we zullen het helaas moeten doen met het uitstekende Anxious.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Anxious hier luisteren en bestellen:

https://nellsmith.bandcamp.com/album/anxious

Like The First Time. The Bablers

The Bablers were introduced to this blog through the singles' section a few weeks ago. I wrote on the single presented there: "Judging by 'Where The Wind Blows' it could be an album that combines Paul McCartney style The Beatles ballads with The Connells' '74-75'". And I've found that goes for most of Like The First Time.

Let me own up and write that I'm totally strapped for time, but do not want you to miss out on this fine album. This review is going to be short but nice. The Bablers are from Finland and have been around since the late 70s when the members started to play music together as teenager, leading to the band's debut album 'What's All About'. The band returned in 2022 with a new line up, singer-songwriter and guitarist Arto Tamminen, drummer Janne Haavisto, bassist Pekka Gröhn and guitarist Hannu Pikkarainen, with the album 'Psychedelic Circus'.

Oddly enough, this new album is not new. It was released only in Japan in 1998 and now, thanks to Big Stir Records has a global release for the first time. The album from the get go reminded me of 'Catch All' an album from the year 2000 by a collaboration band of friends called Swag. And now I find Like The First Time was released two years before 'Catch All'.

In short, if you like The Beatles, as band and solo, The Travelling Willburies, ELO, Tom Petty, Like The First Time is an album to check out. It is filled to the brim with songs that instantly please. Don't expect a big spectacle, antics or shenanigans, The Bablers present true songs and nothing else. Yes, that includes a rocking song like 'Thinking Of You'. Like The First Time contains songs to listen to and enjoy from second one to the very last. My advice? Give it a try, folks.

Wout de Natris - van der Borght

The Long Way Round. Maya Delilah

De jonge Britse muzikante Maya Delilah laat op haar debuutalbum The Long Way Round horen dat ze bulkt van het talent en maakt indruk als zangeres en als gitarist op een bijzonder smaakvol en gevarieerd album.

Maya Delilah uit Londen beschikt over een stem die je heerlijk kan bedwelmen. Het is een warme stem met veel soul en jazz, waardoor de jonge Britse muzikante inmiddels is vergeleken met een aantal grote zangeressen. Maya Delilah kan niet alleen geweldig zingen, maar maakt op haar debuutalbum ook indruk als gitarist, zeker wanneer ze melodieuze solo’s uit haar gitaar tovert. The Long Way Round staat ook nog eens vol met uitstekende songs en het zijn songs die zich makkelijk over de grenzen van meerdere genres bewegen. Alle reden voor met name de Britse muziekpers om Maya Delilah een supertalent te noemen, wat ik na beluistering van haar debuutalbum zeker niet overdreven vind.

De Britse muzikante Maya Delilah, een voormalig leerling van de inmiddels fameuze BRIT school, die in maart debuteerde met het album The Long Way Round, heeft het perfecte album gemaakt voor een mooie lentezondag. Het is een album met lome en soulvolle klanken en een stem die de ruimte vult met warmte. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam en het wordt meer dan aangenaam wanneer Maya Delilah ook nog bijzonder fraai gitaarwerk toevoegt aan haar songs.

De pas 24 jaar oude muzikante uit Londen wordt inmiddels al een tijdje geprezen als zangeres, als songwriter en als gitarist en laat op haar debuutalbum horen dat dit niet overdreven is. The Long Way Round is verschenen op het prestigieuze Blue Note label, dat niet over één nacht ijs gaat en dat met Maya Delilah een supertalent heeft binnengehaald.

De Britse muzikante wordt meer dan eens vergeleken met Norah Jones en dat is een vergelijking die ik begrijp. Net als Norah Jones beschikt Maya Delilah over een bijzonder mooi en warm stemgeluid en ook de stem van de Britse muzikante gedijt uitstekend in songs met vooral invloeden uit de soul en de jazz. Invloeden uit de jazz spelen op The Long Way Round overigens een meer bescheiden rol dan op een aantal van de albums van Norah Jones, want invloeden uit de soul, de R&B en de pop domineren op het album.

The Long Way Round klinkt voor een belangrijk deel vertrouwd, tot Maya Delilah interessante gitaarakkoorden en gitaarsolo’s toevoegt aan haar songs en de Eric Clapton in zichzelf naar boven haalt. Met name de solo’s verwacht je niet in de muziek van Maya Delilah, maar op een of andere manier past het prachtig. Echt ontsporen doet het overigens nergens, waardoor het debuutalbum van de Britse muzikante vooral een loom en wat zwoel karakter houdt.

Daar is niets mis mee en zeker niet wanneer de songs zo smaakvol zijn als die op The Long Way Round. Er wordt met veel smaak en gevoel gespeeld op het album, waarvoor gelouterde muzikanten en producers werden ingeschakeld. De muzikanten die zijn te horen op het album zijn van hoog niveau en ook de zang van Maya Delilah is zeer smaakvol.

Ze beschikt over een stem die vooral wanneer de Britse muzikante wat zachter zingt vol schoonheid en verleidingskracht zit, maar het is ook een stem die in uiteenlopende genres uit de voeten kan en zowel soulvol, jazzy, folky, bluesy als funky kan klinken. Wanneer invloeden uit de funk worden toegevoegd klinkt Maya Delilah opeens als een protegé van Prince, overigens een van haar muzikale helden, maar zelf hoor ik haar toch liefst in de wat broeierige songs met vooral invloeden uit de soul, blues en de jazz, die domineren op het album. Maya Delilah zingt in deze songs niet alleen heel erg mooi, maar zingt bovendien met veel precisie en gevoel.

De jonge Britse muzikante schakelt bijna achteloos tussen genres, wat een uiterst veelzijdig album oplevert. Het is een album dat het zoals gezegd uitstekend doet een mooie zondag in de lente, maar The Long Way Round doet ook later op de avond wonderen en lijkt me een album voor alle seizoenen. Maya Delilah is op meerdere plekken genoemd als een van de muzikanten die we in de gaten moeten houden in 2025 en na beluistering van haar uitstekende debuutalbum begrijp ik dat helemaal.

Erwin Zijleman