All The Right Weaknesses. Brown Horse

It's only 15 months ago that Brown Horse released 'Reservoir', one of the finer albums of 2024. It's April 2025 and Emma, Nyle, Rowan, Patrick, Ben and Phoebe already release All The Right Weaknesses. As far as I'm concerned the band picked things up where it left them. All The Right Weaknesses rocks no little.

At the heart of Brown Horse's music there is folk tunes. They are hidden behind the wall of sound the band builds over the folk element. Phil Spector ought to be a contented man had he been able to hear the album. Loads of guitars are stacked on top of each other, the one howling more than the one before. The opening song, 'Verna Bloom', just like the one on 'Reservoir', 'Stealing Horses', is a statement. Listening to 'Verna Bloom' makes you realise that your alive and that Brown Horse means it.

The next song, 'Wisteria Vine', comes as a surprise as the intro and first line are straight copies of 'Mooie Meid' by Dutch band The Kik. Luckily it stops there. Like 'Mooie Meid' 'Wisteria Vine' is a beautiful ballad, that draws me deeper into the album. Brown Horse has me where it wants me to be.

For two songs in a row the male-female voices blend beautifully. Brown Horse makes great use of the option their singers offer it. This continues for most of the album. This band knows its strengths. Like providing its songs a lot of power. Take the way 'Dog Rose' is built up. It starts fairly quiet, with an electric piano as an important contributor to the sound. Only one singer and then all of sudden all hell sort of breaks loose. Creating a tremendously powerful and convincing song and all around a riff that for most of the song does not change.

Having listened to the album now for a few times, I love it more and more. It's mix of folk, rock, even The Rolling Stones style rock, and country licks is simply irresistible. Like the  previous one, this is a must have album.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order All The Right Weaknesses here:

https://brownhorse.bandcamp.com/album/all-the-right-weaknesses

Howl. She Drew The Gun

De muziek van She Drew The Gun was me nog niet eerder opgevallen, maar met Howl heeft het project van de Britse muzikante Louisa Roach een verrassend veelzijdig en in kwalitatief opzicht uitstekend album afgeleverd.

Howl van She Drew The Gun is een album dat vaker van kleur verschiet dan de gemiddelde kameleon en als het even kan doet het project van de Britse muzikante Louisa Roach dat niet alleen tussen songs maar ook binnen songs. Het zijn songs die direct aanspreken, maar die in muzikaal opzicht ook knap in elkaar steken. Het combineert mooi met de al even veelzijdige stem van Louisa Roach, die de kwaliteit van haar songs nog wat verder optilt. She Drew The Gun gaat al vier albums mee, maar met Howl moet de Britse muzikante toch echt gaan doorbreken naar een groter publiek. Ik had nog nooit van She Drew The Gun gehoord, maar wat is Howl een goed album.

Howl, het vierde album van She Drew The Gun, kwam ik alleen in de nieuwsbrief van de Britse muziekwinkel Rough Trade tegen. Ondanks de opvallende naam kan ik me ook niet herinneren dat ik eerder van She Drew The Gun had gehoord, maar Howl is een opvallend album. She Drew The Gun is een project van de Britse muzikante Louisa Roach uit Liverpool, die inmiddels dus vier albums op haar naam heeft staan. De vorige drie moet ik nog beluisteren, maar ik ben inmiddels behoorlijk verslingerd geraakt aan Howl.

Het is een album waarop Louisa Roach laat horen dat ze zich met geen mogelijk in een hokje laat duwen. Howl is een album dat continu van kleur verschiet en meerdere genres bestrijkt. Het album opent met een track die in eerste instantie neigt naar indierock, maar uiteindelijk omslaat richting synthpop, terwijl de in eerste instantie wat ruwe zang van Louisa Roach langzaam maar zeker transformeert in bijna gesproken tekst. Ik heb het alleen nog maar over de openingstrack van Howl, maar hierin gebeurt al meer dan op het gemiddelde album.

Het is een openingstrack die niet alleen laat horen dat Louisa Roach qua invloeden verrassende keuzes maakt, maar bovendien duidelijk maakt dat de Britse muzikante een uitstekende zangeres is en in muzikaal en productioneel opzicht (waarvoor de van Christine & The Queens bekende Ash Workman tekende) een eigen geluid laat horen. Na de openingstrack schiet Howl nog veel meer kanten op. She Drew The Gun kan uit de voeten met 80s pop, met naar glamrock neigende songs, met triphop, met hiphop, met R&B en met nog veel meer. Het zorgt er voor dat je track na track wordt verrast door de Britse muzikante.

She Drew The Gun heeft niet alleen een album gemaakt dat verrast, maar het is ook een album dat imponeert. De kwaliteit van de uitvoering heb ik al benoemd, maar ook de kwaliteit van de songs op Howl is hoog. Het grappige van het vierde album van She Drew The Gun is dat het een album is dat op een of andere manier de hele tijd bekend klinkt, maar dat op hetzelfde moment totaal anders klinkt dan andere albums. Wanneer Howl bekend klinkt hoor ik vooral het invloeden uit het verleden, waardoor het album klinkt als een omgevallen platenkast, maar She Drew The Gun heeft ook een album gemaakt dat met beide benen in het heden staat.

Ik heb niet zo heel veel informatie over de muzikanten die hebben meegewerkt aan het album, maar in muzikaal opzicht houdt Howl je op het puntje van de stoel, waarbij ik voor de afwisseling eerst eens de ritmesectie in het zonnetje wil zetten. De stevig aangezette baslijnen en de inventieve ritmes geven de songs op het vierde album van She Drew The Gun veel energie, waarna gitaren en synths het geluid vrijwel volledig vullen, maar ook nog wat ruimte houden voor uiteenlopende accenten, waaronder een fraai psychedelische fluit.

De zang is al even divers, want Louisa Rouch is een prima popzangeres met een soulvol geluid, maar ze kan ook verdienstelijk rappen, iets waar ik niet gek op ben, maar op Howl klinkt het allemaal geweldig. Heel af en toe doet het me denken aan Raw Like Sushi, het geweldige debuutalbum van Neneh Cherry, maar She Drew The Gun laat wel horen dat het inmiddels 2024 is in plaats van 1989. En iedere keer als je naar het album van She Drew The Gun luistert hoor je weer nieuwe dingen. Een zeer aangename ontdekking.

Erwin Zijleman

Time Drifts. I Am Oak

It's been five years since I Am Oak's last album release and six where an album containing new songs was concerned, 'Osmosis'. The waiting is over. After a few singles, released in the past months Time Drifts is here.

Just days ago, I wrote about Shane Alexander's new album, 'Forever Songs'. Alexander had a hard time focusing on finishing his new ideas for songs after the pandemic. It seems Thijs Kuijken, the principle artist behind I Am Oak, had the same issue. Luckily for the world he managed to write new songs and record them. The result is the extremely pleasant new album, Time Drifts.

What has not changed is the modest way in which I Am Oak presents itself. Kuijken is a singer who seems to prefer standing in the shadows. He does everything not to draw attention to himself but to his music instead. In that he succeeds gloriously.

The music on Time Drifts can be called classic I Am Oak. The music is serene and beautiful. Soft-toned songs, sang with a soft voice, that flow organically. An electronic keyboard often is the lead instrument of choice. Add some synths and percussion. It is enough to be mesmerised by I Am Oak. In other songs it may be an acoustic guitar. The effect on me is absolutely the same.

Between songs the approach may differ a little. A few notes spells a solo on an electric guitar. Background vocals give a modest pop vibe to another song. There's even a gamelan kind of sound found on Time Drifts.

My conclusion on the music, classical I Am Oak, is somewhat opposed to what Thijs Kuijken says in the bio accompanying the album. He says that he approached the songs from another angle where the topics are concerned, more contemplative and observations. This translated into approaching the songs dorm a different sonic point if view as well. It may be, and yes, I do hear some new sounds/instruments, I stand by my conclusion.  It doesn't really matter. Time Drifts contains several songs that I immediately rank between my favourite I Am Oak songs.

Time Drifts is a fine album for everyone who likes to listen to soft songs that take you with them. Songs that allow you to step into another world for a short while. Undisturbed by life and unexpected noise eruptions that cut into your zen state. Thijs Kuijken has done it again.

Wout de Natris - van der Borght

 

 You can listen to and order Time Drifts here:

https://snowstar.bandcamp.com/album/time-drifts

2025, week 15. 10 singles

This week we have a nice mix of new bands and artists to this blog and names you could have encountered before. As always, the mix of genres presented with this selection of singles and one EP is going from here to there. Some sound very familiar and others are totally their own. From soft to loud, it's all there, so, enjoy!

Rain. Steph Cameron

Who feels like travelling back on this blog circa 10 years will find Steph Cameron in two reviews by the hand of Erwin Zijleman. Since then we encountered silence here. With Rain she returns to the blog. Rain is a single from her upcoming album 'Blood Moon' (25 April). It is announced as her first band album. Is Rain a spectacular song? No, that it is not, but it certainly brings back fond memories of one of the most popular rock albums from the past, Fleetwood Mac's 'Rumours'. It is said to be one of the best selling albums today. Steph Cameron does a Nicks-McVie here and that is the second time I write this in just a few weeks (see 'The Test' by Billy Nomates on 23 March.) Steph Cameron's music is a little softer than Fleetwood Mac's, a Lindsey Buckingham is missing, but the intention is so clear. in the way she sings but even more in the harmony vocals. They are such a dead give away. And yet, this makes for pleasant listening on Rain.

Hilarious In Love. Attawalpa

"Know I'm dead, so funny I'm dead", singer Luis Felber sings in Hilarious In Love. Quite the chorus, isn't it? The music is just as slacker as the lyric suggest. The song started when Felber caught Covid for the first time and had to socially distance from his wife for over a week. The Peruvian-British singer came out of it with a song that is quite rich in details. There are some Britpop influences from Oasis to Supergrass, a The Beatles string arrangement comes in and in my head I can even hear George Harrison laying down a slide guitar solo. The basis of the song contains a bongo, that partly explains the slacker vibe that hangs over the song. Attawalpa may be playing dead, that rhythm just goes on and on. It makes sure the song is totally alive. Album 'Experience' is released on 4 July.

Empathy Centre. Corin Ashley

Although Corin Ashley has a role in music for over 20 years playing in bands and working with several more or less famous names, Empathy Centre has nothing to do with music from the past 20 years. This is 1960s territory for the whole of the way. You can hear everything from The Small Faces to The Kinks, right up to The Beatles and a whole lot of psychedelia for good measure. Add a Stevie Winwood organ solo and you get the drift of what Empathy Centre is about. Ashley is a musician from the Boston scene who played for ten years in a band called The Pills. Empathy Centre contains the final work of his friend Ducky Carlisle, who has since passed away. as a memorial song. Both can be proud of their achievement.

Tessæil. Skyjoggers

With Tessæil Skyjoggers enter this blog for the first time with more than just a bang. Alexi Belle (guitars & effects), Juan Rico (bass, synth & vocals) and Gabo Sabor (drums & vocals) present an over 12 minutes long instrumental sonic onslaught of loud and wide, relentless drumming, a tough pounding bass and loads of effects put on the guitar(s). The Tampere, Finland based band holds nothing back on Tessæil. The result is a sonic adventure Skyjoggers takes you on. Yes, it may take some stamina to sit through over twelve minutes of space rock but I'm not complaining. This is space rock as it is meant to be. Loud, tough and spacey. I visited Tampere for a conference at the start of the summer of 2023 when Finland was experiencing record breaking temperatures. with light so bright that wearing glasses inside of the venue was necessary in the main hall of the university. Skyjoggers were not in sight unfortunately. Tessæil sounds like this bright light.

The Game. The Highway Dollys

"This is Bakersfield Country Music that Rocks", reads the start of the bio accompanying the link to the song. Country?, if you say so. Make it rock as far as I'm concerned. Until today, I had never heard of The Highway Dollys, so here we have another band making its debut on the blog today. The trio consists of Pamela Hogan (vocals & guitar), Liz Borden (vocals & guitar) and Greg Hogan (guitar). All musicians of a certain age. (Liz Borden was on this blog circa a half year ago with her single 'Shake'.) When the chorus of The Game starts, I'm sold. Liz Borden sings with a punk-fired voice. Well worn in and has the rough edge to make The Game sound totally convincing. The lead guitar work is nice as it gives the song its own flavour. If The Game is the quality mark of The Highway Dollys, then I'm game for more.

Politics EP. Real Beaut

Real Beaut? That brings me be back to Australia where I lived for a half year as a teenager. Just think the local accent to it and you get the drift, that's a real beaut, mate!. Real Beaut is also an alternative rock band from Boston. The band consists of Andrew Doherty, Benny Grotto, Johnny Northrup and Keith Pierce and together they are able to  combine tough rock with good and honest melodies that allow for enjoying listening to and singing along when the time calls for it. Keith Pierce's voice sounds like it has been recently tarred and gives the band a very authentic rough sound. The three musicians match their frontman but also provide a lighter touch at the right moments. Politics is only four songs long, a true EP, long enough to convince and short enough to long for more. The first two songs really rock out and when the tempo and volume goes down in 'Profane And Pedigree' the band convinces as well. Not for the first time guitarist Andrew Doherty shows that his chops are well above par. Allow him to go off for few seconds and he lays down a brilliant short solo. I'd swear there is a female backing vocalist for most of the record, but if  it's so, she gets no credit. Bass player Johnny Northrop does. A(nother) girl called Johnny?

Running/Planning. CMAT

Ciara Mary-Alice Thompson or CMAT can be found on this blog once in 2024 with a review by Erwin Zijleman of her album 'Crazymad'. For me CMAT is a new name and during the first minute of Running/Planning I was wondering what to do with this single. Slowly but surely I found myself getting into its groove. The Irish singer lays one down alright. A slow The Stone Roses vibe lies under a voice that brings Lily Allen to mind, when she dared to sing "fuck you" in the sweetest of voices. That vibe is all that happens in Running/Planning. It is all about surrendering to that medium slow beat. Around it a violin may jump in to give the song a little extra. CMAT does the rest, especially in the chorus and the bridge where she shows off her vocal prowess. Once into the vibe there's no stopping Running/Planning.

Where The Wind Blows Free. The Bablers

Also The Bablers makes its debut on the blog. The Finnish band of music veterans will release its album 'Like The First Time' on 25 April. Judging by Where The Wind Blows it could be an album that combines Paul McCartney style The Beatles ballads with The Connells' '74-75'. That gives you an impression of the mature sound of The Bablers. Soft pop with a prominent string arrangement and a soft vocal leading the way. There's nothing spectacular going on, all smooth sailing and pleasant listening. When The Wind Blows Free is part of the re-release of the album that at the time was only available in Finland and Japan. Given a new mix and arrangements The Bablers go for a wider international release and deserve a listen into for certain. (Having one Finnish band on the blog is already special, but two in one post?)

Overlander. The Budos Band

'V', was the album that got a short but sweet review in 2019. I don't know what happened to 'VI' but album 'VII' is underway (30 May). Overlander is described as Zambian rock. Now I have no experience at all with Zambian music, but what strikes me is that I do have albums from 1969 by Blood, Sweat & Tears and Chicago Transit Authority that sound somewhat like this track. The lead riff even brings Chicago's '25 or 6 to 4' to mind, as does the sax solo that is presented in Overlander. This is a mix of jazz rock, fuzz and psychedelia if I ever heard it. Overlander is an instrumental rock track, where The Budos Band really goes full out. 'VII' apparently was recorded without any concept in mind when starting to work after a two years hiatus. Many a band can only hope for so much spontaneous energy spouting from the instruments and players.

I'll Be Fine. The Slow Death

'No Light to See' was released last Friday and is the 5th studio album from The Slow Death. The Minneapolis punk rock band presents itself with flying colours on I'll Be Fine. Listening to the single there's absolutely no doubt there. Singer Jesse "Pretty Boy" Thorson has a rough voice, think Mike Ness for one, that makes sure his message lands loud and clear. Together with Jack Gribble (drums), Luke Lechler (organ, guitars) and Alex Bammel providing some lead guitar here and there, Thorson is able to shift a truckload of energy across to my ears. I'll Be Fine kickstarts at a hundred miles per hour and ends there. No rest, no stopping, just go, go, go. Another band makes its debut here and in a memorable way as well. Hell, yeah, I'll be fine with music like this.

Wout de Natris - van der Borght

Humanhood. The Weather Station

Tamara Lindeman maakte de afgelopen jaren al een aantal bijzondere en echt wonderschone albums, maar laat op het echt prachtige Humanhood horen dat The Weather Station nog altijd beter kan.

Ook het nieuwe album van The Weather Station kwam weer deels improviserend tot stand, maar Humanhood klinkt als een album waarop alles klopt. De songs van Tamara Lindeman zijn complex, maar ook toegankelijk en de muziek op het album schuwt het experiment niet, maar klinkt overal even warm en sfeervol. De Canadese muzikante heeft ook dit keer een aantal zeer persoonlijke songs geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel en expressie. De zang op Humanhood is nog wat mooier dan die op de vorige albums van The Weather Station, dat op het nieuwe album een ongelooflijk hoog niveau aantikt. Ik bewonder de muziek van Tamara Lindeman al vele jaren, maar toch weet ze me steeds weer te verrassen.

De Canadese muzikante Tamara Lindeman bracht in 2009 in eigen beheer het eerste album van haar project The Weather Station uit. Met het in 2011 verschenen All Of It Was Mine trok ze voor het eerst in kleine kring de aandacht, maar ik ontdekte The Weather Station pas in 2015 toen het prachtige Loyalty verscheen.

Op het terecht stevig bewierookte doorbraakalbum verruilde Tamara Lindeman de wat aan Joni Mitchell herinnerende en bijna verstilde folk van All Of It Was Mine voor een wat voller klinkend en eigenzinniger geluid, dat de fantasie stevig prikkelde maar ook betoverde met bijzondere mooie klanken en arrangementen en de al even mooie stem van de Canadese muzikante.

Sindsdien staat The Weather Station garant voor wat mij betreft onbetwiste jaarlijstjesalbums. Na Loyalty waren immers ook The Weather Station (2017), Ignorance (2021) en How Is It That I Should Look At The Stars (2022) van een bijzondere schoonheid. Alle reden dus om met hoge verwachtingen uit te kijken naar het deze week verschenen Humanhood en ook dit keer maakt Tamara Lindeman de toch hooggespannen verwachtingen makkelijk waar.

Humanhood kwam deels improviserend tot stand en werd in de basis live opgenomen, inmiddels een beproefd concept voor The Weather Station. Ook dit keer is dat niet ten koste gegaan van de kwaliteit van de songs van Tamara Lindeman, die ook op Humanhood zeer persoonlijk van aard en nogal donker getint zijn.

De muziek van The Weather Station klinkt ook op Humanhood zeer sfeervol. Warme pianoklanken worden gecombineerd met prachtige bijdragen van blazers (fluit, klarinet en saxofoon), een geweldig spelende ritmesectie en subtiel maar zeer fraai klinkende synths. In de studio werden later nog onder andere banjo, viool en gitaarpartijen van Jim Elkington toegevoegd.

Ik vergeleek de muziek van The Weather Station de afgelopen jaren al meerdere keren met het latere werk van Talk Talk en dat is wat mij betreft nog altijd relevant vergelijkingsmateriaal, al zit Humanhood ook vol dynamiek, die me in bepaalde opzichten aan de muziek van Kate Bush doet denken.

Nog meer dan op de vorige albums van The Weather Station wordt er in muzikaal opzicht flink geëxperimenteerd. Invloeden uit de jazz spelen een voorname rol in de vaak behoorlijk complexe songs, maar net als op de vorige albums van haar project verliest Tamara Lindeman de toegankelijke popsong nooit helemaal uit het oog. Het zorgt er voor dat er ook dit keer heel veel moois is te ontdekken in de muziek op het album, dat nog wat rijker en avontuurlijker klinkt dan zijn voorgangers.

De muziek is prachtig, maar de stem van Tamara Lindeman is minstens even mooi. Het is een warme stem, die uitstekend gedijt in de spannende en betoverend mooie klankentapijten op het album. Het is ook een stem die de songs van The Weather Station voorziet van een bijzondere lading en van veel gevoel.

Ik weet uit het verleden dat de albums van Tamara Lindeman mooier worden naarmate je ze vaker hoort, maar ook bij eerste beluistering vond ik Humanhood al niet onder doen voor zijn voorgangers. Dat belooft wat voor de volgende beluisteringen van het album. Ik ga niet zeggen dat ik halverwege de eerste maand van 2025 het album van het jaar al heb gehoord, maar Tamara Lindeman heeft absoluut een bijzonder en echt wonderschoon album afgeleverd dat het unieke oeuvre van The Weather Station voorziet van nog wat meer glans.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Humanhood hier luisteren en bestellen:

https://theweatherstation.bandcamp.com/album/humanhood