And For Our Next Trick. The Tearaways

Sometimes it is so easy to draw a line through time. It's 2023, connect it to 1996 and 1966 and you have a straight line from The Tearaways to Fountains of Wayne and The Beatles. Listen to the opening song of And For Our Next Trick, 'Are You Effing Kissing Me' and you know why it's so easy. The champions league of pop is right in front of your ears.

The only difference being that The Tearaways are no longer young men. The veterans comes up with pop perfection leaning heavily on the days of old, while using every trick in the book available to them. To great success, as this album is a pop joy to listen to.

It starts with the dual vocal delivery of John “Fin” Finseth and Greg Brallier. Their singing is so good. They find every harmony there is to find in a vocal melody. Their voices blend and go apart to create different moods all over the album. They sing together as they were put upon this world with one purpose only: sing together. And they do, I promise you.

With a lead guitarist who is not into huge solo's taking the attention away from the singing but all about embellishing each song with fine notes, strong accents and little melodies the band has another strong feature. David Hekhouse is a modest lead guitarist who has everything down in a Peter Buck and Roger McGuinn style of guitar playing.

In Clem Burke the band has its most famous member. The Blondie drummer is a band member since 1981. On organ you hear Heartbreaker Benmont Tench, who has a considerable contribution to And For Our Next Trick.

Promo photo

The question is how far can this record go. It is totally anachronistic. It's sound coming straight out of the past as if a time machine made a mistake and put it out last week instead of 1966 or so. My take is The Tearaways have made this record for people like me, who can really enjoy music from decades ago, caught in originals in this decade. Yes, I know, it has all been done before and in some cases better like in The Beatles hear-a-like 'Goodnight Nurse', ('Dr. Robert', anyone) but still it sounds so good. That is the fun and the joy of listening to And For Our Next Trick. Above all, this album is well written and made with veteran producer Ed Stasium. Not since 'Catch-All', Swag's album from 2001, have I heard a band having this much fun with the past as The Tearaways have here.

Now, I was under the impression that the band with And For Our Next Trick released its first record, but then I found on Wikipedia it is around since the 1980s. The lemma gives no discography. The band's Bandcamp page only gives this record and the single 'Charlie, Keith, Ringo', that can be found on this blog in a review as well. The band's own website provides the answer. This is the sixth album and first with British label Dirty Water Records.

Wout de Natris

You can listen to and order And For Our Next Trick here:

https://thetearawaysmusic.bandcamp.com/album/and-for-our-next-trick

The Vivian Line. Ron Sexsmith

Ron Sexsmith wordt over het algemeen niet gerekend tot de grootheden binnen de popmuziek, maar ook de songs op The Vivian Line zijn weer van een niveau waarvan de meeste songwriters alleen maar kunnen dromen,

Ik ben inmiddels een kleine dertig jaar fan van de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith en hij heeft me echt nog nooit teleurgesteld. Ook zijn nieuwe album The Vivian Line laat weer goed horen dat de Canadese muzikant behoort tot de allerbeste songwriters en niet misstaat in een rijtje met de grootheden uit de popmuziek. De songs op The Vivian Line zijn zeer sfeervol ingekleurd, met hier en daar flink wat strijkers en blazers, en dat past prachtig bij de stem van Ron Sexsmith, die nog altijd een uitstekende zanger is. Het is zo langzamerhand bijna vanzelfsprekend dat de Canadese muzikant albums vol memorabele popsongs aflevert, maar wie doet dit Ron Sexsmith na?

Ron Sexsmith is misschien niet meer zo productief als in zijn jongere jaren, maar voor een masterclass songwriting ben je bij de Canadese muzikant nog altijd aan het juiste adres. Ik heb inmiddels een flinke rij Ron Sexsmith albums in de kast staan en het zijn albums waartussen ik met geen mogelijkheid zou kunnen kiezen, ook niet als het echt zou moeten, al zou ik onder zware bedreiging waarschijnlijk uitkomen bij Cobblestone Runway uit 2002 en Retriever uit 2004. De Canadese muzikant schrijft songs van een niveau dat alleen de allergrootste songwriters is gegeven en heeft inmiddels een enorme lijst prachtsongs op zijn naam staan.

Ook op het deze week verschenen The Vivian Line staat weer een dozijn memorabele popliedjes en het zijn stuk voor stuk popliedjes die het unieke stempel van Ron Sexsmith dragen. De Canadese muzikant heeft zijn voormalige thuisbasis Toronto verlaten en is teruggekeerd naar Ontario, waar hij opgroeide. Voor het opnemen van The Vivian Line toog hij echter naar Nashville, Tennessee, waar hij samenwerkte met multi-instrumentalist en producer Brad Jones, die als bassist was te horen op een aantal vroege Ron Sexsmith albums.

Ron Sexsmith heeft na een stuk of vijftien prachtalbums nog lang niet dezelfde status als songwriters als Paul McCartney, Elvis Costello, Ray Davies, Harry Nilsson en Randy Newman, om er een paar te noemen, maar ze zouden zich stuk voor stuk niet schamen voor de songs die Ron Sexsmith inmiddels een kleine dertig jaar schrijft. Ook The Vivian Line staat weer vol met songs die je direct bij de eerste keer horen dierbaar zijn en die ook na talloze keren horen nog niet vervelen.

Ron Sexsmith en Brad Jones hebben The Vivian Line behoorlijk vol maar ook zeer smaakvol ingekleurd. Met name door de strijkers en de blazers doet het af en toe wat barok aan, maar het is ook een album vol tijdloze popliedjes zoals de hierboven genoemde grootheden ze een aantal decennia geleden maakten.

The Vivian Line is zoals gezegd een typisch Ron Sexsmith album en dat betekent ook dat de songs op het album zeker niet eenvormig klinken. The Vivian Line is een behoorlijk gevarieerd klinkend album met het niveau van de songs en de smaakvolle inkleuring als constanten. Ook in vocaal opzicht doet het nieuwe album van de Canadese muzikant niet onder voor zijn vroegere werk. De stembanden van Ron Sexsmith zijn nog niet aan slijtage onderhevig en voorzien de songs op The Vivian Line van een inmiddels herkenbaar en karakteristiek geluid.

Het nieuwe album van Ron Sexsmith is een ontspannen klinkend album, maar de Canadese muzikant maakt zich er zeker niet makkelijk van af. Ook The Vivian Line klinkt direct bij eerste beluistering bekend of zelfs vertrouwd, wat hier en daar misschien ten koste gaat van de urgentie. Heel erg vind ik dat niet, want wat zijn de songs van Ron Sexsmith weer mooi en tijdloos. Het zijn songs die zich direct genadeloos opdringen, zeker als je een zwak hebt voor de muziek van de Canadese muzikant, maar er valt ook altijd wel wat moois en bijzonders te ontdekken in de songs van Ron Sexsmith.

In vrijwel al mijn recensies van de albums van Ron Sexsmith roem ik de nagenoeg perfecte popliedjes die hij bijna achteloos uit zijn mouw lijkt te schudden. Het is niet anders op The Vivian Line, dat sinds mijn eerste beluistering ook nog eens flink is gegroeid. Het lijkt zo makkelijk als je Ron Sexsmith aan het werk hoort, maar wat is het ontzettend knap.

Erwin Zijleman

Ideal Home Noises. Vera Ellen

With Ideal Home Noises Vera Ellen shares no less then thirteen of them with the world. Her new album holds a wide range of styles that diverge quite far from the basic alternative slacker rock that Courtney Barnett set the standard for in the previous decade. On this album Vera Ellen uses it as a starting point and then takes the listener on an ever more interesting musical adventure.

With her debut album, 'It's your Birthday', that did not make it to this blog, she won several prizes in her home country New Zealand. It looks like I will have to do a revisit, because at the time I didn't hear much in it. This changed with the first singles coming from what was to become Ideal Home Noises. Each single went down better it seemed.

With 'Imposter' the album opens with an electronic rhythm, that remains in place for the whole song. The staccato rhythm sets a pace dragging the listener into the album. "This isn't mine and this isn't my best, not at all", Vera Ellen sings in 'Imposter'. She's not happy with who she is and shouts it off the platform her record provides. The best songs come from unhappiness and if Ellen shows anything on Ideal Home Noises, it is the best songs she's capable of at this stage of her career.

'Homewrecker' is classic Courtney. The song slouches and yet has a spine. Played a little louder, it could have been a song on 'Eight Arms To Hold You', Veruca Salt's master piece from the mid 90s. The New Zealand accent comes through nicely in 'Homewrecker', giving the song even more authenticity. No matter how elementary the music is, guitar, bass, drums, it works for 100%.

'Smell Of An Oily Rag' has that bittersweet vibe that the best songs of The Ronettes and The Shangri-Las had. Had they made records today, who knows, they may have sounded like this (although I'm afraid their producers would have gone for a Beyoncé or Pink clone). The first pop elements are let into the sound of Ideal Home Noises.

When as a listener you move further through the album, you find how wide Vera Ellen spreads her wings. She keeps things as small as her fellow country artist Aldous Harding is good at, but also moves into ballad territory and sets a new standard for herself. In 'Carpenter' both come together, with an alternative twist at the end, making the song even more exciting. 'Carpenter' is a showcase of a song showing how mature Vera Ellen is as a songwriter. The song grows and grows with each listen.

Four songs into the album, I am about to let you alone with it. It is extremely worthwhile to get acquainted, be surprised and give it the time to grow. Vera Ellen has set tremendous strides, assisted by producer and multi-instrumentalist Ben Lemi. Together they've made the best album coming from Down Under so far this year, and that tells you something, if you follow this blog.

I am not one for quoting bio's or even reading them sometimes. This time is different. Allow me to quote Vera Ellen's Bandcamp page:

"In a very personal statement about Ideal Home Noise, Vera Ellen has summarised “My songs have been my friends, my lovers, my enemies. I have been their biggest critic and fan and they have been mine. And as for this album, you will hear my pain up close, but you can take comfort knowing I wouldn't trade it for the world..."".

She struggled with herself, the world, her music and came out winning. Hugely!

Wout de Natris

You can listen to and order Ideal Home Noises here:

https://veraellen.bandcamp.com/album/ideal-home-noise

2023 week 13, 10 singles

And here's April already. Man, time flies. This week we start with a Dutch-Belgian bard, singing in his local dialect and end at the other side of the world with a The Dandy Warhols style rocker from New Zealand, with more than enough to discover in between. Enjoy!

Walskoning. Ries de Vuyst

Een nieuw lied van Ries de Vuyst opgenomen in een live setting, in de Rua Room. De dansvereniging lijkt het onderwerp, goed geobserveerd door Riest, maar het is de muzikant die de dansers begeleid, "avond aan avond met dezelfde muziek". Hij ziet alles gebeuren, hij ziet de ambiance van het tl-licht, waaronder de mensen rondzwieren, sjansen of juist eenzaam blijven. 's Avonds ligt hij eenzaam in bed en kijkt naar de drie stipjes, die dansen op zijn laptop. De Vuyst beziet het met mededogen en speelt prachtig uitgewerkte muziek. Hij speelt zelf de akkoorden, in walstempo. Vincent Chambon speelt de ene na de andere prachtige solo op zijn Spaanse gitaar, in een mix van klassiek en zigeunerstijl. Gait Klein Kromhof legt accenten met zijn harmonica en speelt een mooie solo. Wie meer over Ries de Vuyst wil lezen op dit blog, moet zeker zeven jaar terug gaan, behalve dat zijn cd 'Oondert' mijn lijst overzicht eind 2019 van de beste 100 platen van het vorige decennium heeft gehaald.

Cloud Cafe. Cloud Cafe

Cloud Cafe bestaat nog niet heel lang, maar heeft al een aantal interessante optredens op zak en een platencontract. Dat resulteert in een eerste EP die recentelijk is uitgebracht. Alhoewel de band zich, losjes, in het folk idioom beweegt, is het duidelijk dat andere invloeden hun weg eveneens hebben gevonden naar het songschrijfproces. Het distortion effectdoosje is gitarist David Coehoorn niet vreemd, zal ik maar zeggen. Het zorgt voor mooie contrasten, licht en donker, in de muziek van Cloud Cafe. De contrasten doen duidelijk denken aan de bekendste band van dit moment, Big Thief. Zelfs de stem en stemgebruik van Tara Wilts doen mij aan Adrianne Lenker denken. De rockelementen zijn een mix van grunge en The Beths uit Nieuw Zeeland. Het feit dat Cloud Cafe zich aan deze namen mag spiegelen, geeft aan dat het met de vier songs op 'Cloud Cafe' wel goed zit. De opening van de EP is meteen het rustigste nummer. Het titelnummer zit in een vrij uniek rijtje, song-album-bandnaam hetzelfde. Coehoorn ragt al aardig door het nummer heen, met een donkere, vervormde solo. Het is een opmaat naar wat gaat komen, maar altijd zit het kampvuurliedje nog onder het muzikale geweld verscholen. Akoestisch kan Cloud Cafe zeker ook uit de voeten. 'Cloud Cafe' is een interessant debuut dat veel meer belooft.

Sunrise. Mt. Desolation

Sunrise, Mt. Desolation cannot repeat the word enough it seems in its serious and mood laden single, announcing its upcoming, third album 'Through Crooked Aim'. Third album? I obviously missed two but also that its two founding members are Keane's Tim Rice-Oxley and Jesse Quin. A part of the music in Sunrise falls into place nicely with this knowledge in mind. That stately element Keane's best songs contain, can be found her stripped from the more commercial pop elements. Sunrise is sheer beauty, added to by the voice of Jess Staveley-Taylor. She truly lifts the song to a higher level, as impossible that may seem, with her voice. As elementary as this song begins, one bass note and a few, slowly played piano notes, as huge it ends. From the very outset I had the idea something special was about to happen and it does. Mt. Desolation released a truly beautiful song.

Disappointment. Blondshell

Not long to go to the release of Blondshell's album. In the meantime a new single is released, a The Cranberries cover. Without the breathy way of singing of Dolores O'Riordan a song can come totally alive for me. Of course this is a matter of taste, as The Cranberries were rather huge in their day. Blondshell totally owns the song it seems. Dynamics is a huge element to Disappointment. Something the Irish band was good at, of course. Blondshell makes it bigger and tougher, more American perhaps. The result is a huge rock ballad, as the guitars are allowed to go for the deep end with a wide, deep and spacious sound. Sabrina Teitelbaum makes the most of the song, showcasing different qualities of her voice, allowing her to sing high and low, convincing in both. It may be a cover, it truly shows what she is capable of with her band. Again Blondshell shows that the debut album may be quite interesting.

You Can Let Go. Half Moon Run

With You Can Let Go Half Moon Run is both on familiar territory and somewhere new. The, seemingly, electronic rhythm and atmosphere is definitely new. The tremendous pop feel beyond the verses is old school. The band ditches the dreamy atmosphere many of its songs of the pre-pandemic era excelled in. You can still find it in the singer's voice. It's the music that is more direct, with the vocal delivery matching the staccato rhythm. The combination does work however. Half Moon Run is not capable of writing a bad song. The Canadian band, so far, always caught me in its snares, culminating in a perfect show in Amsterdam in November 2019, "Perfection? Yes!". You Can Let Go has that same promise, a song that creeps up on me and does not let go, contradicting the title, that will sound brilliantly live. Too bad the band's doing a tour here when I'm not around.

Beware Of The Clown. The Damned

It's 2023 and as far as I can recollect, this is the first song I hear by The Damned. Punkrock as good as passed me by in 1976/77. Pink Floyd, David Bowie and The Rolling Stones were the acts where I put my hard-saved money in at the time. It simply did not match and punk never became (semi-)mainstream here like it did in the U.K. Despite I bought The Sexpistols' one album at the time and later, from 'London Calling' onwards, The Clash's albums, I never got around to The Damned. So here's Beware Of The Clown'. Looking at the start of the video, it's clear who the clown is and the "vote sensible" spray paint is a nice touch. Dave Vanian's voice is nice and deep, a little like Hugh Cornwell's. Captain Sensible is the guitarist nowadays (okay, a bit longer already) and the rest are not of the original The Damned. The song is nice and ear-catching. The genre still punkrock with the tempo enough down to move towards classic rock. This is a nice introduction, I have no other word for it. Pleasantly surprised another two.

Whispers Beneath The Willow Tree. Pennies by the Pound

Pennies by the Pound releases a new single announcing its forthcoming album 'Nothingside', 7 April. This single gives Elbow as it were a rock bottom. Johannes Susitaival sings with a deeper voice over a song that hovers between a ballad and progrock. Whispers Beneath The Willow Tree has elements of both, with a lead guitar, played by Vesa Ranta, that is exemplary for the genre. The song slowly but surely is fleshed out with more and more layers of guitars added to the song, ending with a huge sound. The hint towards Elbow disappears more and more into the background the further Whispers Beneath The Willow Tree progresses. Also, the more impressive the song becomes. Only a week to go before 'Nothingside' sees the light of day. Judging by its singles, it will be worthwhile for rockfans to check the Fins' new album out.

Saturday Everyday. The Tearaways

A pure pop gem by The Tearaways, a U.S. band signed by a U.K. label, that recently released its first album, 'And Now For Our Next Trick'. Only in a digital version. Anyone wanting to buy a copy has to wait until late summer. Judging by Saturday Everyday there will be a lot to enjoy, as pop oozes out of my little pc speakers right now. The kind that involves a lot of guitars, harmonies and a rhythm section that knows how to keep a good rock song moving ahead. Having Clem Burke behind the drumkit certainly helps here. He has quite a lot of hits to his name, including number 1s. Singers John “Fin” Finseth, also bassist and Greg Brallier, also rhythm guitarist, work really well together here. Lead guitarist David Hekhouse plays all the little extra's on Saturday Everyday. Don't expect huge solo's though. It's the vocal melody that excels here. The lead guitar adds the nice accents and little melodies. Men of a certain age aiming for pop perfection and getting really, really close. Saturday Everyday is one of those nice surprises that come by regularly on this blog, quite regularly thanks to Malibu Lou.

Don't Fade Away. Beach Fossils

It's five and half years ago I last wrote on Beach Fossils. First a live show in Paradiso and because of that on 'Sommersault', is previous album. You can also find 'Clash The Truth' on this blog in 2013. Everything I have written before can be repeated here. Beach Fossils is a band without any danger. It plays these kind, soft indie rock songs, without any bite worth mentioning. Still, the band certainly makes for pleasant listening and that is worthwhile as well. Live I had the impression in 2017 the band wanted to be everywhere except on stage. It was the last show of the tour. This may explain why it took so long to come up with new work, and a pandemic most likely. With Don't Fade Away fans will not hear a new Beach Fossils. What they will hear is a song that may be as tough as this band gets. In its way urgent. That the single has this touch of elegantly wasted beauty attached to it, is what they have come to expect. A good introduction to 'Bunny', out in June.

Woohoo. Surf Friends

Does Surf Friends do a The Dandy Warhols on its new single? Yes, it does and how! Woohoo woohoo and all. In a totally different song but familiar in sound nonetheless. "Surfing to survive, woohoohoo", this appears to be the message of this up tempo alternative rock song. A dark mood is all over the New Zealand band's new single. Darkish it may be, the energy is there in abundance. The lead guitar rages all through Woohoo, setting the song on fire, despite the sea water all around it. With album 'Sonic Waves' out for a few weeks already, this new single has made me curious, as I had forgotten all about the release. 'Bohemian Like You' may not be too far off in Woohoo, let the energy take you with it and make the world be a better place for it. Woohoo is rock and roll for this decade.

Wout de Natris

Prize. Rozi Plain

De Britse muzikante Rozi Plain maakte in 2019 met What A Boost een onbetwistbaar jaarlijstjesalbum en herhaalt dit kunstje met haar nieuwe album Prize, dat vol met groeibriljanten blijkt te staan.

What A Boost van Rozi Plain kwam voor mij in 2019 als een donderslag bij heldere hemel en haalde uiteindelijk de hoogste regionen van mijn jaarlijstje. Opvolger Prize lijkt bij eerste beluistering een net wat minder bijzonder album, maar de songs van de Britse muzikante blijken bij aandachtige beluistering vol moois te zitten. De songs zijn avontuurlijk, de instrumentatie is fantasierijk en de zang van Rozi Plain is aangenaam, maar ook bijzonder. Prize moet even de tijd krijgen om te groeien, maar als dit eenmaal is gebeurd, wordt het album steeds mooier en indrukwekkender. 2023 is nog pril, maar dit album geeft het prille muziekjaar 2023 direct kleur en glans.

Rozi Plain maakt inmiddels al zo’n vijftien jaar albums, maar het alter ego van Rosalind Leyden, was mij, ondanks de associaties met mijn woonplaats, niet opgevallen, tot ze in 2019 met What A Boost een van de allermooiste albums van het betreffende jaar maakte. Op What A Boost maakte Rozi Plain diepe indruk met een bijzonder geluid en met avontuurlijke songs, die zich steeds nadrukkelijker opdrongen.

Het deze week verschenen Prize is ook een album met een bijzonder geluid en met avontuurlijke songs, maar toch klinkt het album anders dan zijn voorganger. Waar Rozi Plain op What A Boost koos voor een betrekkelijk complex geluid met flink wat invloeden uit de moderne Britse jazzscene en een hoofdrol voor gitaarlijnen, kiest de Britse muzikante op haar nieuwe album, zeker op het eerste gehoor, voor een wat toegankelijker geluid, waarin elektronica een grotere rol speelt.

Schijn bedriegt, want zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je goed dat onder de elektronica nog flink wat lagen met organische klanken zijn verstopt. Ook de songs op Prize blijken rijker en complexer wanneer je ze wat vaker hoort en zijn zeker niet minder interessant dan die op het terecht zo bewierookte What A Boost. Waar ik bij eerste beluistering van Prize de magie van het vorige album mistte, vind ik het nieuwe album van Rozi Plain inmiddels bijna net zo goed als zijn voorganger. Bijna net zo goed, want de sensatie van een nieuwe ontdekking ontbreekt dit keer natuurlijk.

Ook op Prize werkt Rozi Plain samen met flink wat andere muzikanten, onder wie leden van This Is The Kit (waar Rozi Plain zelf ook deel van uit maakt) en The Comet Is Coming en een aantal muzikanten met een jazz-achtergrond, onder wie saxofonist Alabaster DePlume, waardoor er van alles gebeurt in de songs op het album. Omdat de meeste bijdragen betrekkelijk subtiel zijn is Prize een album dat aangenaam voortkabbelt op de achtergrond, maar wanneer je jezelf volledig onderdompelt in de muziek van Rozi Plain, hoor je pas echt hoe mooi en knap het allemaal in elkaar zit.

Net als op What A Boost maakt Rozi Plain op Prize muziek die de fantasie vrijwel continu prikkelt. De Britse kwaliteitskrant The Guardian vergelijkt het luisteren naar de songs van Rozi Plain met het zoeken naar vormen bij het bestuderen van de wolken en dat is een mooie vergelijking, al is het maar omdat de songs van de Britse muzikante steeds weer in andere richtingen uitwaaien. Het zijn songs die niet in een hokje zijn duwen, want folk, jazz, pop en elektronica zijn geen van allen hokjes waarmee je de fascinerende muziek van Rozi Plain recht doet.

In muzikaal opzicht is het smullen van alle bijzondere ingrediënten en impulsen, maar ook de zachte zang van Rozi Plain draagt bij aan het fraaie eindresultaat. De songs op Prize zouden het principe prima doen in folky versies met akoestische gitaar en zang, maar de vele en vaak bijzondere lagen muziek die Rozi Plain heeft toegevoegd hebben wat mij betreft absoluut meerwaarde.

Heel even dacht ik dat Prize toch wel wat minder goed en intrigerend was dan het werkelijk fenomenale What A Boost, maar hoe vaker ik naar het nieuwe album van de muzikante uit Bristol luister, hoe meer ik er van overtuigd raak dat Rozi Plain het toch weer heeft geflikt en dat terwijl Prize een album is dat na een tijdje rijpen nog veel beter en interessanter is.

Erwin Zijleman

Je kunt Prize hier luisteren en bestellen:

https://roziplain.bandcamp.com/album/prize