Before We Forget How To Dream. Soak

SOAK is het alter ego van de pas 18 jaar oude Bridie Monds-Watson. De singer-songwriter uit het Noord-Ierse Derry werd vorig jaar al geschaard onder de grote beloften voor 2015 en laat met haar onlangs verschenen debuut Before We Forget How To Dream horen wat ze in huis heeft.
 
Dat blijkt heel wat, want het debuut van SOAK is een debuut dat indruk maakt. Diepe indruk durf ik inmiddels wel te beweren.
 
SOAK blinkt op haar debuut vooral uit in intieme, stemmige en vaak behoorlijk donker klinkende popliedjes. Producer Tommy McLaughlin heeft het debuut van SOAK fraai ingekleurd met mooie gitaarlijnen, sober pianospel, donkere elektronica en hier en daar wat strijkers en percussie.
 
Het levert een mooi ruimtelijk geluid op dat prachtig past bij de bijzondere stem van SOAK, die zich ergens tussen die van Julia Stone, Laura Marling, Sinéad o’Connor, Anja Plaschg (Soap & Skin) en Victoria Legrand (Beach House) in nestelt, maar ook zeker geen geheim maakt van de leeftijd van Bridie Monds-Watson. Op hetzelfde moment heeft SOAK in vocaal opzicht een geheel eigen geluid, dat ik zonder extra informatie overigens eerder in Scandinavië dan in Noord-Ierland zou hebben gepositioneerd.
 
Before We Forget How To Dream is niet alleen in vocaal opzicht een bijzondere plaat. De ruimtelijke en vaak bedwelmende instrumentatie op de plaat klinkt steeds weer net wat anders en varieert van intiem en folky tot verrassend lichtvoetig of juist zwaar aangezet en bijna deprimerend. Het is een instrumentatie die van Before We Forget How To Dream een verrassend veelzijdige plaat maakt, maar het is ook een instrumentatie die steeds uitstekend past bij de bijzondere stem van Bridie Monds-Watson.
 
Het is een stem die in eerste instantie waarschijnlijk een wat onderkoelde indruk zal maken, maar hoe vaker je naar Before We Forget How To Dream luistert, hoe meer emotie je zult horen.
 
Bridie Monds-Watson maakt al muziek sinds haar dertiende en gaat de demonen uit haar tienerjaren op indrukwekkende wijze te lijf. Dat levert zo nu en dan beklemmende songs op die flink wat impact hebben, maar SOAK verrast net zo makkelijk met een zorgeloos popliedjes met voorzichtige hit potentie, al zijn popliedjes uit de eerste categorie op Before We Forget How To Dream zwaar in de meerderheid.
 
Zeker wanneer je Before We Forget How To Dream wat vaker hebt gehoord, is het debuut van SOAK een plaat die zich steeds makkelijker opdringt en die ook steeds meer indruk maakt.
 
Er zijn maar weinig jonge vrouwelijke singer-songwriters die debuteren met een geheel eigen geluid, maar Bridie Monds-Watson is hier in geslaagd. Het levert een plaat op die je beetje bij beetje moet ontdekken en die vervolgens zal uitgroeien tot eens serie songs vol diepgang, schoonheid en ruwe emotie. Schrijf maar alvast op als één van de meest bijzondere debuten van 2015.

Erwin Zijleman

Je kunt hier luisteren naar 'Sea Creatures':

https://www.youtube.com/watch?v=VgaRm9j8SQI

of kopen op Bol.Com

Anthems For Doomed Youth. The Libertines

Comebacks are of the stuff that make up discussions that will never be settled in a satisfactory way. One fan is happy that his favourites are back together and/or releasing new work, others say that it will never be the same like it was before. The most sensible to me is listen to what is on offer and deduce whether it is worthwhile to listen to or not.

The Libertines have been playing together again for some time so an album was a matter of time. The release of Anthems For Doomed Youth did not cause a lot of noise here in NL. Perhaps that was different in the UK. The album sort of was there all of a sudden and mostly ignored was my impression. Taking into account that UK bands are mostly ignored over here for decades, the ignoring part was not so strange.

The Libertines were never really my favourites over 10 years ago. I liked both albums, but not loved them. The production of Mick Jones of The Clash and Big Audio Dynamite fame brought The Libertines very close to basically The Clash. Punky with other influences all around mixed with junkie chic and a way of singing that suggested large quantities of alcohol all of the time. Oh, I had my favourites among the songs, so once I found out that Anthems For Doomed Youth was there I started listening and was largely disappointed.

That was not the end of the record though. It slowly crept up on me. Several songs started to attach themselves to me and I found myself starting to whistle and even sing along to them. Something that no song of either Barat or Doherty solo ever has done. The richness of these songs slowly revealed themselves to me. What I started to find out was that the songs of The Libertines were so much less one dimensional. All sort of subtleties and emotions crept up making Anthems For Doomed Youth more and more an experience to listen to.

Leaving Mick Jones behind as producer allows the band to let in other influences that go well beyond The Clash. The Kinks come in and even a little The Beatles is lurking in the background. Next to that the members all are over ten years older, so have more experience and different tastes than back then. The title song and a song like 'You're My Waterloo' take the foot of the gas, after an opening set of songs that remind most of what went before in a pleasing way. The difference with then is the laidbackness and the daring to truly open up musically. That the pure music seems to be enough and the band has the courage and confidence to leave it at that.

One of the highlights of Anthems For Doomed Youth is 'Iceman'. A song that starts with a broom rush sound, suggesting waves, with just a ragged acoustic guitar following up. Ray Davies is so close here. The lyrics set a scene, suggesting an environment where the song takes place. 'Iceman' step by step expands into a bigger song as more instruments fall in one by one. Without losing its subtlety. Now I doubt whether I would let my child near this Iceman, but that is another story.

The album works itself towards an end. As always there comes a moment that I have heard enough The Libertines. There is some uniformity in the whole that makes me turn away again, but in the meantime I have listened quite often to Anthems For Doomed Youth in the past weeks and will keep doing so is my guess. In the meantime I enjoy 'The Milkman's Horse', another one of these great reminiscing songs.

My overall conclusion is a simple one. Having listened to several of the solo or substitute bands in the past ten years, these lads cannot do without each other. The Libertines is what makes them go and reach for great heights. Hopefully they see that themselves now also.

Wo.

You can listen to 'Anthems For Doomed Youth' here:

https://www.youtube.com/watch?v=AIxMuj9TQUY

or buy on Bol.Com

Eyes Wide, Tongue Tied. The Fratellis

What a cover. The wonders of modern art stare me in the face. A huge canvas whiter than the room's walls are, the play of the spotlights, the relative darkness of the floor, the shadow play and all the contrasting colours in the dress and bag of the woman in the room. If The Fratellis had left the lettering out of the cover, it would have art in art and a true artful cover. Understandable that the band/the record company wants the name in there, but what a missed opportunity.

The Fratellis? I had almost forgotten about the band. Of course I sang along like the rest of the world with 'Chelsea Dagger'. Who didn't in, is it 2006 already? I saw the band perform in Het Paard in The Hague. But it is the second album the band released I really like. And after that silence for years. Doing some research showed that I have missed something here and there in the past seven years. A solo album, a band album even, but nevermind, here's Eyes Wide, Tongue Tied. The Fratellis and I are back on track.

Not that I play this album all of the time. I just like to come back to Eyes Wide, Tongue Tied and enjoy what I'm hearing. Gone is the novelty of 'Chelsea Dagger'. There is no repeating a novelty hit. Trying to copy doesn't help. After the second single after the novelty, whatever it is and often no matter what the intrinsic quality of this song is, the world has forgotten everything except the novelty hit. Having a novelty hit is a curse for a band. At the positive side the band scored a world hit, that most bands never reach at.

The pretending to be brothers Fratelli again come up with record that is full of catchy rock/pop songs that it is easy to attach oneself to. Putting on Eyes Wide, Tongue Tied means that a tidal wave of positively sounding hit songs push against my eardrums like there is no tomorrow. It is like these happy sounding songs hide in Jon Fratellis sleeve and all he has to do is shake his sleeves just a little for them to fall out. As if it doesn't cost him and his band members Barry and Mince any bother to produce these sounds. Songs like they have always existed. In other words, The Fratellis have a knack for writing and arranging extremely catchy songs.

The downside is that it is hard to point to one song that is extremely special. They all sound so true and well-meant. Some may appeal a little less to me, but that is because the melody speaks less to me. Not because it isn't another free-flowing song. A good example here is 'Thief'. The verse reminds me faintly of 'Ghostbusters', the chorus is heavenly and then comes a more prickly part. Some aah-aah always works. Almost like four songs in one. 'Thief' takes more bends than a rollercoaster and still is a poppy song. If I have to make one exception to what I just wrote it is about the fantastic 70s rocker in the best of the Faces style of 'Too Much Wine'. This rocker holds all one wishes for in a rock song with pop lyrics and melody. Including a slide (like) sound of the guitar.

At the same time Eyes Wide, Tongue Tied is far from one dimensional. When moving up into the album songs can be found that provide enough variety to keep the album interesting. The funky 'Dogtown' is almost a surprise. When a carnival element is added to the music, it does become a surprise. The horns pump up the song to another dimension. 'Rosanna' is also different, with a dancey rhythm, is starkly accented and has some psychedelic fillings also. Despite all that the song still holds enough pop elements to want to sing along anyway.

By then I know for certain that The Fratellis have produced yet another pleasant album that is worthwhile to listen to repeatedly. The band has branched out without losing sight of its roots of old. They even dare to take on a Deacon Blue like ballad in 'Slow'. 'Chelsea Dagger' may be a decade behind us, The Fratellis are who they are, a band proving its right to exist with another extremely pleasant, good and varied album.

Wo.

You can listen to 'Me And The Devil' here:

https://www.youtube.com/watch?v=1yQ_grujECk

or buy at Bol.com

Skeleton Crew. Madisen Ward and the Mama Bear

Madisen Ward & The Mama Bear is een Amerikaans duo uit Kansas City dat in eerste instantie vooral opzien baart door de bijzondere samenstelling.
 
Ruth Ward, oftewel The Mama Bear, is inmiddels 63 en heeft al een heel muziekleven achter zich. Haar zoon Madisen Ward is pas 27, maar heeft met zijn moeder inmiddels al heel wat jaren op het podium gestaan.
 
Moeder en zoon Ward zijn voorzien van buitengewoon imposante stemmen, die aankomen als de spreekwoordelijke mokerslag.
 
Die van Madisen Ward is op Skeleton Crew, het debuut van het tweetal, het meest dominant aanwezig. Het is een stem die wel wat doet denken aan die van Fine Young Cannibals zanger Roland Gift, al is de stem van Madisen Ward wel voorzien van meer kracht en zeker ook meer drama. Ruth Ward neemt op Skeleton Crew genoegen met de achtergrondvocalen, maar als ze zo nu en dan op de voorgrond treedt, hoor je dat haar stem al even bijzonder is.
 
Madisen en Ruth Ward begeleiden de bijzondere vocalen op hun debuut met eenvoudig maar zeer doeltreffend akoestisch gitaarspel, dat af en toe gezelschap krijgt van fraaie accenten van een viool.
 
De songs van het tweetal zijn over het algemeen eenvoudig en sluiten aan op de muziek die in het Zuiden van de Verenigde Staten al tientallen jaren wordt gemaakt. Madisen Ward & The Mama Bear kennen hun klassiekers en putten op hun debuut uit flink wat decennia soul, gospel en vooral folk en blues.
 
Door de voorliefde voor aanstekelijke refreinen lijkt het allemaal behoorlijk lichtvoetig, maar de mooie verhalen die moeder en zoon Ward vertellen zitten vol emotie. Het is emotie die een bijzondere lading krijgt door de unieke strot van Madisen Ward. Het maakt van Skeleton Crew een uniek klinkende plaat, die na enige gewenning (zeker aan de stem van Madisen Ward) steeds mooier en urgenter wordt.

Erwin Zijleman

Samples van de nummers staan hier:

http://www.juno.co.uk/products/madisen-ward-the-mama-bear-skeleton-crew/573407-01/

of luisteren op Bol.com

Derksen en Co. Pioniers van de Nederpop. Oude Luxor, 17 november 2015, Rotterdam

Dinsdagavond woonde ik in het Oude Luxor te Rotterdam de première bij van Johan Derksen en de Pioniers van de Nederpop. Voorafgaand werden in de zaal allemaal “Gouwe Ouwe” gespeeld die door een uitgelaten zaal oudere jongeren werden meegezongen.

De avond begon met wat nummers gespeeld door The Clarks, een voortreffelijke cover band. Johan Derksen kwam daarna een praatje houden over het ontstaan van de Nederpop en kon niet nalaten de huidige muzikale koers van de Hilversumse zenders te bekritiseren.

Ik kwam echter niet voor Johan maar voor zijn gezelschap. Wat te denken van Jan de Hont (ZZ en de Maskers), Frans Krassenburg (Golden Earrings), Johnny Kendall, Theo van Es (Shoes) en Rudy Bennett (Motions). Allemaal mochten zij vier van jun hits uitvoeren. Tussendoor speelde de Clarks covers van tijdgenoten Beatles en Stones en van mannen die er niet waren zoals Cuby, Wally Tax en Q65. Een kennis uit Den Haag  was al naar een try-out geweest en daar was ook Hans Vermeulen erbij, maar omdat hij in Thailand woont was dat voor de rest van de theatertour niet mogelijk. Zijn muziek werd echter prima vertolkt door ene Joëlle Vierling die ook uitstekend uit de voeten kon met Earth & Fire en Shocking Blue.

Na afloop werd het heerlijk avondje voortgezet met een jam in de foyer. Was je er niet bij? Er komen nog 26 voorstellingen aan. Als je net zoals ik toen te jong was, dan is dit je enige kans. Kijk op www.pioniersvandenederpop.nl.

Tineke G.

De TV serie is hier te bestellen

http://www.vi.nl/webshop/product/pioniers-van-de-nederpop.htm