Lightning Might Strike. Juliana Hatfield

Juliana Hatfield brak door in de jaren 90, maar gaat naarmate de jaren vorderen steeds betere albums maken, wat ook weer op gaat voor het deze week verschenen en echt uitstekende Lightning Might Strike.

Concurrentie had Juliana Hatfield, want bijna niemand brengt twee weken voor het eind van het jaar een nieuw album uit. Het is goed nieuws voor de fans van de Amerikaanse muzikante en dat is een groep waar ik mezelf zeker toe reken. Juliana Hatfield had ooit het patent op gruizige indierock, maar ze verwerkt inmiddels wat meer invloeden uit de pop. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, zeker als de Amerikaanse muzikante ook nog harmonieën toevoegt, maar wat zijn de songs van Juliana Hatfield op Lightning Might Strike ook goed. De Amerikaanse muzikante heeft inmiddels een imposante stapel albums op haar naam staan en dit nieuwe album hoort absoluut bij de betere albums.

Ik had eerlijk gezegd geen interessante nieuwe releases meer verwacht nu het einde van het jaar snel nadert, maar een album van de Amerikaanse muzikante Juliana Hatfield is altijd iets om naar uit te kijken. Mijn eerste kennismaking met Juliana Hatfield stamt uit de late jaren 80, toen ze de band Blake Babies aanvoerde, maar mijn liefde voor haar muziek werd pas echt groot toen ze in de jaren 90 soloalbums ging maken. 

Juliana Hatfield was in de jaren 90 niet de enige muzikante die stevige gitaren combineerde met bijna lieflijke zang, maar ze behoort wat mij betreft tot het allerbeste dat de door vrouwen aangevoerde indierock uit de jaren 90 heeft voortgebracht. Objectief maakte ze haar beste albums overigens in het huidige millennium, met In Exile Deo (2004), Made In China (2005) en het onder de naam The Juliana Hatfield Three gemaakte Whatever, My Love (2015) als persoonlijke favorieten. 

Niet alles dat de Amerikaanse muzikante de afgelopen 25 jaar heeft uitgebracht was raak, zo heb ik wat minder met de albums die ze uitbracht met songs van Olivia Newton-John, The Police en E.L.O, maar albums met eigen en nogal politiek getinte songs als Weird uit 2019 en Blood (tot mijn grote verbazing niet besproken op de krenten uit de pop) uit 2021 waren juist erg sterk en moeten ook worden gerekend tot haar beste werk. 

Heel veel jonge vrouwelijke muzikanten uit de indierock van het moment hebben zich stevig laten beïnvloeden door de muziek die Juliana Hatfield met name in de jaren 90 maakte, maar zelf is ze de afgelopen jaren wat opgeschoven in de richting van een meer pop en rock georiënteerd geluid dat eerder aansluit bij muziek uit een verder verleden dan bij de indierock van het moment. 

De muzikante uit Massachusetts, die haar voormalige thuisbasis Boston inmiddels heeft verruild voor een plekje op het platteland, werkte twee jaar aan het deze week verschenen Lightning Might Strike, waarbij ze werd geholpen door een bassist en een drummer, die van afstand hun bijdragen aanleverden. De rest deed Juliana Hatfield zelf, inclusief de harmonieën. 

Lightning Might Strike is getekend door de ziekte en het overlijden van dierbaren van Juliana Hatfield en is een album met het (nood)lot als centraal thema. In tekstueel opzicht is Lightning Might Strike (de broer van haar moeder werd op jonge leeftijd door de bliksem getroffen) een wat somber album, maar de songs van Juliana Hatfield klinken meestal behoorlijk opgewekt en dat is dit keer niet anders. 

Zeker op haar vroege albums klonk de stem van de Amerikaanse muzikante nog erg meisjesachtig, maar de zang op Lightning Might Strike is echt uitstekend en heeft nog altijd het uit duizenden herkenbare geluid van Juliana Hatfield. Hier en daar hoor je nog flink wat flarden van de muziek die Juliana Hatfield in de jaren 90 maakte, maar Lightning Might Strike klinkt wat minder gruizig en sluit bovendien wat meer aan bij de popmuziek die vanaf de jaren 70 wordt gemaakt. 

De muzikante uit Massachusetts liet op al haar recente albums horen dat ze een gelouterde en uitstekende songwriter is en ook op haar nieuwe album schudt ze de ene na de andere memorabele popsong uit de mouw. Ik gaf eerder al aan dat Juliana Hatfield in het huidige millennium haar beste albums heeft afgeleverd en Lightning Might Strike past qua niveau prima bij haar andere recente albums.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Lighting Might Strike hier luisteren en bestellen:

https://dekrentenuitdepop.blogspot.com/2025/12/review-juliana-hatfield-lightning-might.html 

Her Favourite Disguise. The Melancholy Kings

The Melancholy Kings is a totally justified name for the band. From the ten songs on Her Favourite Disguise the strong liking of music from quite long ago just oozes. Liking music from long ago is one thing, creating a career in the 2020s around is another. Those who follow this blog know that for many bands it is a necessity to write and play songs based on what came before and play it today. Most members of these bands have tried in the past, never made it big and return to the front now that life (and finances) allow them to do so.

What strikes me often, is the quality with which this love is paired. A lot of these bands are good. Sometimes even better than the originals ever could play. There's one difference. The impact on me cannot be the same. I do not have fresh ears, only older ears recognising the influences. That does not go to say that the new albums are not good. Far from that and at that quite regularly as well. Just don't expect me to hear a new 'Pictures Of Lily', 'Waterloo Sunset' or Lazy Sunday'.

The Melancholy Kings from New Jersey are Mike Potenza (vocals/guitar), Scott Selig (bass), Paul Andrew (drums) and Peter Horvath (guitar). Together they rock within the blend of early 90s bands like Gin Blossoms joined by 60s influences from the likes of The Who and The Kinks. You can hear that Potenza has studied Roger Daltrey's phrasing right in the opening track, 'Six Feet Down'. The use of the organ bring the 60s even more directly into the whole. What 'Six Feet Under' shares with the listener is a undisguised surge of energy. The Melancholy Kings wants to grab your attention and in my case succeeded.

Photo: Carlo Cipriani

Next song is 'Victoria', which I reviewed in week 47 last year. The song grabbed my ear, just like the opening song did now. This is also the point where I leave you with Her Favourite Disguise, because nothing I can write will stress what I've already pointed out to you. Right up to the end the band shares the fun of playing its songs, even when the tempo goes down. If you like your music from close to 60 years ago, you are bound to like Her Favourite Disguise.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Her Favourite Disguise here:

https://melancholykings.bandcamp.com/album/her-favorite-disguise 

2026, week 4. 10 singles

Last Sunday we had a special edition of the weekly singles post. Today we go back to regular with a list of singles that have been mostly released this year. Already the list presented to me is so long and I like too many of them. Blue Monday is coming up. Nothing better to stop feeling blue than good music, sunny days that show that the days are already getting longer a little and okay, playing 'Blue Monday' itself. I'm lucky enough to have the original 12" for over forty years already. Enjoy this week's selection!

Loss & Loneliness. Seb Zukini

Looking back on past posts, I saw that Seb Zukini was first on this blog almost four years ago, together what would become Tramhaus' first 7" single, 'Karen Was A Punk". From that moment onwards the band's lines diverged considerably. Where the Rotterdam band toured around the world a few times, Seb Zukini remained fairly obscure. Listening to Loss & Loneliness the Groningen band certainly deserves more attention. The band's latest song is so full of power. The song has a brilliant build up. The way the bass comes in simply sets the song on fire. That is how to play with dynamics in a song!  At the same time this is a different Seb Zukini from before. Frontman Sebastiaan Kusters is surrounded by a new line up, but shines like ever and maybe even a little more. Loss & Loneliness is a very good, 90s influenced rock song.

Let's Be Loving. Beth Wimmer 

Usually I don't review singles that are released after the record they are on has been reviewed. To make room for new singles and give them the attention they deserve. There's a special reason, that I do anyway here, besides the fact that an artist making a sympathetic song like Let's Be Loving deserves attention always. It is exactly what this single is. Beth Wimmer has written a warm song about love, "time is precious, so let's be loving now". Beth Wimmer can be as direct as this in her songs, as fans have learned through the past years and this song is no different. Country tinged, thanks to the warm tones of her partner Mike Bischof, the song shows that Beth Wimmer is a singer-songwriter that ought to far better known than she is. This is a great song in its genre. Now, about that good cause. Beth's cat needs a medical treatment and she asks for your support. You can do so here: https://www.paypal.com/paypalme/bethwimmer.

Tripping Out On Love/Let's Kiss And Makeup Tonight. Muck and the Mires

A 7" single by Boston garage rockers Muck and the Mires. Always in fear of becoming a pastiche, the band never does. For that the band takes it music to serious. Even if there's a musical quote hidden somewhere in a song, it is the sound of the band. This single shows two sides of the same coin. Tripping Out On Love represents the rock side of the band. The band rocks like it is the second half of the 60s and sounds like no band could at the time. Little heart shaped pills are all over the video, a nice entendre to another love pill. Let's Kiss And Makeup Tonight shows the other side of a relationship and of Muck and the Mires. This is the more poppy side of the 60s, like 'Glad All Over' was for example. Tough, but pure pop. Muck and the Mires show that it is a band at the top of its game. It always delivers.

Live 2024 - 2025. And They Spoke In Anthems 

Last spring a car stopped in front of our house and from it more instruments, gear and cables were schlept than I ever could imagine one artist to bring with him. After a few hours of putting it all together, a living room show was presented that those present will not easily forget. Arne Leurentop, as the artist behind And They Spoke In Anthems is called in daily life, mesmerised the circa 20 people (and sold many a record afterwards). Recently, he released a mini live album from a benefit show played in 2024. Without the intention to record it. The sound man had any way. You can listen to it for free but are requested to donate to a good cause. This cause closed at the end of last year (I now read), but I'm sure you can think of another good cause. Listening to a recording is not the same as experiencing Arne Leurentop playing up as close as I were lucky to see/hear, but it is definitely second best, because his songs are so beautiful and mesmerising.

Excuse Me. Heavenly 

 '74/75' and Excuse Me are both songs that look back with loads of nostalgia to a time that is long gone. Twenty years for the former, maybe 40 years for the latter. I am not a nostalgic person. Yes, it was fun but it still is today, only different, even doing things I was not able to do, like playing music myself. So, sometimes even better in several ways. Heavenly has reformed and will release an album 'Highway To Heavenly' on 27 February and do an extensive tour. Four original members have come back on board with a new drummer. What I have heard so far, makes me pine for what I may have missed at the time and look forward to what I am about to hear. Excuse Me is a track that is very much alive with a punky attitude and an alternative pop feel. Heavenly compares Excuse Me to the first The Undertones album. I can understand why but have to point out that the age difference is apparent, but that is perfectly okay. Excuse Me is a strong track, with a great beat and feeling for things that came and went. We're all still here and that is something to rejoice for certain.

Artificial Stars. Ultrabomb

Made up out of former members of Hüsker Dü, Soul Asylum and Social Distortion, it makes it a good guess what the average age of the Ultrabomb members is? It will not be 20, 30 or 40 and most likely not even 50. Whatever the average is exactly, the outcome is an energetic powerpoprock song that lights up these artificial stars the band sings about no little. The band has released a few albums this decennium and will release its new album 'The Bridges That We Burn' in April. Ultrabomb is a trio, Greg Norton, Derek O’Brien and Ryan Smith. You will hear that Smith overdubbed some guitars, but the basis is a powertrio that goes for it in the way powertrios should. Drums and bass are very present and the guitars are everywhere. I always perceive a difference between U.K. and U.S. trios, the latter are somewhat smoother in sound, no matter how much noise they produce. Ultrabomb is no different.

Cut Glass Hammer. Memorials

A song named after an artwork by Yoko Ono? Now that is intriguing. I never got further than seeing the outside ad on a museum wall in Frankfurt when driving by in a tram from the train station on route to a project kick off near the old harbour, with no time to have a visit. What I'm listening to is an electronic pop track, that makes me think of 'Are Friends Electric' or 'Cars' by Tubeway Army/Gary Newman. Cut Glass Hammer is only slightly less straitjacketed. The vocals are a little more frivolous or loose, however you prefer to describe it. Memorials, previously members of Electrelane and WIRE, consists of Verity Susman and Matthew Simms and wil release its album ‘All Clouds Bring Not Rain’ on 27 March. It is announced as as a very experimental album, so it must get a lot wilder/weirder than this single. This is gefundenes fressen for lovers of circa 1980 electropop. You are allowed to think The Human League as well.

Undertow Afterglow. Kurt Baker

To think that I, Dutchman, was on the guestlist of Kurt Baker in Tokio in the fall of 2023 by way of Geoff Palmer who than played guitar in Baker's band. Alas, the confirmation never reached me because for some reason I was unable to acces my WoNo account. in Japan. It just wouldn't open, until I got home. I would not have heard this extremely pleasant poprock track, as it didn't exist yet. Undertow Afterglow, besides making me think "undertoad" immediately thanks to 'The World According To Garp', is such a nice song. The positive riffs fly into my ears, not ever wanting to leave again. The vocal melody is totally upbeat. Baker gives me the idea that we are all back in high school pining for our first love, that for some have and for others did not happen. Bittersweet is the right word, were it not that decades later it is taken in as great fun. That is exactly what Undertow Afterglow is. And, mr. Baker, my apologies for not showing up. I would have loved to be there.

Rainbow Cardigan. The Corner Laughers

A new name to the blog, The Corner Laughers is. Had I been asked to say where the band comes from, I would have said the U.K./England. Wrong, the band is from northern-California. On Rainbow Cardigan it weaves pop with folk and indie. It is totally upbeat from the get go and grabs the listener by way of positive vibes and this positivity shines through for the whole of the musical ride. Although the song has a melancholy side to it, it looks back to a time in the past, it makes the sun come out and puts a pleasant tan on our skin and warms our bones. I had never heard of The Corner Laughers before, but I can assure you more is welcome in the future. Patience until March is called for when 'Concerns Of Wasp and Willow' will be released on Big Stir Records.

In Your Ocean. Iron & Wine

Iron & Wine, aka as Sam Bean, is an act that I have passed up on quite often in the past few decades. Bean's music somehow most of the time is just outside of my interest, while his music is quite close to musicians that I do like. Today it's different. In Your Ocean is a positive sounding pop track that appeals to me. Please do not ask why, as it just is. The vocal melody brings U.K. vibes to me, think The Hollies of the 1960s. Iron & Wine has really tapped into a musical vein from long, long ago. With an organ as on 'Marrakesh Express', there is Graham Nash again, and vocals that bring to mind a myriad of bands from long ago. That is more than enough for me to like In Your Ocean, a lot.

Wout de Natris - van der Borght 

Beyond Wires. Golden Hours

Today we present a little more darkness. Golden Hours obviously was inspired by gothrockers from the 80s, including tie-ins to bands like New Order and The Cult, while adding a lighter sounding guitar that lets light into Beyond Wires regularly. The mix works extremely well. It even leads to songs that are quite danceable, at least at the time that I frequneted dance evenings a long time ago and "the bats", Robert Smith hair, dark clothes, shoegazing, mixed with us dancers with less extreme if not exclusive, dance appetites.

Golden Hours only debuted on this blog late December in the singles section and I realise to know nothing about the band. Beyond Wires is the band's second album, yet we are not focusing on new kids on the block. The members have histories in bands like "Gang of Four, The Brian Jonestown Massacre, Tricky, The Fuzztones, and more", to quote the bio. That is extremely diverse. From this wide mix comes Golden Hours, a band with many different sides to its goth. Of the members, based in a few European capitals, Hákon Aõalsteinsson, Wim Janssens, Tobias Humble and Rodrigo Fuentealba Palavacino, the first two are responsible for the vocals. Of course, you will be able to hear the difference, but both sing from that starting point of this band: goth.

It is all happening around the voices that make the band far more attractive for a listener wanting to listen to more than just darkness. That may lead to the loss of "bats", but to be honest, I haven't seen many of them since the summer of 1987. Why that was, is a totally different story, but let me suffice to write that it was in that summer our then crown prince, now king, entered Leiden's university and elite student club and how that affected the membership and outlook of all the other student clubs.

Promo photo

Personally, I have always liked the mix in music. Slowly but surely I was leaving behind my 1970s heroes. No, that is wrong. I started to add bands to the roster, but mostly singles. At the time there were very little albums that impressed me as a whole. My body, dancing, was won over first before my brain, listening. I learned to dance, to let go and that was possible with 'A Forest' or 'Pale Shelter' and 'Burning Down The House (live)'.. etc.

Beyond Wires brings elements from that era but that is only part of the story. It is the singing that put me on the goth track. When listening deeper, I started to notice all the other elements. This band allows a lot of light in, through the sound of the guitars, that have a nice reverb to it. Also, there can be a different shade of darkness with New Order synths woven through or underneath the fabric of a song.

When listening to 'Heading For The Moon', I wondered whether I would like a whole album by Golden Hours. That questions has been answered with a wholehearted yes.

Wout de Natris - van der Borght

 

You can listen to and order Beyond Wires here:

https://goldenhours1.bandcamp.com/album/beyond-wires 

Moonflowers. Constant Smiles

De Amerikaanse band Constant Smiles leverde vier jaar geleden een prachtig 90’s album af, kwam twee jaar geleden met een heerlijk 80s album op de proppen en maakt deze week indruk met een fraai album met een vleugje 70s.

Constant Smiles had al een enorme stapel albums op haar naam staan toen het terecht een plekje in de spotlights kreeg met het uitstekende album Paragons. Die spotlights waren er ook toen twee jaar geleden het album Kenneth Anger verscheen en wederom viel er niets af te dingen op de aandacht voor de Amerikaanse band. Hopelijk kan ook het deze week verschenen Moonflowers weer op aandacht rekenen, want het is wederom een sterk album. Het is bovendien wederom een album dat anders klinkt dan zijn voorganger, want de synths van het vorige album hebben plaats gemaakt voor een organischer en folkier geluid. Het levert wederom een bijzond fraai album op.

Bijna precies vier jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van de Amerikaanse band Constant Smiles. Paragons werd hier en daar aangeprezen als het officiële debuutalbum van de band uit Queens, New York, maar dat voelde een beetje raar bij een band die al meer dan vijftien albums op haar naam bleek te hebben staan. 

Paragons was ook het eerste dat ik hoorde van Constant Smiles, maar het was wel liefde op het eerste gehoor. Ik vergeleek Paragons onder andere met de muziek van de Australische band The Go-Betweens en dat is een van de grootste complimenten die ik een band kan maken. 

Constant Smiles verwerkte op Paragons invloeden uit een aantal decennia popmuziek, maar ik hoorde de meeste raakvlakken met de wat zweverige gitaarmuziek uit de jaren 90 van bijvoorbeeld bands als Yo La Tengo en Luna. Het leverde uiteindelijk een van de mooiste herfstalbums van 2021 op, al was ik het album helaas vergeten toen ik mijn jaarlijstje een paar maanden later maakte. 

In het prille voorjaar van 2023 keerde Constant Smiles terug met het album Kenneth Anger en het was wederom een album waarop de Amerikaanse band uiteenlopende invloeden verwerkte. Waar ik bij beluistering van Paragons vooral associaties had met licht psychedelische gitaaralbums uit de jaren 90, nam Kenneth Anger me vooral mee terug naar de elektronische popmuziek uit de jaren 80 en naar legendarische albums van bands als China Crisis en The Lotus Eaters en het was weer prachtig. 

Deze week is de opvolger van het album uit 2023 verschenen en logischerwijs zou Constant Smiles op Moonflowers terug moeten grijpen op muziek uit de jaren 70. Het nieuwe album van de band uit New York klinkt in ieder geval weer flink anders dan zijn twee voorgangers, dus wat dat betreft voldoet Moonflowers aan de verwachtingen. 

Constant Smiles omschrijft de muziek op het nieuwe album zelf als ambient pop, maar zelf hoor ik ook flink wat invloeden uit de folkrock, met inderdaad meer dan eens een jaren 70 vibe. Moonflowers heeft af en toe misschien een jaren 70 sfeertje, maar het is ook absoluut een indiefolk album van deze tijd. 

Na de psychedelische 90s gitaren van Paragons en de 80s synths van Kenneth Anger kiest Constant Smiles op haar nieuwe album voor een organischer en wat meer ingetogen geluid. Het is een geluid dat best als folky mag worden omschreven, maar het wordt gecombineerd met bijzondere klankentapijten van synths op de achtergrond, waardoor het geen standaard 70s folkrock is.

Net als de vorige albums van de Amerikaanse band wordt ook Moonflowers weer gekenmerkt door een serie aansprekende songs. Het zijn songs die je eigenlijk direct wilt omarmen, maar die ook makkelijk blijven hangen. In muzikaal opzicht is het allemaal weer dik in orde en ook de zang op Moonflowers is weer prima. Het is zang die af en toe is voorzien van fraaie aanvullingen van vrouwenstemmen, waarvoor onder andere Cassandra Jenkins en Katie von Schleicher naar de studio kwamen. 

Constant Smiles is helaas nog altijd behoorlijk onbekend, maar met Paragons, Kenneth Anger en Moonflowers heeft de band nu een fraai stapeltje albums op haar naam staan. Het is lastig kiezen tussen drie totaal verschillende albums, maar Moonflowers is zeker niet minder dan de terecht door mij geprezen voorgangers. Leuke band, uitstekend album.

Erwin Zijleman

 

Je kunt Moonflowers hier luisteren en bestellen:

https://constantsmiles.bandcamp.com/album/moonflowers