donderdag 5 november 2015

Fish Live. De Boerderij, Zoetermeer 3 November 2015



De beer heeft gedanst. Er zijn drie fasen in het leven van een muzikant, zo vertelde Fish aan het begin van het concert. De eerste fase is het welbekende feesten, seks, drugs, drank en nachtclubs. In de tweede gaat het in de tourbus alleen maar over de uitzet, het huis en de school voor de kinderen. Fish zit inmiddels in de derde fase, waarin het gesprek onder muzikanten zich concentreert op pijn in je rug, sleetse knieën, het vergelijken van de medicijnen tegen die kwalen en de imposante buik je verplicht tot het dragen van zwarte kleding. In het kader van de rug verklaarde hij voorafgaand aan het concert geen coffeeshop te hebben bezocht, maar languit op de masseurstafel te hebben gelegen, om een pijnstiller in zijn rug te krijgen. Het resultaat mocht er zijn, volgens eigen zeggen ‘kon de beer weer dansen’.

Foto: HareD
In eerste instantie was er maar één avond geboekt, maar toen deze snel uitverkocht was werd deze avond ervoor gepland, die ook weer snel vol was (net als de show in Melkweg op 30 november). Twee keer uitverkocht in De Boerderij is slechts tweemaal 750 kaarten, dat heeft Fish wel anders meegemaakt, zeker in zijn glorietijd als frontman van Marillion. Maar hij was duidelijk verguld, hoewel hij het publiek in het begin wel een beetje stil vond en zich afvroeg of de organisatie soms kartonnen poppetjes had neergezet. Maar eerlijkheidshalve had hij dat wel een beetje aan zichzelf te danken. Hij begon namelijk met een aantal liedjes uit zijn veel grotere oeuvre nadat hij Marillion had verlaten, terwijl tijdens het concert de meest populaire Marillion-plaat Misplaced Childhood integraal werd gespeeld, ter ere van het dertig-jarig jubileum ervan.  Het was duidelijk dat de meeste mensen, waaronder schrijver dezes, daarop af waren gekomen en het latere werk minder goed tot zich hadden genomen. Onbekende nummers zorgen nu eenmaal voor een rustig begin.

Foto: HareD
Maar dat nam niet weg dat Fish en zijn heel goede band er veel zin in hadden. Het begin afwisselend rustig, maar ook fel politiek geëngageerd, met monologen tussen de nummers, bijvoorbeeld over de politieke onrusten in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Maar ook gewoon over voetbal en rugby. Toen uiteindelijk Misplaced Childhood werd ingezet zat de sfeer er best goed in. De inderdaad integrale uitvoering was subliem. Wereldnummers als Kayleigh, Lavender en Heart of Lothian werden gespeeld alsof ze gisteren waren opgenomen. Zuiver, met passie, en nog geen noot aan kracht ingeboet. Heerlijk! Twee korte, vrolijke toegiften later was het gedaan, maar toen hadden de heren zo’n twee uur gespeeld. En gedanst natuurlijk.

HareD

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen