vrijdag 12 juni 2015

Fleetwood Mac live. Ziggo Dome, maandag 1 juni 2015



Woedend waren de Fleetwood Mac fans vorige week dinsdag. Daags na twee uitverkochte concerten van de Brits/Amerikaanse topband van weleer. Nee, niet op de band, maar op Volkskrant recensent Gijsbert Kamer. Hij gaf het concert niet meer dan twee sterren en vond het allemaal maar wat vlakjes en voorspelbaar. Terwijl de fans laaiend enthousiast waren.
 
Tja, een al oud dilemma. Hoe moet je zo'n concert nu beoordelen, wetende dat het om een reünie-concert gaat. Als neutrale recensent of als fan?
 
Gijsbert Kamer heeft op onderdelen best een punt. Zo was het geluid ronduit slecht (maar daar kan de band niets aan doen). Hij had het over een paar foutjes bij nummers (ik heb ze niet gehoord; hij was er op zondag, ik op maandag). Dat Stevie Nicks wat vaag is in haar intropraatjes en dat Lindsey Buckingham niet zo geweldige podiumartiest is (qua presentatie), dat wisten we al een tijdje. Dat hij in de eerste helft van de set de gitaarsolo's over liet aan een 'backing-gitarist' was Kamer dan weer niet opgevallen. Beetje gek was dat wel.
 
Wat Kamer nog het meeste opviel wat de gebrekkige chemie tussen de vijf bandleden, wat volgens hem te maken had met de recente rentree van pianist/zangers Christine McVie. Ja, die chemie tussen die vijf bandleden. Was dat nu juist net de charme en magie van deze band? Een ogenschijnlijke willekeurig samenraapsel van twee oude Engels bluesmakkers, twee Californische hippies en een klassiek geschoolde pianiste, Engelse dochter van een professor en een natuurgenezers. Vier van de vijf liggen met elkaar in scheiding, allemaal scharrelen ze wat met elkaar in het rond tijdens het maken van een album en je krijgt een klassieker: 'Rumours'.
 
Juist de terugkeer van Christine McVie, waardoor Fleetwood Mac voor het eerste sinds 16 jaar weer in de 'Rumours' samenstelling op tournee is, maakt het concert magisch. Voor de fan dan. 'The Chain' spelen (het sleutelnummer van 'Rumours') met een ontbrekend lid, zoals dat bij de vorige tour nog gebeurde, dat slaat natuurlijk nergens op. Ja, en wanneer het concert met dat nummer opent, dan doet dat wel wat met je. Althans met mij. 35 jaar nadat ik ze in Ahoy zag optreden.16 jaar oud toen, op de brommer naar het station, met de trein naar Rotterdam. Samen met twee vrienden en met drie vriendinnen waarvan ik de namen al weer lang vergeten ben. Voor mij zijn de albums 'Rumours' en - wellicht nog meer - het 'Live' album van een paar jaar later - onlosmakelijk verbonden met die lang vervlogen tijden.
 
Ahoy 1980 of Ziggodome 2015. Dezelfde samenstelling, op precies dezelfde plek op het podium en zo'n beetje ook nog dezelfde setlist. Nostalgie. Dat was wat Fleetwood Mac en het publiek bij elkaar bracht vorige week. Geen vernieuwende interpretaties of nieuwe nummers (die zijn er ook nauwelijks). Who cares? Nu, het aanwezige publiek in ieder geval niet. De bandleden deden hun best, ze kenden hun beperkingen ten opzicht van 35 jaar geleden (toen Stevie Nicks trouwens een stuk minder fris op het podium stond), speelden met zichtbaar plezier en (wat bij betreft) boven verwachting helder en maakten er zo een prachtige avond van.
 
Setlist: https://open.spotify.com/user/ruts/playlist/3eyhdbPRRoCGAwB5VUxdzv

Hugo Jan Ruts

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen