vrijdag 23 mei 2014

Someday, the moon will be gold. Kalle Mattson

Voor minder bekend of zelfs miskend talent in het rootssegment reizen we deze week af naar het hoge noorden. Kalle Wainio is afkomstig uit het Canadese Sault Ste. Marie, maar opereert al een aantal jaren vanuit Ottawa. Vanuit de Canadese hoofdstad maakt hij al een aantal jaren platen onder de naam Kalle Mattson, maar deze zijn me eerlijk gezegd allemaal ontgaan. Zijn laatste plaat, Someday, The Moon Will Be Gold is me zeker niet ontgaan. Nadat ik hooguit een minuut van de plaat had gehoord, wist ik dat dit zo’n zeldzame plaat is waarvoor een BLOG als de krenten uit de pop/WoNo Magazine bestaat. Someday, The Moon Will Be Gold opent groots en meeslepend en klinkt alsof Springsteen en zijn E-Street band de Mariachi trompetten van Calexico hebben ingehuurd. An American Dream is zo’n song waar je onmiddellijk verliefd op wordt, maar Kalle Mattson weet ook direct te verrassen door moeiteloos te schakelen tussen bombast en intimiteit en overtuigt bovendien met een stem die in het begin op van alles, maar uiteindelijk op niets lijkt. Na zo’n geweldige openingstrack kan de rest van de plaat eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar dit gaat niet op voor Someday, The Moon Will Be Gold. Na de grootse opener keert Kalle Mattson terug met een uiterst ingetogen folksong die imponeert, ruimschoots voordat de fraaie gitaarlijnen en de intense zang gezelschap krijgen van blazers (trompet en de fameuze flügelhorn) en andere instrumenten. Ook in de tracks die volgen combineert Kalle Mattson ingetogen songs met een fascinerende en vrijwel zonder uitzondering wonderschone instrumentatie. Hierin kunnen de opvallende blazers een hoofdrol opeisen, maar Someday, The Moon Will Be Gold valt ook op door bijna hypnotiserend drumwerk (dat doet denken aan de platen en producties van Daniel Lanois) en door bijzonder fraai gitaarwerk dat varieert van sober en ingetogen tot vol en uitbundig. Door de hele bijzondere instrumentatie en het gemak waarmee Kalle Mattson schakelt tussen genres, is Someday, The Moon Will Be Gold geen typische rootsplaat. In een aantal tracks doet de muziek van de Canadees nadrukkelijk denken aan een band als Beirut, maar Kalle Mattson is ook niet vies van pure powerpop of stevige rock en schuurt vanwege de dynamiek en de experimenten ook tegen een band als Wilco aan, terwijl de songs waarin de wolkeloze blauwe lucht domineert juist weer wat hebben van Fleet Foxes. Someday, The Moon Will Be Gold volgt op het overlijden van de moeder van Kalle Mattson, waardoor de plaat een melancholische ondertoon heeft. Desondanks word ik iedere keer weer heel vrolijk van een plaat die eigenlijk alleen maar beter wordt. Het blijft tot dusver redelijk stil rond Kalle Mattson, maar een ieder die naar Someday, The Moon Will Be Gold luistert, kan alleen maar concluderen dat we hier te maken hebben met een groot talent en een plaat van een bijna zeldzame kwaliteit en schoonheid.

Erwin Zijleman

Je kunt hier naar 'A love song to the city' luisteren

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen